คำสารภาพของเซียนผู้เย็นชา

โลหิตสีดำคล้ำหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินศิลาอัคคี ส่งเสียงดังซีดเซียวราวกับน้ำกรดที่กำลังกัดกร่อนวิญญาณ ภายในถ้ำผนผนึกมาร ไอปราณสีครามเข้มข้นของมู่หรงเซียนแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว นางยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหยกน้ำแข็ง แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากขาวเนียนกลับบ่งบอกถึงศึกภายในที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง นางกำลังใช้พลังลมปราณร้อยมรรคาสกัดกั้นพิษโลหิตสวรรค์ที่แผดเผาร่างของหลี่เฟยหลง ศิษย์รักผู้ดื้อรั้นซึ่งนอนหมดสติอยู่บนแท่นศิลา "อย่าฝืนเลย... อาจารย์" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของหลี่เฟยหลง ดวงตาที่เคยดุดันและดื้อรั้นบัดนี้ฉายแววอ่อนล้า ปราณพิษหยินหยangในกายเขากำลังตีกลับ แผดเผาเส้นชีพจรจนแทบแหลกสลายเป็นจุล "ท่านรู้ดีว่าพิษนี้... มิอาจขับออกได้ด้วยพลังของขอบเขตผสานวิญญาณทั่วไป หากท่านยังถ่ายทอดปราณให้ข้าเช่นนี้ ฐานะปรมาจารย์แห่งเขาเมฆาคล้อยของท่าน... จักต้องพังทลายลง" มู่หรงเซียนไม่เอ่ยคำใด นางเพียงแต่กัดริมฝีปากจนปรากฏรอยโลหิตสีชาดตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ แววตาคู่คมกริบที่เคยเยียบเย็นไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับไหววูบคล้ายผืนน้ำในฤดูใบไม้ร่วงที่ถูกก้อนหินพุ่งชน นางเพิ่มพลังลมปราณในฝ่ามือให้เข้มข้นยิ่งขึ้น ไอปราณรูปดอกบัวเหมันต์เบ่งบานอยู่เบื้องหลัง ปะทะเข้ากับหมอกพิษสีม่วงเข้มที่พยายามกลืนกินร่างของเด็กหนุ่ม "ข้าไม่เคยสนใจสายตาของแผ่นดินนี้" สุ้มเสียงของมู่หรงเซียนราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่เอื้อnเอ่ย "หลี่เฟยหลง... เจ้าจำคำพูดในวันแรกที่ก้าวเข้าสู่สำนักไม่ได้แล้วหรือ? ข้าคือผู้รับเจ้าเข้ามา ข้าคือผู้ชี้ทางให้เจ้าถือกระบี่ หากสวรรค์ต้องการให้เจ้าตายด้วยทัณฑ์พิษนี้ ข้า... มู่หรงเซียน ผู้นี้จักขอท้าทายสวรรค์ด้วยกระบี่เล่มนี้เอง!" สิ้นคำ สายฟ้าฟาดคำรามก้องกังวานผ่านยอดเขาเมฆาคล้อย แรงกดดันจากอาณาเขตฟ้าดินบีบอัดลงมาจนหินผาร้าวราญ ทว่าไม่มีผู้ใดถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว หลี่เฟยหลงจ้องมองใบหน้างามล้ำที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและมุ่งมั่น หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของเด็กหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบลอยล่องขึ้นมากลางอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของพิษร้าย "ทำไม...?" น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินปะปนกับคราบโลหิตบนแก้มของหลี่เฟยหลง "ข้าเป็นเพียงศิษย์ทรยศในสายตาของสำนัก... เป็นตัวหายนะที่นำพาความพินาศมาสู่ท่าน เหตุใด... เหตุใดท่านจึงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคนเช่นข้า?" มู่หรงเซียนชะงักฝ่ามือไปชั่วขณะ นางก้มลงมองศิษย์หนุ่มผู้เปรียบเสมือนเงาในอดีตที่นางเคยสูญเสีย ความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อร้อยปีก่อนผุดขึ้นมาซ้อนทับ ในวันนั้นนางอ่อนแอเกินไป จึงต้องสูญเสียศิษย์รักไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถทำสิ่งใดได้เลย แต่วันนี้... นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยอีกเป็นอันขาด ไม่ว่าเบื้องบนจะลิขิตให้เส้นทางนี้จบลงด้วยความตายหรือความพินาศ นางก็ยินดีจะแหลกสลายไปพร้อมกับเด็กหนุ่มผู้นี้ "เจ้าไม่ใช่ตัวหายนะ..." มู่หรงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา "เจ้าคือศิษย์เพียงคนเดียว... และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ข้ายังคงใช้วิถีเซียนอยู่จนถึงทุกวันนี้ จำไว้ หลี่เฟยหลง ต่อให้ทั่วทั้งยุทธภพประกาศตัวเป็นศัตรูเจ้า ต่อให้ทัณฑ์สวรรค์นับพันสายพุ่งตรงมาที่ร่างนี้ ข้า... มู่หรงเซียน จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างเจ้า... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!" คำพูดนั้นดุจดั่งกระบี่เล่มใหญ่ที่ฟันฝ่าความมืดมิดในจิตใจของหลี่เฟยหลง พลังปราณพิษที่เคยปั่นป่วนพลันสงบลงชั่วขณะ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าจุดประกายขึ้นในแววตาของเด็กหนุ่ม เขาขบกรามแน่น ฝืนรวบรวมพลังลมปราณเฮือกสุดท้ายทะลวงจุดชีพจรที่อุดตัน ท่ามกลางเสียงคำรามของฟ้าดินที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด ทว่า ในวินาทีที่ไอปราณของทั้งสองกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อต้านทานพิษร้าย เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเย็นเยียบจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นที่ปากทางเข้าถ้ำผนผนึกมาร เงาร่างหนึ่งก้าวทะลุผ่านม่านพลังอักขระโบราณเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับประกายกระบี่สีนิลที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงจนแสบตา "ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งใจเสียจริง... ปรมาจารย์ผู้สูงส่งผู้ถือครองวิถีเซียนไร้ใจ กับศิษย์หนุ่มผู้ถือครองปราณมาร" เสียงทุ้มต่ำและเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้มที่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกปิดด้วยหน้ากากกระดูกสัตว์ "น่าเสียดายนัก... ที่เส้นทางฝืนลิขิตสวรรค์ของพวกเจ้า จะต้องจบลง ณ ราตรีนี้!" หลี่เฟยหลงเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากผู้มาใหม่ ขณะที่มู่หรงเซียนแววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมกระบี่ นางรีบดึงกระบี่เซียนออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ ทว่า... ปราณพิษที่สะสมในร่างกายจากการช่วยเหลือหลี่เฟยหลงเมื่อครู่กลับตีกลับเข้าสู่จุดตันtianอย่างรุนแรงจนกระอักเลือดคำโตออกมา! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์