พลังมืดครอบงำ

“อย่าให้มันเข้าใกล้ประตูมิติ! ถ้าอาณาเขตของมันขยายออกไปได้เกินกว่านี้ ทุกอย่างจะจบสิ้น!” เสียงตวาดของเอลาร่าดังก้องไปทั่วหุบเขาที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง เธอใช้ดาบที่หักครึ่งท่อนยันกายขึ้นจากกองหิน เลือดสีสดไหลซึมจากบาดแผลที่หัวไหล่ แต่ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ร่างของเรย์ที่ยืนนิ่งอยู่ใจกลางสนามรบ ชายหนุ่มไม่ได้ตอบโต้ รอบกายของเรย์มีละอองสีดำสนิทลอยฟุ้งคล้ายกับเถ้าถ่านจากนรก อุณหภูมิโดยรอบดิ่งลงจนน้ำค้างแข็งเกาะตัวบนผิวดิน เสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพันดังระงมออกมาจากเงาที่ทอดยาวของเขา มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงกู่ร้องของผู้ที่ถูกจองจำในความมืดมิด “เรย์... ฟังข้า... เจ้ากำลังถูกมันกลืนกิน!” เอลาร่าตะโกนสุดเสียง แต่เรย์เพียงแค่เอียงคอช้าๆ นัยน์ตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้ม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตที่ไม่มีก้นบึ้ง เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามกรอบหน้าและลำคอ ราวกับรากไม้แห่งคำสาปที่พยายามยึดครองร่างของเขา “กลืนกินงั้นหรือ?” เรย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีคนหลายคนพูดออกมาพร้อมกัน “สิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าคำสาป... สำหรับข้า มันคืออิสรภาพที่ข้าเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต” เขาขยับมือเพียงเล็กน้อย ดาบเงาสีดำสนิทที่แหลมคมดั่งกรงเล็บปีศาจก็ปรากฏขึ้นในมือ ร่างของทหารปีศาจแรงก์ B สามตนที่พุ่งเข้าใส่เรย์จากด้านหลังถูกตัดสะบั้นในพริบตา ไม่ใช่ด้วยคมดาบ แต่ด้วย 'เงา' ที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเหมือนหนวดปลาหมึกนับร้อยสาย กระชากร่างพวกมันจนขาดกระจุยเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดปีศาจสาดกระเซ็นย้อมชุดของเรย์จนเปียกชุ่ม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงลมที่พัดวีหวีดหวิว เรย์ก้าวเดินไปข้างหน้า ทุกรอยเท้าที่เขาเหยียบลงไป พื้นดินแตกร้าวและเปลี่ยนเป็นสีดำไหม้ เขากำลังมุ่งหน้าไปหาขุนพลปีศาจที่ยืนอยู่หน้าประตูมิติ ร่างยักษ์นั้นพยายามจะร่ายเวทป้องกัน แต่เรย์ไม่ได้ให้โอกาสแม้แต่เสี้ยววินาที เขาหายตัวไปจากสายตาของเอลาร่า... ไม่ใช่ความเร็วปกติ แต่มันคือการเคลื่อนย้ายผ่านมิติเงา! ร่างของเรย์ปรากฏขึ้นอีกครั้งในอากาศเหนือหัวขุนพลปีศาจ เขาใช้มือเปล่าคว้าคอของมันไว้ ก่อนจะทุ่มร่างยักษ์นั้นลงกับพื้นด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์ แรงปะทะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน ดั่งแผ่นดินไหวขนาดย่อม “แก... แกเป็นตัวอะไรกันแน่?” ขุนพลปีศาจเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ เรย์ก้มลงมองมันด้วยแววตาว่างเปล่า มือข้างที่จับคอของมันเริ่มปล่อยไอพลังมืดเข้าไปกัดกินเนื้อเยื่อของอีกฝ่าย “ข้าก็แค่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่แกเคยเหยียบย่ำเมื่อสิบนาทีก่อน... แต่ตอนนี้ ข้าคือจุดจบของพวกแกทุกคน” สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็คำรามลั่น เสียงนั้นไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป มันคือเสียงกู่ร้องของผู้ปกครองอาณาจักรแห่งเงา กองทัพเงาที่เคยถูกอัญเชิญออกมาได้พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินราวกับคลื่นยักษ์ มันโถมเข้าใส่กองทัพปีศาจที่เหลืออยู่จนราบคาบ ไม่มีเสียงร้องขอชีวิต ไม่มีจังหวะการต่อสู้ ทุกอย่างจบลงด้วยการสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียว เอลาร่ามองดูภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่สั่นคลอน พลังอำนาจที่เรย์แสดงออกมาในตอนนี้มันเกินกว่าที่มนุษย์คนใดจะครอบครองได้ มันคือกดดันทางวิญญาณที่ทำให้เธอแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของจักรพรรดิมารคาร์ซัสที่แฝงอยู่ในพลังนั้น... เรย์ไม่ได้กำลังทำลายศัตรู แต่เขากำลังดูดกลืนพลังของพวกมันมาเป็นของตนเอง! ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวเรย์ก็สั่นไหว เขาหยุดชะงัก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งเริ่มสั่นเทาเหมือนคนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในจิตใจ เขาทิ้งดาบลงกับพื้นและกุมขมับตัวเองไว้แน่น “ข้า... ข้าจะไม่ยอมให้แกควบคุมข้า... เจ้าจักรพรรดิโสมม!” เรย์คำรามด้วยความเจ็บปวด ในวินาทีนั้นเอง ประตูมิติที่ควรจะถูกทำลายกลับเปิดกว้างขึ้นอย่างไม่มีใครคาดคิด พลังงานสีม่วงเข้มพุ่งออกมาจากช่องว่างนั้นและม้วนตัวเป็นรูปร่างของชายผู้หนึ่ง สวมเกราะสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งมิติ นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งที่ไม่เคยรับรู้ความอบอุ่น นั่นคือจักรพรรดิมารคาร์ซัส... เขาไม่ได้มาด้วยกายเนื้อ แต่มาด้วยเศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าร่างจริง “เจ้าทำได้ดีมาก ฮันเตอร์ตัวน้อย” เสียงของคาร์ซัสก้องกังวานในหัวของทุกคน “เจ้าทำลายกองทัพของข้าเพื่อเตรียมร่างภาชนะนี้ให้พร้อม... ตอนนี้ จงถวายร่างของเจ้ามาให้ข้าเสียดีๆ แล้วข้าจะมอบโลกทั้งใบเป็นรางวัลให้แก่เจ้า” เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มที่ทำให้เอลาร่าต้องเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง “รางวัลหรือ? ข้าไม่ต้องการโลกที่เน่าเฟะแบบนี้หรอก... ข้าต้องการเพียงแค่จะดูว่า... เลือดของเจ้ามันจะรสชาติเป็นอย่างไร!” เรย์คว้ามือไปที่อกของตัวเองแล้วกระชากหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยไอพลังมืดออกมา พร้อมกับปล่อยพลังทลายมิติเข้าปะทะกับร่างจิตของคาร์ซัสโดยไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างเนื้อของตนเอง เอลาร่ากรีดร้องเมื่อเห็นภาพนั้น แต่ก่อนที่พลังทำลายล้างจะระเบิดออก ร่างของเรย์ก็พลันหายไปจากตรงหน้า และปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเธอก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบว่า... “ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในหัวข้า ไม่ได้มีแค่พลังของมันเท่านั้น แต่มันมี 'ความลับ' ของน้องสาวเจ้าซ่อนอยู่ด้วย... เอลาร่า” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางในเงามืดร่วมกับผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ