ความลับที่ถูกเปิดเผย

"ทำไมดาบเล่มนั้นถึงมีไอหมอกสีดำออกมา ในตอนที่เจ้าน่าจะหมดแรงไปแล้วล่ะ เรย์?" ปลายคมดาบของเอลาร่าพาดผ่านลำคอของผม แสงไฟสลัวภายในห้องพักชั่วคราวของดันเจี้ยนกะพริบถี่ๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของผม ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง เอลาร่าไม่ได้ใช้แรงกด แต่สายตาของเธอ... สายตาที่คมกริบดั่งใบมีดระดับ A นั่นกำลังมองทะลุผ่านทุกรอยร้าวในใจผม ผมไม่หลบตา ผมค่อยๆ วางถุงมือหนังลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกริ๊กที่เกิดขึ้นเบาๆ ในห้องกลับดังก้องเหมือนเสียงปืนลั่นไก "เอลาร่า... ผมว่าเราคุยกันเรื่องนี้ไปแล้วในภารกิจ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับให้กล้ามเนื้อใบหน้าไม่สั่นไหว แม้ในเงาร่างของผม กองทัพวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่กำลังกรีดร้องด้วยความหิวกระหาย "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน" เธอขยับดาบเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก "ฉันเห็นเงาของเจ้าเมื่อครู่ที่หอคอยทมิฬ มันไม่ใช่สกิลของฮันเตอร์แรงก์ F... ไม่มีทางที่คนระดับ F จะควบคุมกระแสมานาที่หนาแน่นและชั่วร้ายขนาดนั้นได้ เจ้าไม่ใช่แค่ผู้ถูกเลือกจากระบบธรรมดาใช่ไหม?" ผมถอนหายใจพลางเบนสายตาไปที่หน้าต่าง บรรยากาศภายนอกดันเจี้ยนเต็มไปด้วยหมอกสีเทาที่ไม่มีวันจางหาย ผมตัดสินใจก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างช้าๆ แต่แทนที่จะถอยหนี ผมกลับก้าวเข้าหาเธอ จนคมดาบเกือบจะบาดเข้าที่ผิวหนัง "ถ้าผมบอกว่าสิ่งที่เจ้าเห็นคือ 'ราคา' ที่ผมต้องจ่ายเพื่อปกป้องคนที่ผมรักล่ะ?" ผมถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ "โลกใบนี้มันบิดเบี้ยวเกินกว่าจะใช้ดาบธรรมดาฟันฝ่าไปได้ เอลาร่า หากเจ้าต้องการความยุติธรรมในโลกของฮันเตอร์ เจ้าก็แค่เหยื่อที่รอวันถูกเชือด... แต่ถ้าเจ้าต้องการ 'อำนาจ' ที่จะบดขยี้จักรพรรดิมารคาร์ซัสได้จริงๆ เจ้าต้องเลิกถามคำถามที่เจ้าเองก็กลัวคำตอบ" แววตาของเอลาร่าสั่นไหว ความลังเลฉายชัดอยู่ในรูม่านตาคู่นั้น เธอเป็นคนเก่ง เป็นอัจฉริยะที่ถูกฝึกมาด้วยกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด แต่ลึกๆ แล้ว เธอกำลังสับสนระหว่างความถูกต้องกับความจริงที่โหดร้าย "เจ้าไม่ได้กำลังปกป้องใคร" เธอพูดเสียงสั่น "เจ้ากำลังกลายเป็นสิ่งที่เจ้าเคยสาบานว่าจะกำจัดเสียเอง" "นิยามของปีศาจมันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนเขียนประวัติศาสตร์ต่างหาก" ผมยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่นิด "ถ้าการที่ผมมีกองทัพเงาไว้รับใช้คือความผิด งั้นผมก็ยอมแบกรับตราบาปนี้ไว้คนเดียว ดีกว่าต้องเห็นน้องสาวของผมกลายเป็นเถ้าถ่านในสงครามที่พวกเราไม่มีวันชนะ" ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ถล่มลงมายังหอคอย ผนังห้องร้าวราน เสียงคำรามที่ฟังดูไม่ใช่มนุษย์ดังแว่วมาจากส่วนลึกของดันเจี้ยน เอลาร่าชะงัก เธอรีบเก็บดาบและหันไปมองทิศทางของแรงสั่นสะเทือนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "บอสประจำชั้นหอคอยที่ 40 ตื่นขึ้นมาแล้ว! เร็วเกินไป... มันไม่ควรจะตื่นตอนนี้!" ผมไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับเยือกเย็นผิดปกติ ผมรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังที่คุ้นเคย มันคือพลังเดียวกับที่จักรพรรดิมารคาร์ซัสทิ้งไว้ในนิมิตของผม เงาสีดำใต้เท้าของผมเริ่มขยายตัวโดยที่ผมไม่ได้สั่งการ มันหมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดขนาดเล็ก เอลาร่าหันกลับมามองผมอีกครั้ง แต่คราวนี้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เพราะเธอไม่ได้มองมาที่ผมเพียงคนเดียว เบื้องหลังของผม... เงาที่พื้นดินกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของอัศวินไร้หัวที่ถือดาบสีเลือด ซึ่งเธอไม่มีทางรู้จักมันมาก่อน "เรย์... นั่นมันอะไรกัน? ทำไมเงาของเจ้านั่น... มันกำลัง 'ขยับ' เอง?" ก่อนที่ผมจะทันได้อธิบาย ความมืดมิดในห้องก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ เมื่อประตูห้องพักพังทลายลงพร้อมกับร่างของฮันเตอร์แรงก์ S จากกิลด์รัฐบาลที่บุกเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วย... แต่มาเพื่อ 'กำจัด' ภัยคุกคามที่พวกเขาตรวจพบจากการสแกนค่ามานาที่ผิดปกติของผม เอลาร่ามองสลับระหว่างผมกับหน่วยจู่โจมที่กำลังเล็งอาวุธมาที่ตัวผม เธอหยิบดาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อจ่อคอผม... แต่เป็นการยืนตระหง่านอยู่หน้าผม เพื่อขวางกระสุนเวทมนตร์ที่จะพุ่งเข้ามา "ถอยไปซะ เรย์!" เธอตะโกน "ถ้าเจ้าเผยพลังนั้นออกมาตอนนี้ เจ้าจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นฮันเตอร์ในสายตาของใครอีกเลย!" แต่สายเกินไป... ฝ่ามือของผมสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด เงาที่พื้นดินเริ่มลุกโชนขึ้นเหมือนไฟนรก ผมไม่ได้สนใจคำเตือนของเอลาร่าอีกต่อไป เพราะสิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูไม่ใช่แค่ฮันเตอร์หน่วยจู่โจม แต่มันคือ... ร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่สวมหน้ากากหัวกะโหลก ซึ่งมีดวงตาสีฟ้าครามเย็นเยียบจ้องมองมาที่ผม—ร่างนั้นคือ 'เงาของผมในอนาคต' ที่เดินทางข้ามกาลเวลามาเพื่อขัดขวางการตัดสินใจของผมในวินาทีนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเงามืดไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ!