สร้างฐานที่มั่น

“หากเจ้าคิดจะสร้างอาณาจักรบนผืนทรายที่กำลังถล่มลงมา เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนเขลาที่พยายามสร้างปราสาทด้วยหยดน้ำตาของตัวเองหรอกนะ เรย์” น้ำเสียงเย็นเยียบของเอลาร่าดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของมิติเงา กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยอบอวลไปทั่วบริเวณ มือเรียวบางของเธอกระชับด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบคู่สวยจับจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เรย์ไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ปล่อยให้ไอสีดำมืดมิดไหลทะลักออกมาจากปลายนิ้วราวกับหมึกที่หยดลงในผืนน้ำ มันไม่ใช่แค่พลังเวท แต่มันคือเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เขาสั่งสมมาจากการสังหารเหล่าปีศาจข้ามมิติมานับไม่ถ้วน “อาณาจักรบนผืนทรายงั้นหรือ?” เรย์ทวนคำพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก “เอลาร่า... เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าที่นี่ไม่ใช่โลกความเป็นจริง ที่นี่คือมิติเงา สถานที่ที่ข้าคือพระเจ้าผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ไม่ใช่เหยื่อที่ถูกล่า” เรย์สะบัดมือออกไปอย่างรุนแรง ไอสีดำพุ่งกระจายไปทั่วว่างเปล่า ก่อนจะเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นโครงสร้างมหาศาล เสียงคำรามของเหล่านักรบเงาที่ถูกกักขังอยู่ในมิติเริ่มดังระงม มันไม่ใช่เสียงร้องขอชีวิต แต่เป็นเสียงขานรับคำสั่งของผู้เป็นนาย มันคือสถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นจากความสิ้นหวังของศัตรูที่เขาเคยสังหาร ปราสาทหินสีนิลเริ่มปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ยอดหอคอยแหลมคมแทงทะลุเพดานมิติราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้าย กองทัพเงาที่เคยกระจัดกระจายเริ่มยืนเข้าแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ เสียงเท้าที่ย่ำลงบนพื้นมิติที่เคยมองไม่เห็น กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งจักรวาลจำลองแห่งนี้ เอลาร่ามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะเป็นฮันเตอร์ระดับ A ที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน แต่ภาพกองทัพเงาที่กำลังหลอมรวมกันเพื่อก่อร่างเป็น 'ฐานทัพ' นั้นอยู่นอกเหนือตรรกะของฮันเตอร์ทุกคนบนโลกใบนี้ “เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่ เรย์? การสร้างฐานที่มั่นในมิติเงาหมายความว่าเจ้ากำลังตัดขาดตัวเองออกจากความเป็นจริง... หากเจ้าติดอยู่ในนี้ เจ้าจะไม่มีวันกลับไปหาน้องสาวของเจ้าได้อีก” เธอถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของนักรบผู้เย็นชา เรย์หยุดการเคลื่อนไหว เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะสั่นคลอน “ข้าไม่ได้ตัดขาดโลกใบนั้นหรอกเอลาร่า ข้ากำลังสร้าง 'คุก' ให้กับจักรพรรดิมารคาร์ซัสต่างหาก” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้เอลาร่าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความหนาวเหน็บที่กัดกินผิวหนัง แต่เป็นพลังอำนาจที่กดทับจนลมหายใจติดขัด “คาร์ซัสเชื่อว่ามันคุมเกมได้จากอีกฝั่งของรอยแยกมิติ แต่ทันทีที่ฐานทัพนี้เสร็จสมบูรณ์ ข้าจะไม่ได้เป็นแค่ผู้ถูกล่าอีกต่อไป ข้าจะเป็นผู้รุกราน... ข้าจะลากคอมันลงมาในนรกที่ข้าสร้างขึ้นนี้เอง” จังหวะนั้นเอง พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าทั้งสองพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหาศาลกำลังพยายาม 'แทรก' ผ่านกำแพงมิติเข้ามา เสียงแก้วแตกดังระงมไปทั่วห้วงอวกาศ ท้องฟ้าสีดำมืดของมิติเงาปรากฏรอยร้าวสีแดงฉานขนาดใหญ่ เรย์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณฮันเตอร์ของเขาร้องเตือนถึงอันตรายระดับภัยพิบัติที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่ไม่ใช่การบุกของสมุนปีศาจ แต่มันคือการ 'เจาะ' เข้ามาโดยตรงของตัวตนที่เหนือกว่า “มันรู้ตัวแล้ว...” เรย์พึมพำ ก่อนจะหันไปคว้าแขนเอลาร่า “ถอยไปข้างหลังซะ! รอยแยกนั่นไม่ใช่ฝีมือคาร์ซัส... มันคือสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า!” ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้ขยับกาย เงาดำมืดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีปีกสีเลือดขนาดใหญ่ก็ก้าวข้ามรอยแยกนั้นออกมาอย่างสง่างาม มันไม่ได้มองมาที่เรย์ แต่มันจ้องมองไปยัง 'ฐานทัพ' ที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แรงระเบิดมหาศาลปะทุขึ้นจากใจกลางปราสาทหินนิลที่เรย์สร้างขึ้น มันพังทลายลงในพริบตาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเหล่านักรบเงาที่สลายกลายเป็นละอองสีดำ “เจ้าหนูผู้ถือครองอำนาจเงา...” ปีศาจตนนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของมันดังก้องในโสตประสาทของเรย์ราวกับเสียงประกาศิตจากขุมนรก “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าสามารถแอบสร้างบ้านในที่ดินของข้าได้โดยไม่ขออนุญาต?” เรย์กำหมัดแน่นจนเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาปีศาจตนนั้น ความโกรธแค้นและอำนาจมืดเริ่มไหลวนรอบตัวเขาจนมิติเริ่มบิดเบี้ยว แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักงัน เมื่อได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของปีศาจตนนั้นภายใต้เงามืดของปีกคู่ยักษ์ ใบหน้านั้น... มันคือใบหน้าของพ่อของเขาคนที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับรอยยิ้มที่เรย์ไม่มีวันลืมได้ลง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมเป็นพยานในความมืดมิดครั้งนี้ครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา