ความลึกลับของเกทสีดำ

"เข็มกลัดนั่น... ไปเอามาจากไหน!" เสียงของเรย์ตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างเขต 7 แรงกดดันจากจิตสังหารระดับแรงก์ SSS ที่ถูกปลดปล่อยออกมาโดยไม่ตั้งใจ ส่งผลให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เศษฝุ่นผงที่ลอยเค្វ้งกลางอากาศถึงกับหยุดนิ่ง เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างรีบยกมือขึ้นกุมด้ามดาบอัตโนมัติ ใบหน้าสวยคมฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอดำดิ่งลงไปในความโกรธเกรี้ยวอันดิบเถื่อนและลึกซึ้งถึงเพียงนี้ของชายหนุ่มผู้มักจะสุขุมเยือกเย็นเสมอ เบื้องหน้าของพวกเขาคือความว่างเปล่า ชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่กล่าวคำพูดทิ้งท้ายประโยคปริศนา ได้สลายกลายเป็นละอองหมอกสีดำมืดมิดและจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงเข็มกลัดรูปกางเขนปีกนกสีเงินยวง ที่เพิ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นคอนกรีต ส่งเสียงกริ๊งกังวานบาดหู เรย์พุ่งตัวเข้าไปคุกเข่า มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปสัมผัสวัตถุชิ้นเล็กชิ้นนั้น มันคือของขวัญชิ้นเดียวและชิ้นสุดท้ายที่ "ริน" น้องสาวแท้ๆ ของเขาทำขึ้นด้วยมือตัวเอง ก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างลึกลับในคืนวันเกิดอายุครบสิบห้าปี เมื่อสามปีก่อน รอยสลักรูปขนนกด้านหลังเข็มกลัดยังคงอยู่ครบถ้วน กลิ่นอายพลังมานาจางๆ ที่หลงเหลืออยู่ยืนยันชัดเจนว่ามันคือของจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา "เรย์... ตั้งสติก่อนครับ" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แตะมือลงบนลาดไหล่หนาที่กำลังไหวเกร็งตามจังหวะการหายใจเข้าออกที่กระชั้นชิด "ชายคนนั้นจงใจทิ้งมันไว้เพื่อล่อคุณ มันคือกับดัก" "ผมรู้..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีดำสนิทของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเมื่อพลังงานของระบบเงาเข้าควบคุม "แต่ต่อให้มันเป็นหลุมพรางที่ลึกล้ำที่สุดในขุมนรก ผมก็ต้องกระโดดลงไป... เพราะมันคือเบาะแสเดียวเกี่ยวกับริน" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาทอดมองไปยังพิกัดที่ระบบเพิ่งแจ้งเตือนขึ้นมาบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใส [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานความมืดความหนาแน่นสูงระดับ SSS] [สถานที่: ดันเจี้ยนรกร้าง เกทสีดำสนิท ไซต์-00] [คำเตือน: รอยต่อระหว่างมิติเริ่มสั่นคลอน ประตูสู่วันสิ้นโลกกำลังจะเปิดออก] แผนที่สามมิติแสดงตำแหน่งของเกทประหลาดที่เพิ่งปรากฏขึ้นใจกลางเมืองหลวง มันไม่ใช่เกทสีฟ้าหรือสีแดงทั่วไปที่เหล่าฮันเตอร์คุ้นเคย แต่มันคือ "เกทสีดำ" สีแห่งความตายและการสูญพันธุ์ สสารรอบบริเวณนั้นกำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่ใจกลางความมืดมิด ราวกับปากของอสูรกายยักษ์ที่อ้าคอยกลืนกินทุกสิ่ง "เกทสีดำ..." เอลาร่าสูดลมหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อเรียกความสงบ เธอกวาดสายตามองหน้าจอวิเคราะห์ที่เด้งขึ้นมาจากสมาร์ตโฟนของเธอเอง "สมาคมฮันเตอร์เพิ่งประกาศภาวะฉุกเฉินระดับสูงสุดเมื่อห้านาทีก่อน แรงก์ S สามคนถูกส่งไปตรึงกำลัง แต่สัญญาณชีพของพวกเขากำลังขาดหายไปทีละคน... เรย์ ที่นั่นไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดา มันคือรอยแยกที่เชื่อมต่อกับอาณาจักรของจักรพรรดิมารคาร์ซัส" เรย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่พลิกข้อมือเรียกดาบเงาทมิฬออกมาจากมิติเก็บของ เสียงโลหะกระทบอากาศเบาๆ แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะผ่าปฐพี "ยิ่งอันตรายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหมายความว่าคนพวกนั้นกุมความลับเรื่องการหายตัวไปของน้องสาวผมไว้มากเท่านั้น เอลาร่า... คุณจะถอนตัวตอนนี้ก็ได้ ผมไม่ว่า" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนมุมปาก เธอชักดาบเรเปียร์คู่ใจออกจากฝัก ประกายคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัวในโกดัง "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนประเภทที่จะทิ้งสหายร่วมรบไว้ข้างหลัง... อีกอย่าง ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ไอ้พวกที่กล้าเรียกคุณว่า 'องค์รัชทายาทแห่งความมืด' หน้าตามันจะเป็นยังไง" พริบตาถัดมา ทั้งสองก็พุ่งทะยานออกจากโกดังร้างด้วยความเร็วเหนือเสียง ทิ้งร่องรอยการระเบิดของลมไว้เบื้องหลัง มุ่งตรงไปยังใจกลางมหานครที่บัดนี้ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีดำสนิท ณ ใจกลางย่านธุรกิจที่เคยเจริญรุ่งเรือง บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยโดมพลังงานสีดำทึบ ผู้คนนับหมื่นอพยพหนีตายอลหม่าน เสียงกรีดร้องและเสียงไซเรนดังระเบิดระเบ้อน่าเวทนา แต่ทว่า ใจกลางของโดมนั้นกลับเงียบสงบราวกับหลุมศพ พื้นดินแตกแยกออกเป็นเหวลึก ลาวาสีม่วงไหลรินออกมาจากรอยแตก และที่ใจกลางหลุมนั้น ร่างของเกทสีดำขนาดมหึมาเท่าตึกสิบชั้นกำลังหมุนวนราวกับพายุเฮอร์ริเคนแห่งความมืด ฮันเตอร์แรงก์ S แนวหน้าสามคนที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้ นอนหมดสติและบาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น เกราะเวทมนตร์ราคาแพงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เรย์และเอลาร่าร่อนลงยืนบนซากตึกสูงชะูดที่มองเห็นภาพเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน สายตาของเรย์กวาดมองผ่านกลุ่มหมอกควัน ไปยังเงาร่างนับร้อยที่กำลังเดินเรียงแถวออกมาจากเกทสีดำ พวกมันไม่ใช่ปีศาจชั้นต่ำทั่วไป แต่เป็น "อัศวินเงาโลหิต" กองทหารระดับสูงที่มีออร่าสีดำแผ่พุ่งออกมาน่าสะพรึงกลัว "กองหน้าของกองทัพมาร..." เรย์พึมพำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย มือที่กำด้ามดาบกระชับแน่นขึ้น "พวกมันไม่ได้แค่จะมาบุกรุก แต่มพวกมันกำลังใช้พลังงานของโลกใบนี้เพื่อเปิดประตูบานใหญ่ที่สุดต่างหาก" [คำสั่งระบบฉุกเฉิน: ปลดปล่อยอำนาจแห่งเงา] [เงื่อนไขผ่านด่าน: สังหารแม่ทัพเงาโลหิต และยึดครองแกนกลางเกทสีดำ] [ของรางวัล: ปลดล็อกกองทัพเงาขั้นที่ 2 / ความทรงจำที่หายไปส่วนที่ 1] ทันทีที่ข้อความจากระบบปรากฏขึ้น อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามราวสะพาน เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เงาทอดตัวยาวของเขาบนพื้นคอนกรีตเริ่มบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้เหตุผล ราวกับมีสิ่งมีชีวิตนับพันกำลังดิ้นรนจะหลุดพ้นจากพันธนาการใต้ฝ่าเท้าของเขา "เตรียมตัวให้พร้อม เอลาร่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกระโจนลงไปเปิดฉากปะทะ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากใจกลางเกทสีดำ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของใครบางคนก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดของเกท ร่างนั้นสูงใหญ่ สวมชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬที่สลักลวดลายโบราณ และที่สำคัญที่สุด... บนใบหน้าของมันสวมหน้ากากอนูบิสครึ่งซีก แววตาสีทองอร่ามที่มองตรงมายังเรย์เต็มไปด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ชายสวมหน้ากากยกมือขึ้นถอดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจก... หากแต่ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีดำสนิทไร้แววตา และมีรอยแผลเป็นลากยาว from หน้าผากลงมาถึงแก้มซ้าย "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวฉันอีกคน" ร่างเงานั้นเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในหัวของเรย์โดยตรง "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นมนุษย์จริงๆ งั้นหรือ? ความจริงทั้งหมด... อยู่หลังประตูนรกบานนี้แล้ว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ