แผนการร้าย

"ปล่อยให้พวกมันคิดว่าเราแตกสลายสิครับเรย์ ยิ่งพวกมันเชื่อใจในความโง่เขลาของตัวเองมากเท่าไหร่... วาระสุดท้ายของพวกมันก็จะยิ่งไร้ทางรอดมากขึ้นเท่านั้น" เสียงกระซิบเย็นเยียบของเอลาร่าดังก้องอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ผมยืนจ้องมองเศษซากของอาคารวิจัยลับที่ถูกระเบิดจนเหลือเพียงกองขี้เถ้า กลิ่นไหม้ของเนื้อหนังและโลหะคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ หัวใจของผมในตอนนี้มันไม่ได้เต้นเป็นจังหวะของมนุษย์อีกต่อไป แต่มันเต้นด้วยจังหวะของความแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ผมหันไปมองเธอด้านข้าง เอลาร่าในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่เปรอะไปด้วยเขม่าควัน สายตาของเธอไม่ได้มีความเห็นใจให้แก่ใคร แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "พวกเขาทรยศความศรัทธาของผม เอลาร่า" ผมเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสลมรอบกายเริ่มหมุนวนด้วยละอองสีดำสนิท "ไม่ใช่แค่รัฐบาล แต่เป็นทุกคนที่ยืนมองดู 'คนสำคัญ' ของผมถูกใช้เป็นหนูทดลอง" "นั่นคือสิ่งที่โลกนี้เป็นครับเรย์" เอลาร่าตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "พลังที่ไม่มีอำนาจหนุนหลัง ก็แค่เหยื่อชั้นดีในสายตาพวกเบื้องบน แต่ในเมื่อวันนี้คุณก้าวข้ามขีดจำกัดไปแล้ว... ก็ถึงเวลาที่เราจะยึดอำนาจนั้นคืนมาเสียที" เราก้าวเท้าเข้าสู่ใจกลางสมาคมฮันเตอร์ท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ บรรยากาศภายในอาคารหรูหราดูเย็นเยียบผิดวิสัย เจ้าหน้าที่สมาคมทุกคนที่เดินสวนทางมาต่างก้มหน้าหลบตาพวกเรา มือของผมกระชับดาบเล่มเขื่องที่คาดอยู่ที่เอวแน่นขึ้น ความรู้สึกบางอย่างบอกผมว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มันมาเพื่อปิดบัญชี ทันใดนั้น บานประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาผนังคอนกรีตเกิดรอยร้าว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับพายุทมิฬก้าวเข้ามาจากเงามืดของโถงทางเดิน กลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของความตายที่เคยฝังใจผมมาตลอดชีวิต ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบปรากฏตัวขึ้น เขาคือ 'ผู้อำนวยการเขตคาร์ลอส' ชายที่รัฐบาลยกย่องว่าเป็นฮันเตอร์แรงก์ S ผู้พิทักษ์ความสงบ แต่ในดวงตาคู่นั้น ผมเห็นความว่างเปล่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านของอสูรกายจากต่างมิติ คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าผม เขาคลี่ยิ้มออกมา ช่างเป็นรอยยิ้มที่สุภาพจนน่ารังเกียจ "เรย์... ผมเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่นะครับ" คาร์ลอสกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาซับนิ้วมือ "การสูญเสียเป็นส่วนหนึ่งของวิวัฒนาการ รัฐบาลไม่ได้ตั้งใจจะพรากสิ่งที่สำคัญที่สุดของคุณไปหรอกครับ... เราแค่ต้องการให้คุณเห็นว่า 'จุดสูงสุด' ที่แท้จริงนั้น ต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง" "แลกด้วยชีวิตของคนอื่นงั้นหรือครับ" ผมถาม พลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กองทัพเงาที่ซ่อนอยู่ในเงาของผมเริ่มสั่นไหวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวโซ "ไม่ใช่แค่คนอื่นครับ" คาร์ลอสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดภาพบางอย่าง "แต่มันคือการ 'สังเวย' เพื่อปลุกจักรพรรดิที่หลับใหลขึ้นมาในร่างของคุณ... ดูนี่สิครับ เรย์" บนจอภาพนั้น คือภาพของน้องสาวผมที่ไม่ได้ตายอย่างที่ผมเข้าใจ เธอถูกขังอยู่ในแคปซูลแก้วที่มีสายระโยงระยางสีแดงฉานเชื่อมต่อไปยังอุปกรณ์ควบคุมพลังงานใจกลางสมาคม ที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ... ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีปกติ แต่เป็นดวงตาสีแดงฉานที่เหมือนกับของคาร์ลอสไม่มีผิดเพี้ยน "เธอไม่ใช่คนแล้วครับ" คาร์ลอสพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งมัจจุราช "เธอคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูมิติให้จักรพรรดิมารคาร์ซัสเสด็จลงมาในโลกนี้... และคุณคือคนเดียวที่จะทำลายมันได้ แต่หากคุณทำลายมัน คุณก็จะเสียเธอไปตลอดกาล" เสียงของคาร์ลอสขาดห้วงไปเมื่อผมก้าวประชิดตัวเขา แรงกดดันมหาศาลที่ผมปลดปล่อยออกมาทำให้เพดานสมาคมเริ่มถล่มลงมา ดาบในมือของผมสั่นสะท้าน มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด แต่ก่อนที่ผมจะได้ลงมือ รอยยิ้มของคาร์ลอสก็เปลี่ยนไป เขามองมาที่ผมด้วยสายตาที่ดูแคลน พร้อมกับพูดประโยคที่ทำเอาเลือดในกายผมแทบแข็งตัว "คุณช้าไปแล้วเรย์ เพราะในวินาทีนี้... จักรพรรดิมารคาร์ซัสไม่ได้อยู่ในมิติที่ห้าอีกต่อไปแล้ว" ทันใดนั้นเอง ผนังด้านหลังของคาร์ลอสก็ปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ผมรักสุดหัวใจลอยพุ่งออกมาจากแท่นทดลอง เธอไม่ได้ลืมตา แต่เงาที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอกลับหนาแน่นและรุนแรงจนน่ากลัว มันไม่ใช่แค่เงาธรรมดา แต่มันคือเงาของจักรพรรดิที่แท้จริง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และในวินาทีนั้นเอง... เงาทั้งหมดในสมาคมฮันเตอร์ก็หลุดลอยจากการควบคุมของผมไปรวมอยู่ที่ร่างของเธอจนหมดสิ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้และหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมนี้ครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงาขอบพระคุณครับ