วิกฤตปราณธาตุไฟแทรก

"หากเจ้ายังฝืนโคจรลมปราณทวนกระแสนี้ต่อไป เส้นชีพจรทั่วร่างจะแตกละเอียดเป็นผุยผง... เจ้าเด็กโง่!" สุ้มเสียงของมู่หรงเซียนสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่นางเห็นร่างของหลี่เฟยหลงกำลังบิดเกร็งอยู่บนแท่นศิลาอัคคี ไอความร้อนและไอเย็นสีดำทะมึกพวยพุ่งทะลักออกมาจากรูขุมขนของเด็กหนุ่มราวกับอสุรกายที่กำลังตื่นจากหลับใหล ปราณหยินและหยางภายในกายของเขาไม่ได้ประสานเข้าหากันตามวิถีแห่งเต๋า แต่มันกลับเข้าห้ำหั่นกันเองอย่างดุเดือดราวกับเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ หลี่เฟยหลงในยามนี้ ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำจนแทบเป็นโลหิต เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ ลมหายใจของเขาขาดห้วง เสียงคำรามต่ำในลำคอดังเล็ดลอดออกมาคล้ายสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ความเจ็บปวดจากการที่ปราณธาตุไฟและเหมันต์ตีกลับเข้าแผดเผาอวัยวะภายใน ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่งลงอย่างสิ้นเชิง "อาจารย์..." หลี่เฟยหลงเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยแรงระเบิดจากภายใน "ข้า... ข้าทนไม่ไหวแล้ว... โลกนี้มันช่าง... ช่างไร้ความปรานีนัก!" ตู้ม! คลื่นกระแทกของพลังปราณระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านกดทับตำหนักโอสถจนคานไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลาย มู่หรงเซียนสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง ค่ายกลป้องกันที่นางลงอักขระไว้สั่นระริกจนเกิดรอยร้าว นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ล่วงเลยไปมากกว่านี้ หลี่เฟยหลงจะต้องระเบิดตัวเองตายอย่างทรมาน และดวงวิญญาณของเขาจะแตกดับจนไม่หลงเหลือแม้แต่โอกาสกลับชาติมาเกิด ทว่า... อดีตอันเจ็บปวดกลับหลอนย้อนเข้ามาในห้วงความคิดของนาง ภาพของศิษย์รักในอดีตที่ต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตาเพราะความอ่อนแอของนางเองผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาและราบเรียบดุจผิวน้ำในฤดูหนาว บัดนี้กลับไหววูบด้วยความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน *ข้าจะสูญเสียศิษย์ไปต่อหน้าต่อตาอีกไม่ได้เป็นอันขาด!* มู่หรงเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว นางก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังปราณสีครามบริสุทธิ์แผ่ขยายออกรอบตัวราวกับดอกบัวหิมะบานสะพรั่ง นางพุ่งทะยานเข้าไปหาเด็กหนุ่มท่ามกลางพายุเพลิงและเหมันต์ที่บ้าคลั่งโดยไม่เกรงกลัวต่ออันตรายแม้แต่น้อย "หลี่เฟยหลง ตั้งสติไว้! มองหน้าข้า!" มู่หรงเซียนตะโกนก้อง มือเรียวบางทั้งสองข้างประกบเข้าที่แผ่นอกและแผ่นหลังของเด็กหนุ่มถ่าย100% ปราณเซียนบริสุทธิ์เพื่อกดทับความปั่นป่วนของหยินหยาง ทว่า ปราณพิษในกายของหลี่เฟยหลงกลับมีความดื้อรั้นเกินกว่าที่นางคาดคิด มันแผ่ซ้ำความอาฆาตมาดร้ายและจิตสังหารสวนกลับมายังร่างของนางราวกับงูพิษที่ถูกเหยียบหาง กระแสพลังสะท้อนกลับกระแทกมู่หรงเซียนจนนางกระอักโลหิตออกมาคำโต อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดสีแดงฉานตัดกับบรรยากาศโดยรอบ "อาจารย์... ท่านถอยไป..." หลี่เฟยหลงคำรามด้วยเสียงที่แทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์ ดวงตาที่ไร้สติเหลือบมองนางด้วยความพร่ามัว "ข้า... ข้าคือตัวหายนะ... ท่านเข้ามา... ท่านจะตายไปด้วย..." "หุบปากซะ!" มู่หรงเซียนตวาดกลับ เสียงของนางเต็มไปด้วยอำนาจแห่งผู้บรรลุธรรม แต่กลับสั่นเครือเล็กน้อยยามที่สัมผัสได้ว่าร่างกายของศิษย์รักกำลังจะมอดไหม้จากภายใน "เจ้าเด็กโง่เขลา เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้าเป็นของตัวเจ้าเองผู้เดียวหรืออย่างไร? เจ้ายังต้องอยู่ชำระหนี้แค้น ยังต้องพิสูจน์ให้ฟ้าดินได้เห็นว่าลิขิตสวรรค์ก็มิอาจบงการเจ้าได้! ไฉนเลยจะมาตายอยู่ ณ ที่แห่งนี้!" นางรวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มี โคจรเคล็ดวิชา "ปฐพีหวนคืน" ซึ่งเป็นวิชาลับขั้นสูงในการปรับสมดุลหยินหยาง แต่การทำเช่นนี้หมายความว่านางต้องใช้พลังชีวิตของตนเองเข้าแลกเพื่อต้านทานความบ้าคลั่งของปราณธาตุไฟที่แทรกซึมเข้าสู่เส้นชีพจรของหลี่เฟยหลง เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าอันงดงามราวกับรูปสลักของมู่หรงเซียน ร่างกายของนางเริ่มสั่นสะท้านเมื่อความเย็นยะเยือกและไอความร้อนแผดเผาเข้ามาสู่ร่างของตนเองผ่านทางการถ่ายทอดพลัง แต่สายตาของนางยังคงแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว ไม่มีทีท่าว่าจะถอดใจเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่การต่อสู้ระหว่างความเป็นกับความตายกำลังดำเนินถึงขีดสุดนั้นเอง บรรยากาศภายในตำหนักโอสถก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน... อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง อักขระค่ายกลป้องกันรอบตำหนักที่นางลงไว้แตกละเอียดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา ไอปراณสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักผ่านประตูเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นบริเวณธรณีประตูอย่างกะทันหัน เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมยาวสีทองปักลวดลายพญามคราชโบราณ กลิ่นอายความกดดันระดับบรรพชนแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวแทบแข็งตัว "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ปรมาจารย์ผู้เย็นชาแห่งเขาเมฆาคล้อย ถึงกับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยชีวิตศิษย์ทรยศผู้หนึ่งเชียวหรือ?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ พร้อมกับที่เงาร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้แท่นศิลาอัคคีทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำทมิฬคู่นั้นจ้องมองมาที่มู่หรงเซียนและหลี่เฟยหลงด้วยแววตาสمเพชเวทนาและอำมหิตในคราเดียวกัน มู่หรงเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางตระหนักได้ทันทีว่านี่คือแผนการอันชั่วร้ายที่มีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังการระเบิดของปราณหยินหยางในครั้งนี้ และตัวตนที่ก้าวเข้ามาในยามวิกฤตินี้... คือภัยพิบัติที่แท้จริงที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์