เลเวลอัปครั้งแรก

"ตายเสียเถอะ ไอ้ขยะ!" เสียงตะโกนก้องของหัวหน้าปาร์ตี้ระดับ C ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่ผลักร่างของผมให้กระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยคราบเมือกสีดำ กลิ่นอับชื้นและไอความตายของดันเจี้ยนระดับต่ำที่พวกมันทอดทิ้งผมไว้ประหนึ่งเหยื่อล่อมอนสเตอร์ไม่ได้ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงด้วยความกลัว แต่มันกลับเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น... จังหวะของนักล่าที่กำลังตื่นจากภวังค์ ผมคือเรย์ ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ใครต่างก็ตราหน้าว่าไร้น้ำยา แต่ในวินาทีที่หยดเลือดจากบาดแผลที่หัวไหล่หยดลงบนพื้นหิน ระบบที่เคยเงียบเชียบมาตลอดชีวิตกลับส่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท [ตรวจพบหยาดเลือดแห่งเจตจำนงสังหาร... ระบบ Shadow Monarch เริ่มการทำงาน] [เงื่อนไขการปลดล็อก: สังหารศัตรูด้วยมือเปล่า] เบื้องหน้าของผม... ก๊อบลินตัวจ้อยที่มีดวงตาสีแดงฉานกำลังแสยะยิ้ม กรงเล็บที่คมกริบของมันข่วนอากาศเป็นจังหวะ มันคงมองผมเป็นแค่ชิ้นเนื้อสดที่กำลังจะถูกกัดกิน แต่มันหารู้ไม่ว่า ในวินาทีนี้ 'เหยื่อ' ตัวนี้ไม่ได้หวาดกลัวอีกต่อไป ผมพุ่งตัวออกไป ความเจ็บปวดที่หัวไหล่ถูกสลัดทิ้งด้วยพลังใจที่เด็ดขาด ผมไม่ได้ใช้ดาบที่หักงอทิ้งไว้บนพื้น ผมใช้มือทั้งสองข้างตะปบเข้าที่ลำคอของมัน กลิ่นเหม็นเน่าของมอนสเตอร์ตีเข้าจมูกจนอยากอาเจียน แต่นั่นคือกลิ่นของโอกาส... กลิ่นของอำนาจที่ผมเฝ้าโหยหามาทั้งชีวิต "แกคิดว่าแกเหนือกว่างั้นรึ?" ผมคำรามลอดไรฟัน ก๊อบลินดิ้นรน มันพยายามใช้กรงเล็บกรีดเข้าที่หน้าอกของผม เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาแต่มันไม่มีความหมายอะไรเลย ผมออกแรงบีบกระดูกลำคอของมันจนเกิดเสียง 'กร๊อบ' ที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันในดันเจี้ยน ผมไม่ได้ฆ่ามันเพื่อเอาตัวรอดเพียงอย่างเดียว แต่นี่คือการประกาศศักดาต่อโชคชะตาที่เหยียบย่ำผมมาตลอด เมื่อร่างของมันแน่นิ่งไปในมือ แสงสีม่วงดำก็ทะลักออกมาจากเงาของผม มันพันธนาการร่างก๊อบลินที่ไร้วิญญาณเอาไว้ ก่อนจะกลืนกินมันลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง [ภารกิจสำเร็จ: สังหารมอนสเตอร์ตัวแรกด้วยมือเปล่า] [คุณได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล] [ยินดีด้วย! คุณเลเวลอัปเป็นระดับ 2] [ปลดล็อกสกิล: 'เงาบริวาร'] ความรู้สึกอัดแน่นในร่างกายมันช่างเร้าใจ พลังงานมหาศาลไหลเวียนผ่านเส้นเลือดแทนที่ความเหนื่อยล้า เอลาร่าเคยบอกผมว่า พลังที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่ติดตัวมาแต่เกิด แต่เป็นสิ่งที่เรารีดเค้นออกมาในวันที่ไม่มีทางถอย... เธอจะรู้สึกอย่างไรนะ หากได้เห็นภาพที่ผมกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้? ผมลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยบอบช้ำกลับมาเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ผมหันกลับไปมองทางออกที่พรรคพวกสารเลวนั่นทิ้งผมไว้ พวกมันคงกำลังฉลองชัยชนะที่ได้ล้างมือจากภารกิจโดยไม่ต้องเสียพลังงาน แต่พวกมันลืมไปอย่างหนึ่ง... กฎเหล็กของดันเจี้ยนคือ 'อย่าทิ้งศพไว้ข้างหลัง' เพราะในโลกแห่งนี้ ศพที่ไร้วิญญาณอาจกลายเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของคนที่รอดชีวิต ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินเพื่อออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องลึกของดันเจี้ยน ไม่ใช่เสียงก๊อบลิน... ไม่ใช่เสียงสัตว์ร้ายระดับต่ำ แต่มันเป็นเสียงของ 'บางอย่าง' ที่มีสติปัญญาและทรงพลังมหาศาล เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นจากความมืด มันเป็นร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลที่แตกร้าว ทันทีที่มันก้าวออกมา กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงระดับชนชั้นปกครองก็เข้าถาโถมจนผมแทบทรุดเข่าลงกับพื้น มันไม่ใช่ศัตรูธรรมดา... มันคือแม่ทัพเงาที่ถูกผนึกไว้ในดันเจี้ยนแห่งนี้มานานนับร้อยปี และดูเหมือนว่า... มันกำลังรอคอย 'เจ้านายคนใหม่' ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม มันคุกเข่าลงต่อหน้าผม แล้วพูดด้วยเสียงที่ดังดุจฟ้าผ่า "ข้ารอคอยท่านมานานเหลือเกิน... ผู้กุมอำนาจแห่งความมืดคนถัดไป" ผมชะงักงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก นี่ไม่ใช่แค่การเลเวลอัป... นี่คือการเริ่มต้นของสงครามที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบไปตลอดกาล แต่ทว่า... ทันใดนั้น แสงไฟจากคบเพลิงที่ทางเข้าดันเจี้ยนก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ "เรย์... ฉันบอกแล้วไง ว่าให้เธอรอฉันอยู่ที่นั่น" เสียงเย็นเยียบและคุ้นเคยของเอลาร่าดังขึ้น พร้อมกับดาบเล่มคมที่จ่อเข้าที่ลำคอของผมจากด้านหลังโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอกราบขอบพระคุณจากใจครับ