เลเวลอัปต่อเนื่อง

"หากเจ้ายังลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เงาที่เจ้าครอบครองจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดคอเจ้าเสียเอง เรย์" เสียงกระซิบของเอลาร่าเย็นเยียบราวกับคมดาบที่พาดอยู่บนลำคอ เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาที่คมกริบของเธอจับจ้องไปที่ฝูง 'อสูรเกราะเหล็ก' นับร้อยตัวที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่เบื้องล่างของหุบเหวนรกแห่งนี้ กลิ่นคาวเลือดและไอเวทมนตร์เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอ มือของผมที่กำด้ามดาบสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะภาพใบหน้านั้น... ใบหน้าของผู้ชายที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดสิบปี รอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรมของระบบตอนที่ผมสังหารบอสตัวก่อนหน้า มันคือรอยยิ้มเดียวกันกับพ่อไม่มีผิดเพี้ยน พ่อที่หายไปทิ้งไว้เพียงความเงียบและภาระที่ต้องดูแลน้องสาว "ไม่ต้องกังวลเรื่องข้างหลัง ข้าจะจัดการเอง" เอลาร่ากระชับดาบในมือแน่น แสงออร่าสีฟ้าอ่อนแผ่ออกมาจากตัวเธอ มันคือสัญลักษณ์ของฮันเตอร์แรงก์ A ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองไปที่ 'ระบบ' ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือน: ตรวจพบศัตรูระดับสูง 120 ตน ในรัศมี 50 เมตร] [ภารกิจต่อเนื่อง: กวาดล้างเพื่อวิวัฒนาการกองทัพเงา] [รางวัล: แต้มค่าสถานะ +10, สกิลติดตัว 'เนตรปีศาจระดับกลาง', และ... เบาะแสความทรงจำที่หายไป] คำว่า 'เบาะแสความทรงจำ' ทำให้หัวใจผมเต้นรัว แรงกระตุ้นที่จะแข็งแกร่งขึ้นไม่ได้มีไว้เพื่อชื่อเสียง แต่มันมีไว้เพื่อกระชากคำตอบจากความมืดมิดที่พ่อทิ้งเอาไว้ "งั้นเรามาเริ่มการเก็บเกี่ยวกันเลยดีกว่า" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ทันใดนั้น เงาใต้ฝ่าเท้าของผมก็ขยายตัวออกราวน้ำหมึกที่ถูกเทลงในน้ำใส มันไม่ใช่แค่เงา แต่คือทหารเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ผมพุ่งตัวลงจากหน้าผา แรงปะทะกับพื้นดินทำให้ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย อสูรเกราะเหล็กตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดคำรามก้อง มันเหวี่ยงกรงเล็บยักษ์เข้าใส่ผมด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ แต่ทว่า... ในสายตาของผมตอนนี้ ทุกอย่างกลับเชื่องช้าลงไปถนัดตา *ฉับ!* คมดาบสีดำสนิทของผมตัดผ่านเกราะของมันเหมือนตัดกระดาษ เลือดสีเขียวข้นสาดกระจายไปทั่วอากาศ ผมไม่ปล่อยให้มันได้หายใจ มือซ้ายปลดปล่อยพลังงานความมืดเป็นแส้พุ่งเข้าพันธนาการร่างของมัน ก่อนจะกระชากเข้ามาใกล้ "ตื่นขึ้นมา" ผมกระซิบ ร่างของอสูรเกราะเหล็กที่ไร้วิญญาณสั่นสะท้าน ผิวหนังของมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงตาที่เคยโกรธเกรี้ยวกลับกลายเป็นแสงสีม่วงหม่น มันคุกเข่าลงต่อหน้าผม เป็นการประกาศยอมรับนายเหนือหัวคนใหม่ กองทัพเงาของผมเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ทีละตัว สองตัว... จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นต่อเนื่องจนแทบฟังไม่ทัน [ท่านได้รับอสูรเงาแรงก์ B: 12 ตน] [ท่านได้รับอสูรเงาแรงก์ C: 45 ตน] [เลเวลเพิ่มขึ้น! เลเวลปัจจุบัน: 58] "เรย์! ข้างหลัง!" เสียงตะโกนของเอลาร่าดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการฟาดฟันดาบของเธอที่จัดการศัตรูที่พยายามจะลอบกัดผม ผมหมุนตัวกลับหลังหัน แววตาของผมเปลี่ยนไป ผมไม่ได้เห็นเพียงแค่มอนสเตอร์ แต่ผมเห็นรูปแบบการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดของพวกมัน ทุกจังหวะการหายใจ ทุกการขยับกล้ามเนื้อ ผมอ่านออกหมด นี่คือผลลัพธ์จากการต่อสู้นับร้อยครั้งในวันนี้ "ไม่ต้องห่วง ผมมองเห็นทางของมันหมดแล้ว" ผมตอบกลับพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความปรานี ทหารเงาของผมราวห้าสิบตัวเคลื่อนที่ดั่งใจนึก พวกมันกระโจนเข้าใส่ศัตรูอย่างเป็นระเบียบ เป็นการสังหารหมู่ที่งดงามและน่าสยดสยองในเวลาเดียวกัน การฟาร์มในเขตอันตรายระดับนี้ไม่ใช่เรื่องตลก แต่ความรู้สึกที่พลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดมันเสพติดยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ผมรู้สึกได้ว่าตัวตนของผมกำลังเปลี่ยนไป ผมไม่ใช่แค่ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ไร้ค่าอีกต่อไป ผมคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ในสนามรบแห่งนี้ เมื่อมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายล้มลง กองทัพเงาของผมก็ยืนเรียงรายรอบตัวราวกับรูปปั้น ผมเหนื่อยหอบ เหงื่อท่วมตัว แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดคือการตรวจสอบ 'เบาะแสความทรงจำ' ที่ระบบสัญญาไว้ ผมเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาอีกครั้ง มือที่ถือดาบเริ่มเปียกชื้นด้วยเหงื่อ ผมแตะไปที่ไอคอนกล่องจดหมายที่เพิ่งเด้งขึ้นมา [ได้รับบันทึกเสียงที่ถูกเข้ารหัสไว้: รหัสผ่าน 'อดีตที่ลืมเลือน'] ผมกดเปิดทันที เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงมอนสเตอร์ ไม่ใช่เสียงการต่อสู้ แต่เป็นเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา... และเสียงของใครบางคนที่ผมคุ้นเคยที่สุด "เรย์... ถ้าลูกได้ยินข้อความนี้ แสดงว่าข้าทำพลาดไปแล้ว และพวกมัน... พวกมันกำลังตามมา อย่าไว้ใจใคร แม้แต่เงาที่ลูกถือครองอยู่ เพราะบางที... เงาเหล่านั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ข้าทิ้งไว้เพื่อเปลี่ยนตัวลูกเอง" ร่างของผมแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาที่เท้าของผม... เงาที่ควรจะเป็นทาสรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุด กลับเริ่มขยับเขยื้อนด้วยตัวเองโดยที่ผมไม่ได้ออกคำสั่ง มันไม่ได้คุกเข่ารอรับคำสั่งเหมือนที่เคย แต่มันค่อยๆ ยืดตัวขึ้นสูง ราวกับจะกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์... รูปร่างที่คุ้นตาอย่างประหลาด เอลาร่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับถอยกรูด มือของเธอสั่นระริกขณะชี้ดาบมาที่เงาของผม "เรย์... ถอยออกมา! นั่นมัน... มันไม่ใช่เงาของเจ้าแล้ว!" เงานั้นค่อยๆ ก่อตัวเป็นใบหน้า... ใบหน้าที่ผมเห็นบนหน้าจอระบบเมื่อครู่ ใบหน้าของพ่อที่ยิ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ "ถึงเวลาที่เงาจะขอทวงคืนเจ้าของแล้วนะ ลูกรัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในเส้นทางแห่งเงาที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ด้วยครับ