ศิษย์ใหม่ผู้ไม่เจียมตัว

"หากสุนัขตัวหนึ่งเห่าหอนใส่พยัคฆ์ สิ่งที่พยัคฆ์สมควรทำ หาใช่การลดตัวลงไปเห่าตอบไม่... แต่เป็นการขย้ำมันให้จมเขี้ยวในคราเดียว" ซุนฮ่าวเอี๋ยนแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ไอสีดำทมิฬแผ่ออกจากฝ่ามือหนาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดศิษย์นอกสำนักสีเทานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟางเก่าๆ ในโรงโอสถอัคคีทมิฬ สายตานับสิบคู่ของศิษย์สายในต่างจ้องมองมาด้วยความสมเพชเวทนาและรอคอยความสนุก หลี่เฟยหลงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงก้มหน้าบรรจงคัดแยกสมุนไพร "หญ้าโลหิตมังกร" ที่มีพิษร้ายแรงด้วยมือเปล่า ปลายเล็บของเขามีรอยดำคล้ำจางๆ อันเป็นผลจากการโคจรพลังปราณพิษหยินหยางเพื่อกดข่มพิษในกายให้สงบลง ท่าทีสงบเยือกเย็นราวก้อนหินริมลำธารนี้ ยิ่งสร้างความขัดเคืองใจให้แก่ซุนฮ่าวเอี๋ยนผู้เป็นศิษย์พี่สายในผู้ทรงอิทธิพลยิ่งนัก "สามหาวนัก! ข้าพูดกับเจ้าไม่ได้ยินหรือวะไอ้ขยะรากปราณพิษ!" ซุนฮ่าวเอี๋ยนบันดาลโทสะ มันฟาดฝ่ามือซัดพลังปราณธาตุไฟระดับหลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ดเข้าใส่แผ่นหลังของหลี่เฟยหลงอย่างเต็มแรง แรงลมปราณแผดเผารุนแรงจนโต๊ะไม้สนโบราณสั่นสะเทือน สมุนไพรล้ำค่ากระจัดกระจายปลิวว่อนกลางอากาศ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือเพลิงกำลังจะประทับลงบนแผ่นหลังนั้น หลี่เฟยหลงกลับเบี่ยงกายหลบอย่างแนบเนียนราชาปลาไหล ไหล่ลาดลู่ต่ำลงนิด ชายเสื้อสีเทาสะบัดตวัดตามวงโคจรของลมปราณ พลังของซุนฮ่าวเอี๋ยนจึงพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่า ซัดเข้าใส่เตาหลอมโอสถสำริดด้านหลังจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! *ตูม!* สะเก็ดไฟสีชาดกระจายไปทั่วทิศทาง ศิษย์หลายคนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ซุนฮ่าวเอี๋ยนหน้าถอดสีด้วยความอับอาย มันไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มผู้มีขอบเขตพลังเพียงแค่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นต้น จะสามารถหลบหลีกการจู่โจมของตนได้อย่างไร้รอยต่อเช่นนี้ "ศิษย์พี่ซุน..." หลี่เฟยหลงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับห้วงเหวลึกในดินแดนรกร้าง มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "ท่านบอกว่าข้าเป็นขยะ... แต่ขยะชิ้นนี้กลับทำให้ศิษย์พี่ผู้ทรงเกียรติ พลาดท่าซัดเตาหลอมโอสถประจำสำนักพังเสียหายไปหนึ่งใบ เกรงว่าหากท่านอาจารย์ใหญ่มารู้เข้า โทษทัณฑ์ของการทำลายทรัพย์สินสำนัก... คงมิใช่แค่การกักบริเวณกระมังครับ" "เจ้า... เจ้าสารเลว กล้าดียังไงมาสั่งสอนข้า!" ซุนฮ่าวเอี๋ยนโกรจนัยน์ตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มันชักกระบี่เหล็กกล้าออกจากฝัก แสงประกายวาววับสะท้อนกับแสงไฟในโรงโอสถ แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมลมปราณขั้นสูงแผ่ซ่านกดทับจนศิษย์สายอื่นต้องถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว การใช้กำลังฆ่าฟันกันในสำนักถือเป็นความผิดมหันต์ แต่ด้วยอำนาจเบื้องหลังของตระกูลซุน ทำให้มันมั่นใจว่าต่อให้ฆ่าเด็กฝึกหัดไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้สักคน บทลงโทษก็คงเป็นเพียงแค่การตักเตือนเท่านั้น บรรยากาศภายในโรงโอสถอัคคีทมิฬเงียบงันลงทันตาเห็น ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอชมฉากนองเลือด หลี่เฟยหลงยังคงนั่งนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งกุมหญ้าโลหิตมังกรไว้แน่น ปรำจิตสำนึกของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว ปราณพิษหยินหยางในตันtian (จุดตันเถียน) ส่งเสียงคำรามราวกับอสูรกายกระหายเลือด นี่ไม่ใช่เวลาที่จะปะทะซึ่งหน้า พลังฝีมือของเขายังห่างชั้นกับอีกฝ่ายเกินไป หากฝืนสู้ มีแต่ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า *ต้องใช้ปัญญา มิใช่กำลัง* สายตาของหลี่เฟยหลงเหลือบไปเห็นเงาร่างระหงของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาทางประตูหินอ่อนด้านนอก กลิ่นอายความเย็นเยียบอันบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้เปลวเพลิงรอบกายซุนฮ่าวเอี๋ยนหรี่ลงโดยอัตโนมัติ นั่นคือ... มู่หรงเซียน! ปรมาจารย์โอสถแห่งเขาเมฆาคล้อย ผู้เยือกเย็นและเด็ดขาดไร้ความปรานี ในจังหวะที่ซุนฮ่าวเอี๋ยนเงื้อกระบี่หมายจะแทงทะลวงหัวใจของหลี่เฟยหลงเพื่อล้างความอับอาย หลี่เฟยหลงกลับไม่หลบหนี เขากลับพุ่งทะยานเข้าหาคมกระบี่ด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาจงใจปาดเข้ากับคมกระบี่จนโลหิตสีแดงเข้มหลั่งรินหยดลงบนพื้นศิลา พร้อมกับส่งเสียงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดเกินจริง "อ๊ะ! ศิษย์พี่... ข้าเพียงแค่จัดเตรียมสมุนไพรตามคำสั่งของท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึงต้องเอากระบี่มาไล่ฆ่าฟันข้าถึงเพียงนี้ด้วยเล่าครับ!" ซุนฮ่าวเอี๋ยนชะงักงัน สมองขาวโพลนด้วยความงุนงง มันยังไม่ทันได้แตะตัวเด็กนี่ด้วยซ้ำ! "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรวะ ข้ายังไม่ได้..." "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" สุ้มเสียงราบเรียบ เย็นชา และทรงอำนาจดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด มู่หรงเซียนในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาด้วยด้ายเงิน ย่างก้าวเข้ามาด้วยทรวดทรงสง่างาม สายตาคู่คมกริบกวาดมองสภาพความเสียหายภายในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหลี่เฟยหลงซึ่งมีบาดแผลที่ฝ่ามือและคราบเลือดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า พร้อมกับซุนฮ่าวเอี๋ยนที่ถือกระบี่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ซุนฮ่าวเอี๋ยนหน้าซีดเผือด รีบเก็บกระบี่เข้าฝักคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นเทา "ทะ... ท่านปรมาจารย์มู่หรง! โปรดฟังข้าก่อน เด็กนี่มัน..." มู่หรงเซียนไม่เหลียวแลซุนฮ่าวเอี๋ยนแม้แต่น้อย นางปรายตามองหลี่เฟยหลงที่กำลังก้มหน้ากัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดอย่างน่าสงสาร ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นหัวใจหยุดเต้น "ซุนฮ่าวเอี๋ยน ฝ่าฝืนกฎสำนัก ทำลายทรัพย์สิน และใช้กำลังข่มเหงศิษย์ร่วมสำนัก... สมควรรับโทษโบยร้อยทัณฑ์ และถูกขับไล่ออกจากเขาเมฆาคล้อยภายในก้านธูปเดียว" "อาจารย์! ไม่นะขอรับ! ข้าถูกมัน..." ซุนฮ่าวเอี๋ยนแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก แต่มู่หรงเซียนเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ คลื่นพลังปราณอันมหาศาลก็ซัดร่างของมันกระเด็นทะลุกำแพงออกไปอย่างไร้ความปรานี ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณอีกครั้ง หลี่เฟยหลงก้มศีลง1คำนับด้วยความเคารพ ทว่าภายใต้ร่มเงาของเส้นผมที่ปรกลงมา มุมปากของเด็กหนุ่มกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้จนมมิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มู่หรงเซียนหันหลังกลับเพื่อเดินจากไป นางกลับหยุดชะฝีเท้าลงอย่างกะทันหันโดยไม่หันกลับมามอง และเอמהยประโยคเรียบๆ ที่ทำให้หลี่เฟยหลงถึงกับสะท้านเฮือกในอก "เจ้าจงใจทำร้ายตัวเองเพื่อยืมมือข้ากำจัดเสี้ยนหนาม... ร้ายกาจนักนะ หลี่เฟยหลง... คืนนี้ จงตามข้าไปที่ถ้ำโอสถอัคคีโลกันตร์ หากเจ้ายังอยากมีชีวิตรอดผ่านพ้นคืนนี้ไปให้ได้" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปด้วยกันในบทนี้ครับ จากใจจริง - เพลิงโอสถสวรรค์