เบื้องหลังองค์กรปกครอง

“วางอาวุธลงเสีย เอลาร่า ถ้าเธอไม่อยากให้ห้องแล็บวิจัยลับแห่งนี้ กลายเป็นหลุมศพของเธอและไอ้เด็กเรย์นั่น” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินใต้ดิน เรย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเอลาร่า มือขวาของเขากระชับดาบเล่มโปรดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้จดจ้องไปที่ชายตรงหน้า แต่กำลังกวาดมองจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ข้างหลัง ที่กำลังแสดงผลค่าพลังงานชีวิตของฮันเตอร์นับร้อยคนที่ถูกขังอยู่ในแคปซูลแก้ว “แกทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร...” เอลาร่าเค้นเสียงถาม มือที่จับด้ามดาบสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น “พวกเขาทุกคนคือฮันเตอร์ที่เสียสละชีวิตเพื่อปกป้องประชาชน แต่แกกลับเอาพวกเขามาเป็นหนูทดลองเพื่อสร้างพลังงานด้านมืด?” ชายชุดสูทหัวเราะหึในลำคอ เขาเดินผ่านกลุ่มทหารติดอาวุธหนักที่ยืนเรียงรายเหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก “การปกป้องประชาชนงั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสานัก เอลาร่า... ฮันเตอร์ที่ไร้ค่าก็เป็นได้แค่เชื้อเพลิงให้คนแข็งแกร่งขึ้น โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่ขับเคลื่อนด้วย ‘อำนาจ’ และหากต้องการรับมือกับมหาภัยพิบัติจากจักรพรรดิมารคาร์ซัส รัฐบาลจำเป็นต้องมีกองทัพที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ธรรมชาติ” เรย์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังวิญญาณสีดำทมิฬเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเขา เสียงโซ่ตรวนแห่งวิญญาณดังกระทบกันแผ่วเบาในความว่างเปล่า “รัฐบาลที่พวกแกอ้างว่ารับใช้ คือคณะละครสัตว์ที่เล่นบทพระเอกมานานเกินไปแล้วสินะ” “เรย์...” ชายชุดสูทหรี่ตามองเขา “นายคือความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดของเรา ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดจนสร้าง ‘กองทัพเงา’ ได้สำเร็จ... น่าเสียดายที่ทรัพยากรอย่างนาย ไม่ควรจะมีชีวิตอิสระเกินไปนัก” เขากดปุ่มบนรีโมทในมือทันที สิ้นเสียงกด พื้นที่ใต้เท้าของเรย์และเอลาร่าก็พลันแยกออก เผยให้เห็นกรงขังมิติที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์โบราณที่ส่องแสงสีเลือด เรย์สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือ ‘ผนึกสุญญากาศ’ ที่ถูกคิดค้นมาเพื่อกักขังจอมเวทระดับสูงโดยเฉพาะ “เอลาร่า ถอยไป” เรย์สั่งเสียงเฉียบขาด เขาไม่ได้เลือกที่จะหลบหนี แต่เขากลับปล่อยให้พลังแห่งเงาระเบิดออกมาจนพื้นห้องสั่นสะเทือน กองทัพเงาของเขาเริ่มปรากฏกายขึ้นทีละตน อัศวินเงาไร้หน้าถือหอกยาวพุ่งทะลุพื้นคอนกรีตขึ้นมาล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ “ฉันไม่ได้มาเพื่อเจรจา” เรย์กล่าวพลางเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มราวกับอัญมณีแห่งห้วงนรก “ฉันมาเพื่อถอนรากถอนโคนไอ้ระบบเน่าเฟะที่แกสร้างขึ้นต่างหาก” การต่อสู้เริ่มขึ้นด้วยความรุนแรงระดับทำลายล้าง เรย์พุ่งตัวด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบของเขาปะทะกับม่านพลังงานของทหารองครักษ์จนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ เอลาร่าฉวยโอกาสในจังหวะที่ศัตรูเสียหลัก เคลื่อนที่ดุจพายุหมุนเข้าจัดการกับฐานข้อมูลที่ควบคุมแคปซูลเหล่านั้น แต่ทว่า... ทันทีที่เธอแตะลงบนคอนโซลหลัก แสงสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง “ตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบทำลายตัวเองเริ่มทำงานใน 60 วินาที” เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาดังขึ้นทั่วทั้งโถง เรย์หยุดชะงัก สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่สะท้อนอยู่ในจอภาพด้านข้าง บุคคลนั้นไม่ได้อยู่ในกลุ่มทหาร และไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่ถูกขัง แต่กำลังยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกเงาสะท้อนจากมุมมืดของห้องควบคุมชั้นบน ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เขารู้จักดีที่สุดในความทรงจำที่แตกสลาย “พี่ชาย?” เรย์พึมพำออกมาโดยไม่ตั้งใจ ความสับสนวูบผ่านเข้ามาในจิตใจอันมุ่งมั่นของเขาเป็นครั้งแรก คนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน กลับยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเครื่องแบบระดับสูงของหน่วยบริหารจัดการพิเศษ และกำลังถือปืนจ่อมาที่หัวของเขา เรย์ลดดาบลงเล็กน้อย ความตึงเครียดในร่างกายเปลี่ยนเป็นความเย็นวาบในใจ ชายที่เขารักเหมือนพี่แท้ๆ กำลังยิ้มให้เขาอย่างเย็นชา ขณะที่ตัวเลขบนจอถอยหลังสู่เลข 10... 9... 8... ความจริงที่ว่ารัฐบาลไม่ได้แค่ทดลองกับฮันเตอร์ทั่วไป แต่พวกเขากำลังใช้ ‘คนใกล้ชิด’ เป็นเหยื่อล่อเพื่อดึงเอาขีดจำกัดสูงสุดของเรย์ออกมานั้น มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ และในวินาทีที่แสงจากระเบิดพลังงานเริ่มสว่างจ้าจนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เรย์ก็รู้ตัวว่าเขาไม่ได้กำลังสู้กับศัตรูเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังสู้กับสิ่งที่เขาหลงรักและเคารพมากที่สุดในชีวิต ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในเส้นทางแห่งเงานี้นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา