การหวนกลับ

“ถึงเวลาที่เงาจะขอทวงคืนเจ้าของแล้วนะ ลูกรัก” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงสะท้อนที่ดังก้องออกมาจากห้วงลึกของกระดูกสันหลังของผม เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซึมออกมาหยดลงบนพื้นถนนคอนกรีตที่แตกร้าวกลางเมืองหลวงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้านเกิด ก่อนที่มันจะกลายเป็นสุสานแห่งความทรงจำอันเลวร้าย ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา ความเงียบงันคืออาวุธที่อันตรายที่สุดที่ผมฝึกฝนมาตลอดนับตั้งแต่ถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยน F-Rank เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าประตูเมืองที่ถูกปิดตายด้วยบาเรียสีดำสนิท ซึ่งเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่ากิลด์ระดับสูงที่เคยอวดอ้างว่าปกป้องประชาชน ได้แปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายเดียวกับเศษเดนจากต่างมิติ “นายจะพังมันเข้าไปจริงๆ เหรอเรย์? ลำพังนายคนเดียว... ต่อให้มีกองทัพเงาหนุนหลัง แต่นี่มันคือเขตอำนาจของ ‘จักรพรรดิมารคาร์ซัส’ เชียวนะ” เอลาร่าก้าวเข้ามาข้างกายผม ดาบเล่มยาวของเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมคงไม่ได้ดูอ่อนโยนนักในยามนี้ เพราะผมสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่รั่วไหลออกมาจากร่างของผมเองจนอากาศรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว “ถ้าผมไม่เริ่มตอนนี้ น้องสาวของผมที่ถูกพวกมันกักขังไว้ในฐานะตัวประกัน... อาจจะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป เอลาร่า” ผมยกมือขึ้นเบื้องหน้า บาเรียที่ดูไร้เทียมทานในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็นเพียงม่านน้ำที่บางเบาในสายตาของผม ‘ระบบ’ ส่งสัญญาณเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้า: *[คำเตือน: ตรวจพบระดับพลังมหาศาลอยู่เบื้องหลังม่านกั้น หากก้าวผ่านไป ท่านอาจไม่มีวันหวนกลับ]* ผมแสยะยิ้ม “หวนกลับเหรอ? ผมไม่ได้ตั้งใจจะหวนกลับไปเป็นฮันเตอร์กระจอกๆ คนเดิมตั้งแต่วันที่ผมเริ่มก้าวเดินบนเส้นทางสายนี้แล้ว” *เคร้ง!* เพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังระดับ S ที่ต้องใช้คนนับร้อยช่วยกันร่ายก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกค้อนปอนด์ทุบ กองทหารยามหน้าประตูที่ยืนเฝ้าอยู่ถึงกับเข่าทรุด แรงกดดันมหาศาลจาก ‘กลิ่นอายแห่งราชาเงา’ ที่ผมปลดปล่อยออกมาทำให้พวกมันหายใจไม่ออก ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความสยดสยองทันทีที่เห็นร่างของผมก้าวผ่านซากปรักหักพังเข้ามา “จ...เจ้า... เจ้ามันเด็กหนุ่มคนนั้น! คนที่น่าจะตายไปนานแล้วในดันเจี้ยนระดับ F!” หนึ่งในทหารยามตะโกนเสียงหลง มือที่ถือหอกสั่นสะท้าน ผมหยุดเดิน ดวงตาของผมไม่ได้มองไปที่พวกมัน แต่มองทะลุไปยังยอดตึกสูงใจกลางเมือง ที่ซึ่งร่างของชายผู้หนึ่ง... ผู้ที่เรียกตัวเองว่า ‘พ่อ’ ของผม นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากซากศพของเหล่านักรบ “ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อเสวนาเรื่องวันวาน แต่ข้ากลับมาเพื่อทวงทุกอย่างที่พวกแกพรากไป... โดยเฉพาะ ‘ชีวิต’ ของพวกแกทุกคน” ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพเงาที่ซ่อนเร้นอยู่ในใต้เท้าของผมก็พุ่งขึ้นมาเหมือนห่าฝนสีดำสนิท พวกมันไม่ใช่ทหารไร้สมองอีกต่อไป แต่เป็นเหล่านักรบที่ผมเก็บเกี่ยวมาจากดันเจี้ยนทั่วโลก ทุกตนมีจิตสังหารที่รุนแรงพอจะสังหารมอนสเตอร์ระดับ A ได้ในพริบตา การกวาดล้างเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ารุนแรงจนอาคารรอบข้างสั่นสะเทือน ผมเดินผ่านร่างของพวกทหารยามที่หมดสภาพไปทีละคนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง สายตาของผมจับจ้องเพียงเป้าหมายเดียวที่อยู่บนชั้นดาดฟ้า ขณะที่ผมกำลังจะก้าวขึ้นสู่บันไดหลัก เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่มันดังก้องมาจากภายในห้วงจิตที่เชื่อมต่อกับ ‘ระบบ’ ของผมโดยตรง ‘ใจร้อนเกินไปนะลูกรัก... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าแค่การปลดปล่อยเงาเล็กๆ น้อยๆ จะสามารถล้มผู้ที่เป็นดั่งพระเจ้าในโลกใบนี้ได้?’ เสียงนั้นเย็นเยียบและเยาะเย้ย ผมหยุดเท้ากะทันหัน ความรู้สึกผิดปกติแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อเงาที่ทอดยาวอยู่ใต้เท้าของผม... ไม่ใช่เงาของผมอีกต่อไป แต่มันเริ่มรูปร่างเป็นมือขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ามารัดลำคอของผมไว้แน่น! ผมพยายามดึงดาบออกมา แต่แขนของผมกลับขยับไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เอลาร่าร้องเตือนด้วยความตระหนก “เรย์! ระวังข้างหลัง!” แต่ช้าไป... เงาสีดำสนิทที่แปรสภาพเป็นร่างมนุษย์ที่คล้ายคลึงกับผมทุกประการปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ มันวางมือลงบนไหล่ของผม แสงสีแดงวาบขึ้นที่ดวงตาของมันก่อนจะกระซิบข้างหูผม “ลืมไปแล้วหรือว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนสอนให้เจ้าใช้พลังนี้? พลังที่เจ้ากำลังหลงใหลอยู่นี้ แท้จริงแล้วมันคือเครื่องมือสังเวยที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าลืมตาดูโลก” ผมหันไปมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “แก... ไม่ใช่พ่อของฉัน” มันยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่แหลมคมผิดธรรมชาติ “ใช่... ข้าไม่ใช่พ่อของเจ้า แต่ข้าคือ ‘ความจริง’ ที่เจ้าพยายามวิ่งหนีมาตลอด” ทันใดนั้น หน้าจอระบบของผมก็เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความสีทองที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน: *[ภารกิจหลัก: กำจัดผู้สร้าง (Creator) ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ | อัปเดตเงื่อนไขใหม่: ท่านต้อง ‘กลายเป็น’ ส่วนหนึ่งของเขาภายใน 60 วินาที ไม่เช่นนั้น... น้องสาวของท่านจะถูกลบออกจากห้วงเวลาแห่งความทรงจำตลอดกาล]* ผมเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อเห็นภาพน้องสาวของผมที่กำลังสลายกลายเป็นละอองแสงเบื้องหลังม่านพลังของศัตรู... นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่ออำนาจ แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของคนสำคัญที่ผมเหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลกใบนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอกลับไปเตรียมศึกใหญ่ในตอนหน้าแล้วครับ!