กองกำลังกู้ภัย

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังไปงานศพได้แล้วเอลาร่า เพราะถ้าเราตายกันที่นี่จริงๆ ศพของเธอคงไม่มีใครกล้าเก็บไปทำพิธีหรอก" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะกระชับถุงมือหนังสีดำสนิท สายตาของเขาจ้องมองไปยังรอยแยกมิติที่กำลังสั่นไหวราวกับเยลลี่สีเลือดเบื้องหน้า กลิ่นกำมะถันเข้มข้นโชยมาปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของปีศาจที่กำลังเต้นเร่าอยู่ใต้เปลือกโลก เอลาร่าแค่นหัวเราะในลำคอ เธอสะบัดดาบในมือจนเกิดเสียงคมกริบหวีดหวิว "ปากร้ายเหมือนเดิมนะเรย์ แต่ที่นายพูดก็ถูก... เพราะถ้าเราไม่กู้สถานการณ์ในเขตโซนสีแดงนี้ กองกำลังสำรองที่ส่งมาก็จะกลายเป็นแค่อาหารมื้อดึกของพวกมัน" ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูมิติที่เปิดออกผิดปกติในใจกลางเมืองร้าง ท่ามกลางซากปรักหักพังของตึกระฟ้าที่มีเพียงแสงสีม่วงหม่นจากรอยแยกสาดส่องลงมา เรย์ไม่ได้ตอบโต้ เขาหลับตาลงสัมผัสถึง 'เงา' ของตนเองที่กำลังกระเพื่อมไหวอยู่ในความมืดมิดรอบกาย เขาไม่ได้มาคนเดียว เขามี 'กองทัพ' ที่มองไม่เห็นพร้อมจะปะทุออกมาทุกเมื่อ "ทีมกู้ภัยของสมาคมมาถึงแล้วครับ" เสียงรายงานผ่านวิทยุสื่อสารของเรย์ดังขึ้น เขาไม่ได้ตอบกลับเพียงแต่พยักหน้าให้เอลาร่า เราทั้งคู่เดินหน้าเข้าสู่พื้นที่อันตรายทันที บรรยากาศข้างในรอยแยกนั้นผิดเพี้ยนจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ท้องฟ้าเป็นสีเทาขุ่นมัว หินลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ และที่น่ากลัวที่สุดคือเสียงกรีดร้องที่ดังแว่วมาจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงของ 'พวกมัน' "ระวังตัวไว้" เรย์กระซิบ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม นี่คือสัญญาณของการเปิดใช้งานพลังแห่งเงา ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่จนพื้นดินที่เหยียบอยู่ทรุดตัวลง กองทัพปีศาจแรงก์ B หลายสิบตนปรากฏตัวขึ้นจากซากอาคารดุจภูตผี พวกมันคือทหารของจักรพรรดิมารคาร์ซัส ร่างกายกำยำประดับด้วยเกราะกระดูกดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความกระหายเลือด "ฉันจัดการทางขวา ส่วนนาย... จัดการพวกที่เหลือ" เอลาร่าพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า ดาบในมือของเธอวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งงดงามแต่เฉียบคม หัวของปีศาจตัวแรกหลุดกระเด็นทันทีโดยที่มันยังไม่ทันได้ขยับตัว เรย์ไม่ได้ขยับไปไหน เขาเพียงแต่ยืนหยัดนิ่งสงบ ฝ่ามือของเขายื่นไปข้างหน้า "จงตื่นขึ้น..." สิ้นคำพูด เงาที่ทอดยาวอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว กองทัพเงาที่เขาเคยพิชิตค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดินดุจปีศาจจากขุมนรก พวกมันคือทหารเกราะดำที่ไม่มีวันตาย และในวินาทีนี้ ทุกตัวตนในสนามรบกำลังถูกบังคับให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาของเรย์ "ทำลายมันให้สิ้น" เรย์ออกคำสั่ง เสียงของเขาทรงพลังดุจประกาศิตแห่งความตาย ฉากการต่อสู้กลายเป็นความโกลาหลที่งดงาม เลือดสีดำสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง ทหารเงาของเรย์ปะทะกับกองทัพปีศาจอย่างดุเดือด ในขณะที่เอลาร่าร่ายรำดาบของเธออย่างพลิ้วไหว เรย์เดินผ่านซากศพปีศาจที่ถูกกองทัพเขาจัดการอย่างใจเย็น เขาไม่ได้มองศัตรูเหล่านั้นด้วยความโกรธแค้น แต่มองด้วยความว่างเปล่า เหมือนผู้ที่มองเห็นจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ทว่า ท่ามกลางเสียงสังหารนั้นเอง สัญชาตญาณของเรย์กลับร้องเตือน แรงสั่นสะเทือนหยุดกะทันหัน ทุกอย่างเงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา กลิ่นกำมะถันหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ไม่มีอยู่จริงในนรกแห่งนี้ "เรย์... ดูนั่น" เอลาร่าหยุดฝีเท้า เสียงของเธอสั่นเครือเป็นครั้งแรก เบื้องหน้าของพวกเขา รอยแยกไม่ได้เป็นเพียงประตูมิติอีกต่อไป แต่มันเริ่มรวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์ ร่างหนึ่งที่คุ้นเคย ร่างของน้องสาวของเขาที่ควรจะอยู่ที่บ้านอย่างปลอดภัย "เรย์... ช่วยหนูด้วย..." เสียงนั้นแผ่วเบาและเจ็บปวด เรย์ชะงักฝีเท้า ลมหายใจของเขาติดขัด เขาจำได้แม่นว่านี่คือภาพหลอนจากพลังของคาร์ซัส แต่ทำไม... ทำไมแววตาของเด็กสาวตรงหน้าถึงได้ดูเหมือนจริงขนาดนั้น? มือของเขาที่กำลังจะสั่งการทหารเงาเริ่มสั่นไหว ทันใดนั้น ร่างของน้องสาวก็เปลี่ยนไป กลายเป็นร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิมารคาร์ซัสที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ภายใต้เงาสลัว "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ข้าสร้างไว้รอเจ้าโดยเฉพาะ ฮันเตอร์ระดับ F ผู้โง่เขลา" เขากระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพเงาของเรย์ทั้งหมดก็กรีดร้องและแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านต่อหน้าต่อตาเขา พื้นดินใต้เท้าของเรย์เปิดออกเป็นเหวขนาดใหญ่ และเงาสีดำมืดมิดก็พุ่งขึ้นมาพันธนาการร่างของเขาไว้จนขยับไม่ได้ เรย์เหลือบมองเอลาร่าที่ถูกแรงกระแทกกระเด็นไปไกลจนแน่นิ่งไปแล้ว เขาทำได้เพียงกัดฟันแน่นเมื่อเห็นฝ่ามือของคาร์ซัสยื่นเข้ามาใกล้ลำคอของเขา "วันนี้ กองทัพของเจ้าจะเป็นของข้า... และวิญญาณของเจ้า จะเป็นรางวัลแด่ข้าตลอดกาล" เสียงหัวเราะของคาร์ซัสดังก้องกังวานอยู่ในมิติที่บิดเบี้ยวนี้ ขณะที่เรย์รู้สึกได้ว่าพลังในกายกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่สติกำลังจะดับวูบ เรย์กลับยกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "แกคิดว่า... ฉันจะมีแค่ 'กองทัพเดียว' งั้นเหรอ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา