กลยุทธ์กองทัพ

"ถ้าจะฆ่ามันให้ตายแกต้องหยุดเล็งที่หัวใจ แต่ให้เล็งที่เงาใต้ฝ่าเท้าของมันซะ" เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของ 'จักรพรรดิมารคาร์ซัส' บอสใหญ่แห่งดันเจี้ยนระดับหายนะที่กำลังตวัดดาบยักษ์ฟาดฟันใส่กลุ่มฮันเตอร์ที่แตกพ่าย เอลาร่าที่ยืนอยู่ข้างกายเขาถึงกับเบิกตากว้าง ความบ้าบิ่นในแผนการของชายหนุ่มตรงหน้ามันเกินกว่าที่ตำราวิชาการต่อสู้เล่มไหนในโลกจะเขียนไว้ "นายจะบ้าหรือไงเรย์! นั่นคือจุดรวมพลังมานาที่หนาแน่นที่สุดของมันนะ ถ้าพลาดไปนิดเดียวแรงสะท้อนจากเกราะนั่นจะฉีกร่างนายเป็นชิ้นๆ!" เอลาร่าตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดของมานาที่ปะทะกันจนอากาศบิดเบี้ยว เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก เผยให้เห็นดวงตาที่ลุกโชนด้วยสีม่วงเข้มของมิติมืด มือของเขาขยับเพียงเล็กน้อยราวกับนักเชิดหุ่นผู้ไร้หัวใจ กองทัพเงาที่ซุ่มอยู่ในรอยแยกของมิติเริ่มขยับตัวด้วยจังหวะที่ประสานกันราวกับกลไกนาฬิกาที่แม่นยำ "เป้าหมายไม่ใช่การทำลายเกราะเอลาร่า... แต่เป็นการ 'กลืนกิน' รากฐานของมัน" เรย์พึมพำ ก่อนจะสะบัดมือไปข้างหน้าอย่างเด็ดขาด "ทัพเงา ปฏิบัติการ!" ทันใดนั้นเอง พื้นที่ที่เคยเป็นสนามรบอันวุ่นวายก็เงียบสงัดลงชั่วขณะ ราวกับโลกถูกกดปุ่มหยุดเวลา เงาสีดำสนิทนับพันพุ่งออกจากใต้ฝ่าเท้าของเรย์ พวกมันไม่ได้วิ่งเข้าหาคาร์ซัสโดยตรง แต่พุ่งลงสู่พื้นดินแล้วมุดหายเข้าไปในเงาของบอสตนนั้นเหมือนอสรพิษ คาร์ซัสชะงักกึก มันแหงนหน้าคำรามก้องเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง พื้นดินรอบตัวมันสั่นสะเทือน มานาสีแดงฉานที่เคยห่อหุ้มร่างกายเริ่มแปรปรวน บอสยักษ์พยายามกระทืบเท้าเพื่อหยุดยั้งบางอย่าง แต่ช้าไปเสียแล้ว *ฉัวะ!* เสียงของคมดาบเงาที่แทงทะลุขึ้นมาจากผืนดินและเข้าปักที่ข้อเท้าของคาร์ซัส ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงปรบมือแห่งความตาย เลือดสีดำไหลทะลักออกมาดั่งน้ำพุ การป้องกันระดับ SSS ที่ไม่มีใครเคยเจาะเข้า กลับถูกทำลายด้วยกลยุทธ์ที่เรียบง่ายแต่ล้ำลึกที่สุด นั่นคือการโจมตีจาก 'จุดที่มองไม่เห็น' "เอลาร่า! ตอนนี้แหละ!" เรย์คำรามลั่น แรงกดดันมหาศาลจากมานาของเขาส่งผลให้พื้นดินรอบข้างแตกละเอียด เอลาร่าไม่รอช้า เธอพุ่งตัวขึ้นไปบนอากาศ ร่างกายของเธอกลายเป็นเส้นแสงสีเงินที่งดงามและรวดเร็ว เธอไม่ได้เล็งไปที่หัวใจหรือศีรษะตามความเคยชิน แต่เธอพุ่งเข้าหาจุดที่เรย์เปิดช่องไว้—ดาบของเธออาบด้วยมานาที่เข้มข้นจนเกิดเป็นประกายสายฟ้าฟาดฟันลงไปที่จุดเชื่อมต่อของเกราะไหล่ที่เรย์สร้างช่องโหว่ไว้ด้วยกองทัพเงา *เปรี้ยง!* เสียงเกราะแตกกระจายดั่งแก้วที่ถูกค้อนปอนด์ฟาด บอสระดับจักรพรรดิมารคาร์ซัสทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหวด้วยความกลัว มันไม่เคยคาดคิดว่าฮันเตอร์ที่ดูไร้ค่าอย่างเรย์จะรู้จักกลยุทธ์การสงครามที่เหนือชั้นขนาดนี้ ทว่า ชัยชนะยังไม่มาถึง ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้น เรย์กลับนิ่งค้างไป ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนมีเข็มนับพันเล่มจิ้มแทง เขาไม่ได้หันไปมองบอส แต่เขากลับมองไปที่ 'ความว่างเปล่า' หลังเสาหินขนาดใหญ่ทางด้านซ้าย ที่ซึ่งไอสังหารที่คุ้นเคยกำลังแผ่ซ่านออกมา "นั่นใคร!" เรย์ตะโกนก้อง จากเงามืดหลังเสานั้น ร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กเดินออกมาอย่างช้าๆ เขาปรบมืออย่างแผ่วเบา แต่เสียงนั้นกลับดังก้องไปทั่วดันเจี้ยนราวกับเสียงระเบิด เรย์สัมผัสได้ถึงพลังมานาที่ไหลเวียนอยู่ในตัวคนผู้นี้ มันไม่ใช่มานาของฮันเตอร์ทั่วไป แต่มันคือมานาของ 'ผู้รอดชีวิตจากยุคสงครามบรรพกาล' ชายคนนั้นหยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากเรย์เพียงสิบก้าว ก่อนจะถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เรย์ถึงกับตัวแข็งทื่อ—มันเป็นใบหน้าเดียวกับเขา... แต่ดูแก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "ยินดีด้วยที่มาถึงตรงนี้ได้นะ... ตัวฉันในอีกเส้นเวลาหนึ่ง" ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น "แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า กองทัพเงาที่นายกำลังภาคภูมิใจน่ะ แท้จริงแล้วมันคือโซ่ตรวนที่จะดึงนายลงสู่ขุมนรกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้" เรย์กำหมัดแน่น พยายามจะเรียกทัพเงากลับมาปกป้องตัวเอง แต่เขากลับพบว่า 'คำสั่ง' ของเขาไม่ทำงานอีกต่อไป เงาที่เคยเป็นทาสรับใช้ของเขากำลังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และพวกมันกำลังค่อยๆ หันปลายดาบเข้าหาเจ้านายของตัวเอง! ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบที่เรย์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา