การฝึกฝนสุดโหด

"ถ้าเจ้ายังควบคุมจังหวะหายใจไม่ได้แบบนี้ อีกไม่ถึงห้านาที หัวใจของเจ้าจะหยุดเต้นด้วยแรงกดดันของหอคอย ไม่ใช่ด้วยคมดาบของศัตรูหรอกนะ เรย์" เสียงของเอลาร่าราบเรียบ ทว่าคมกริบดุจปลายดาบที่จ่ออยู่บนลำคอ เธอไม่ได้หันมามองผมแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องไปที่มวลพลังงานสีดำทมิฬที่กำลังหมุนวนอยู่ใจกลางหอคอยจำลองระดับนรก ผมหอบหายใจถี่ แรงกดดันมหาศาลจากระบบจำลองสถานการณ์กำลังบีบเค้นกระดูกซี่โครงจนลั่นกรอบ ผมพยายามฝืนยืนหยัดบนพื้นที่ถูกปูด้วยซากปรักหักพังของเมืองที่ล่มสลาย เหงื่อกาฬไหลหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงเปาะแปะในความเงียบงันที่น่าอึดอัดนี้ "ผม... ยังทำได้" ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้จะรู้ดีว่าร่างกายของฮันเตอร์แรงก์ F อย่างผมในตอนนี้ มันขีดจำกัดไปไกลแล้ว "ความมุ่งมั่นมันเป็นเรื่องดีครับเรย์ แต่ความโง่เขลาก่อนที่จะแข็งแกร่งน่ะ มันเรียกว่าการฆ่าตัวตาย" เอลาร่าหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอไม่ได้มีความสมเพชปนอยู่เลย แต่มันคือแววตาของผู้ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "กองทัพเงาที่เจ้าต้องการครอบครองน่ะ ไม่ได้ยอมสยบให้แค่กับคนที่ใจสู้หรอกนะ พวกมันยอมสยบให้แก่ 'ผู้ล่า' ที่เหนือกว่าเท่านั้น" ทันใดนั้น เสียงคำรามของอสูรกายจากมิติเบื้องล่างก็ดังสนั่นขึ้น พื้นดินใต้เท้าผมสั่นสะเทือน เลเวลจำลองของระบบพุ่งทะยานขึ้นจาก 10 ไปสู่ 50 ภายในเสี้ยววินาที เงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของอัศวินไร้หัวนับสิบตนที่ถือดาบยักษ์อาบเลือด ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร ผมหลับตาลงชั่วขณะ สัมผัสถึงไอเย็นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การฝึกฝนทักษะ แต่มันคือการขัดเกลาจิตวิญญาณที่จะต้องแบกรับเงามืดของจักรพรรดิมารคาร์ซัสในอนาคต หากผมล้มลงที่นี่ ความฝันที่จะปกป้องน้องสาวก็เป็นเพียงเศษธุลี "มาสิ" ผมพึมพำกับตัวเอง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ม่านตาของผมเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวถี่รัว *[ทักษะ: เนตรเงาสังหาร เปิดใช้งาน]* โลกทั้งใบในสายตาผมเปลี่ยนเป็นภาพขาวดำ ทุกจังหวะการก้าวของอัศวินเงาถูกสโลว์โมชั่น ผมเห็นรอยร้าวบนชุดเกราะ เห็นจังหวะการหายใจที่เป็นจังหวะของศัตรู ผมพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกยิงออกจากหน้าไม้ มือซ้ายคว้าเอาดาบสั้นเล่มหนึ่งจากกองซากศพที่จำลองขึ้นมา ผมไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่ผมสู้เพื่อ 'กลืนกิน' ดาบของผมปะทะเข้ากับดาบยักษ์ของอัศวินเงา แรงกระแทกสะท้อนกลับจนแขนผมชาหนึบ แต่ผมไม่ถอย ผมบิดข้อมือใช้แรงเหวี่ยงแทรกเข้าไปในจุดบอดของเกราะศัตรู และในวินาทีที่คมดาบทะลุผ่านอกของมัน ผมไม่ได้สะบัดดาบทิ้ง แต่ผมสั่งการด้วยจิตใต้สำนึก... *'จงเป็นของข้า'* เงาสีดำจากร่างที่ไร้วิญญาณของอัศวินไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือของผม มันร้อนดั่งลาวาและเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งในเวลาเดียวกัน พลังงานมหาศาลไหลเข้าสู่เส้นเลือดจนผมต้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด เอลาร่ามองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "เริ่มดึงอำนาจของพวกมันมาได้แล้วสินะ... แต่นั่นมันแค่จุดเริ่มต้นของความทรมานเท่านั้น" การฝึกดำเนินไปอย่างไร้ปราณี ผมถูกฟาดฟัน ล้มลง และลุกขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหอคอยจำลองนี้ เวลาไหลผ่านไปช้ากว่าความเป็นจริง แต่สำหรับผม มันคือสมรภูมิที่ไม่มีวันสิ้นสุด ผมฆ่าเงาไปกี่ตน ผมจำไม่ได้ ผมรู้เพียงแค่ว่ามือของผมเริ่มเปื้อนเลือดที่ไม่มีวันล้างออก และกองทัพเงาเบื้องหลังของผมเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นตามเลเวลที่พุ่งสูงขึ้น *เลเวล 60... 70... 80...* หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะเดียวกับความมืดที่โอบล้อมรอบกาย เมื่ออัศวินเงาตัวสุดท้ายถูกสยบลงด้วยคมดาบของผม ความเงียบก็กลับมาปกคลุมหอคอยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันมีความกดดันบางอย่างที่สูงส่งและน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากตัวผมเอง เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องให้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของผม "ดูเหมือนเจ้าจะผ่านบททดสอบแรงก์ F ของระบบนี้ได้เร็วกว่าที่คิดนะเรย์ แต่บอกผมที... ทำไมเงาที่เท้าของเจ้า ถึงไม่ได้มีแค่เงาของเจ้าคนเดียว?" ผมก้มมองลงไปที่พื้นเท้า ที่นั่น... นอกจากเงาของผมแล้ว ยังมีเงาของมือปริศนาขนาดมหึมาที่กำลังเกาะกุมข้อเท้าผมไว้จากในเงามืด ราวกับว่าหอคอยนี้กำลังซ่อน 'อะไรบางอย่าง' ที่ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่แรก ผมขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น และในขณะนั้นเอง เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังก็ดังขึ้นข้างหูผม... ไม่ใช่เสียงของระบบ ไม่ใช่เสียงของเอลาร่า แต่มันคือเสียงของคนที่ควรจะตายไปนานแล้ว "ในที่สุด... ก็มีคนกล้าปลุกข้าตื่นเสียที เจ้าฮันเตอร์ผู้น่าสมเพช" เงาสีดำที่ข้อเท้าผมเริ่มขยายตัวและกลืนกินแสงสว่างรอบข้างไปอย่างรวดเร็ว เอลาร่าถอยหลังกรูด ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธออุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เรย์... ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่เงาที่เจ้าควบคุมได้... นั่นมันคือผนึกของคาร์ซัส!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเงามืดไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ!