โอสถสยบวิญญาณพิษ

"เจ้าคิดว่าความตายมันน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ หลี่เฟยหลง?" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูของมู่หรงเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำโอสถ นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหยก แววตาคมปลาบดุจกระบี่ที่ยังไม่ชักออกจากฝักจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ไอสีดำปนขาวหมุนวนรอบกายเขาประหนึ่งพายุทอร์นาโดที่ไร้ทิศทาง แต่มันกลับไม่ใช่พายุที่พัดทำลายภายนอก มันกำลังฉีกกระชากเส้นชีพจรและอวัยวะภายในของเขาให้แหลกสลายจากภายใน หลี่เฟยหลงกัดริมฝีปากจนโลหิตสีคล้ำซึมออกมา กัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก "ศิษย์... ศิษย์ไม่กลัวตาย... แต่ศิษย์กลัวว่า... หากต้องตายไปโดยที่ยังไม่ได้พิสูจน์ให้ท่านเห็น... ว่าข้าไม่ใช่เศษเดนที่สวรรค์ทอดทิ้ง!" มู่หรงเซียนแค่นเสียงในลำคอ ทว่ามือเรียวงามของนางกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า เปลวเพลิงสีครามเข้มปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ นางสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว สมุนไพรล้ำค่าเจ็ดชนิดที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศต่างพุ่งเข้าสู่เตาหลอมโอสถหยกขาวอย่างพร้อมเพรียง นี่มิใช่การปรุงโอสถธรรมดา แต่นี่คือการชิงตัวตนกลับคืนมาจากยมโลก "หากเจ้าอยากพิสูจน์ตนเอง ก็จงเงียบปากแล้วประคองลมหายใจให้ดี" มู่หรงเซียนกล่าวพลางโคจรปราณเซียนเข้าสู่เตาหลอมอย่างต่อเนื่อง "โอสถสยบวิญญาณพิษนี้มิได้มีไว้เพื่อรักษา แต่มีไว้เพื่อ 'ทรมาน' ให้ถึงที่สุด หากเจ้าทนความเจ็บปวดจากการหลอมรวมปราณพิษหยินหยางไม่ได้ เจ้าก็แค่สวะที่ตายไปก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อใต้หล้า" หลี่เฟยหลงคำรามก้องในลำคอ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อปราณพิษในกายถูกกระตุ้นด้วยความร้อนจากเตาหลอม มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ผิวหนัง แต่มันคือความเจ็บปวดที่วิญญาณถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็กที่มองไม่เห็น มู่หรงเซียนเฝ้ามองศิษย์ของนางด้วยแววตาที่เรียบเฉย ทว่าในส่วนลึกของจิตใจ นางกลับหวนนึกถึงอดีต... ศิษย์รักคนก่อนที่ต้องดับสูญไปเพียงเพราะไม่อาจต้านทานกระแสปราณในร่างตนเองได้ นางพยายามรักษาระยะห่างอันเยือกเย็นนี้ไว้ แต่มือของนางที่กำลังควบคุมไฟสยบวิญญาณกลับสั่นเทาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหยุดนิ่งด้วยอำนาจจิตอันกล้าแกร่ง "เจ้าจำไว้... ในวิถีเซียน ความสงสารคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่สุด" นางกล่าวย้ำขณะที่โอสถในเตาเริ่มส่งเสียงคำรามดุจสัตว์ร้าย "ข้าจะฝืนลิขิตสวรรค์ดึงเจ้ากลับมาจากขอบนรก แต่เจ้าต้องเป็นคนแบกรับความแค้นที่ข้าหยิบยื่นให้เอง" เสียงระเบิดดังปังจากเตาหลอมโอสถ กลิ่นอายหอมอบอวลที่แฝงไปด้วยไอพิษอันตรายพุ่งทะลักออกมา มู่หรงเซียนใช้อาคมกักขังเม็ดยาเอาไว้กลางอากาศ มันเป็นเม็ดยาสีดำสนิทที่มีเส้นสายสีทองพาดผ่านดุจลายอักขระโบราณ นางดีดนิ้วเพียงเบาๆ เม็ดยานั้นพุ่งตรงเข้าสู่ปากของหลี่เฟยหลงที่อ้าค้างด้วยความทรมาน ทันทีที่ยาเข้าสู่ลำคอ ร่างของเด็กหนุ่มก็กระตุกเกร็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยแตกกระจาย ไอสีดำและขาวที่เคยคลุ้มคลั่งกลับถูกแรงบีบคั้นมหาศาลจากตัวยาต้อนให้กลับคืนสู่ตันเถียนอย่างรุนแรง "อ๊ากกกกก!" เสียงร้องของหลี่เฟยหลงดังก้องไปทั่วเขาเมฆาคล้อย สัตว์ป่าต่างพากันตื่นตระหนกหนีหาย ความเจ็บปวดนี้รุนแรงกว่าการถูกกระบี่ทิ่มแทงเป็นหมื่นครั้ง แต่มู่หรงเซียนกลับไม่ขยับกาย นางเฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่อ เพราะนี่คือจุดตัดสินว่าศิษย์คนนี้จะกลายเป็นเซียน หรือกลายเป็นกองเลือดที่ไร้วิญญาณ ท่ามกลางหมอกควันพิษที่ยังคงตลบอบอวล ร่างของหลี่เฟยหลงเริ่มเปลี่ยนแปลง ผิวหนังที่เคยซีดเผือดเริ่มปรากฏรอยสักสีทองประหลาดที่ค่อยๆ เลือนหายไปใต้ร่มผ้า ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มสม่ำเสมอขึ้น แต่กระแสปราณรอบตัวเขากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล มันไม่ได้มีเพียงไอพิษอีกต่อไป แต่มันเริ่มมี 'แรงกดดัน' ของยอดฝีมือที่ผ่านการขัดเกลาด้วยความตาย ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบลง มู่หรงเซียนกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... นางรีบเบิกตากว้าง สัมผัสถึงไอสังหารที่ไม่ใช่ของศิษย์ตนเอง แต่เป็นไอสังหารที่แฝงมากับลมหนาวจากภายนอกถ้ำ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ มันคือบุรุษในชุดคลุมสีเทาไร้ใบหน้า ถือครองพัดเหล็กที่มีคราบเลือดแห้งกรัง สายตาของมันจ้องมองมาที่ศิษย์ของนางด้วยความกระหาย "ปรมาจารย์มู่หรง... ดูเหมือนโอสถสยบวิญญาณของท่าน จะกลายเป็น 'เครื่องเซ่น' ชั้นเลิศให้แก่สำนักเงาโลหิตเสียแล้ว" หลี่เฟยหลงที่เพิ่งผ่านพ้นความตายมาได้เพียงครู่ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาของเขามิใช่สีดำธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือสีทองดุจสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเลือด เขาพยายามยันกายลุกขึ้น แม้จะยังอ่อนแรงแต่จิตสังหารของเขากลับพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่าตกใจ มู่หรงเซียนชักกระบี่โปร่งใสออกมาจากห้วงมิติ ความเงียบเย็นแผ่ซ่านไปทั่วถ้ำ "ใครที่บังอาจรบกวนการปรุงโอสถของข้า... ผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยชีวิต" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปด้วยกันในบทนี้ครับ จากใจจริง - เพลิงโอสถสวรรค์