สัตว์อสูรระดับราชัน

"อย่าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้ายังไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่า" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบจนน่าขนลุก เขากระชับดาบในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่ศัตรูเบื้องหน้า แต่มันกำลังสแกนหา 'จุดบอด' ของคลื่นพลังงานที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็งภายในดันเจี้ยนระดับ S แห่งนี้ เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างแทบจะกลั้นหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณราวกับโรงฆ่าสัตว์ที่ถูกทิ้งร้างมานับศตวรรษ เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่แค่สัตว์อสูรทั่วไป แต่มันคือ 'ราชันเพลิงนรก' บอสตัวแรกที่เฝ้าประตูมิติแห่งนี้ ร่างของมันสูงตระหง่านราวกับหอคอย ผิวหนังเป็นเกล็ดสีนิลที่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ ลำตัวมีเปลวไฟสีม่วงอมดำลุกโชนตลอดเวลา "เรย์... ข้อมูลที่กิลด์ให้มามันผิดพลาด" เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "นี่ไม่ใช่ระดับ S ธรรมดา มันคือบอสระดับใกล้เคียงกับภัยพิบัติระดับชาติ" เรย์ไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววปรารถนาในการต่อสู้อย่างรุนแรง กองทัพเงาที่อยู่เบื้องหลังเขาสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป เงาสีดำทมิฬนับร้อยเริ่มก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน สัมผัสได้ถึงความกระหายเลือดของพวกมันที่รอคอยคำสั่งเดียวจากนายเหนือหัว "ผิดพลาดหรือเปล่าไม่สำคัญ" เรย์เอ่ยขึ้นเบาๆ แต่หนักแน่น "สำคัญที่ว่าวันนี้มันจะได้กลับนรกไปพร้อมกับบาดแผลที่มันไม่มีวันลืม... เอลาร่า ถอยไปที่แนวหลัง คอยสนับสนุนด้วยเวทมนตร์ของเธอ อย่าให้มันเข้าใกล้คนของฉันเด็ดขาด" ราชันเพลิงนรกคำรามก้อง เสียงนั้นทำเอาผนังถ้ำสั่นสะเทือนจนหินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน มันก้าวเท้าเพียงก้าวเดียวก็ข้ามระยะทางนับสิบเมตรมาถึงตัวเรย์ กรงเล็บยักษ์ที่อาบไปด้วยพลังเวททำลายล้างตวัดผ่านอากาศเกิดเป็นคลื่นสุญญากาศที่รุนแรงจนสามารถฉีกร่างฮันเตอร์ระดับ A ให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ในพริบตา ทว่าเรย์ไม่ถอย เขาเตะส้นเท้าลงกับพื้นอย่างมั่นคง กองทัพเงาเบื้องหลังพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับคลื่นยักษ์สีดำสนิท เข้าปะทะกับกรงเล็บยักษ์นั้นอย่างจัง *เปรี้ยง!* แรงปะทะทำให้เกิดระเบิดพลังงานขนาดใหญ่จนเกิดแสงสว่างวาบไปทั่วโถงถ้ำ เรย์ใช้จังหวะที่บอสเสียหลักจากการปะทะกับกองทัพเงา ดีดตัวขึ้นกลางอากาศ ดาบในมือของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำขลับราวกับความว่างเปล่า มันคือทักษะ 'ดาบพิฆาตวิญญาณ' ที่เขาใช้เวลาฝึกฝนมาอย่างยาวนาน "ตายซะ" เรย์คำรามลั่น เขาทิ้งตัวลงจากฟากฟ้า ดาบในมือฟาดฟันเข้าใส่จุดเชื่อมต่อระหว่างลำคอและหัวไหล่ของราชันเพลิงนรก แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทำให้พื้นดินใต้เท้าของบอสยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึก ทว่าเปลวไฟสีม่วงที่ห่อหุ้มร่างของมันกลับร้อนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน มันพ่นลมหายใจที่เป็นไฟออกมาเผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า เอลาร่ารีบร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัวขึ้นเป็นเกราะแสงสีฟ้าใสครอบคลุมทั้งตัวเธอและเรย์ไว้ในเสี้ยววินาที เสียงการปะทะกันของเวทมนตร์และเปลวไฟดังกึกก้องไปทั่ว ดาบของเรย์ฟันทะลุเกล็ดของมันไปได้เพียงเล็กน้อย แต่เขากลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "จุดอ่อนของแก... อยู่ที่หัวใจตรงกลางอกนั่นเองสินะ" เรย์พึมพำกับตัวเอง ในจังหวะที่ราชันเพลิงนรกกำลังง้างแขนเพื่อโจมตีซ้ำ เรย์กลับยกมือขวาขึ้น กองทัพเงาที่เคยกระจัดกระจายกลับรวมตัวกันจนกลายเป็นโซ่ตรวนสีดำทมิฬ พุ่งเข้าพันธนาการแขนของบอสไว้อย่างแน่นหนา แรงดึงมหาศาลทำให้ราชันเพลิงนรกเสียหลักชั่วขณะ มันพยายามดิ้นรนแต่โซ่ตรวนแห่งเงานั้นกลับแน่นหนาและแข็งแกร่งเกินกว่าที่สัตว์อสูรระดับราชันจะทำลายลงได้ง่ายๆ "เอลาร่า! เล็งที่ช่องว่างตรงอกมัน!" เรย์ตะโกนสั่ง เอลาร่าไม่รอช้า เธอรวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้วชี้ ก่อนจะปล่อยกระสุนแสงอัดแน่นพุ่งทะลุผ่านช่องว่างที่เกล็ดแตกออกจากการโจมตีเมื่อครู่ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ราชันเพลิงนรกแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เปลวไฟสีม่วงที่เคยลุกโชนเริ่มดับวูบลงชั่วคราว นี่คือโอกาสเดียวที่เขามี เรย์พุ่งตัวผ่านฝุ่นควันเข้าไปประชิดร่างยักษ์อีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้เพียงดาบ แต่เขาใช้ 'พลังเงา' สอดประสานไปกับการโจมตี เขากระโดดขึ้นบนแขนที่ถูกพันธนาการไว้ของมัน วิ่งขึ้นไปจนถึงระดับอก ก่อนจะปักดาบลงไปที่หัวใจที่กำลังเต้นเร่าๆ ของมันอย่างจัง เลือดสีดำข้นคลั่กทะลักออกมาอาบชุดเกราะของเรย์ ร่างยักษ์ของราชันเพลิงนรกเริ่มทรุดตัวลงช้าๆ แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ดาบของเรย์ปักลึกถึงขั้วหัวใจ เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง มันไม่ใช่ความตายของศัตรู แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยที่สั่นสะท้านไปทั่วร่างกายของเขา หัวใจของบอสไม่ได้มีไว้เพื่อให้มันมีชีวิต แต่มันเป็น 'กล่องผนึก' อะไรบางอย่างที่ถูกฝังไว้ข้างในนั้นต่างหาก เมื่อดาบของเขาเจาะทะลุ ผนึกนั้นก็แตกออก เสียงหัวเราะที่แหลมสูงและเย็นเยียบดังสะท้อนออกมาจากรอยแผลที่อกของมัน ไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูร แต่เป็นเสียงของมนุษย์... เสียงที่เรย์คุ้นเคยอย่างประหลาด เสียงนั้นพึมพำเบาๆ ผ่านความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ขอบใจนะ... ฮันเตอร์ตัวน้อย ที่ปลดปล่อยข้าออกมาจากคุกนี้เสียที" ร่างของราชันเพลิงนรกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเด็กหนุ่มปริศนาคนหนึ่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีทองคู่สวยจ้องมองมาที่เรย์ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัย ก่อนที่คนผู้นั้นจะยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูมิติที่ควรจะปิดลงกลับขยายตัวกว้างขึ้นจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของดันเจี้ยน และจากเงามืดหลังมิตินั้น... กองทัพปีศาจที่แท้จริงของจักรพรรดิมารคาร์ซัสก็นับพันนับหมื่นก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้าสู่โลกของพวกเขาอย่างเป็นทางการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา