พลังที่ซ่อนอยู่

“แกคิดว่าแรงก์ F อย่างแก จะหยุดสิ่งที่ข้าพามาได้งั้นรึ?” เสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยไอสังหารของชายที่มีแผลเป็นก้องกังวานไปทั่วโถงทดสอบ พื้นหินแกรนิตที่เคยเรียบเนียนเริ่มแตกร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมภายใต้แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างในชุดเกราะสีเลือด มันไม่ใช่แรงกดดันของมนุษย์ แต่มันคือกลิ่นอายของซากศพและความตายที่สั่งสมมานับศตวรรษ เรย์ไม่ได้ขยับหนี สายตาของเขายังคงนิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำในยามไร้ลม เขาเหลือบมองเอลาร่าที่ยืนอยู่ห่างออกไป หญิงสาวกำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอฉายแวววิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ฉันไม่ได้คิดจะหยุดมันด้วยคำพูดหรอก” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันดูราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “แต่สิ่งที่แกเรียกมา... มันกำลังทำลายสมดุลของที่นี่ และนั่นคือสิ่งที่ฉันยอมไม่ได้” เรย์ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้น เงาใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ขยายตัวออกอย่างผิดธรรมชาติ มันไหลเลื้อยไปตามพื้นราวกับมีชีวิต พุ่งเข้าพันธนาการไอสีเลือดที่กำลังฟุ้งกระจายอยู่อย่างรวดเร็ว “เจ้าเด็กอวดดี!” ชายแผลเป็นคำราม ลากดาบยักษ์ฟาดฟันลงมาหวังจะผ่าร่างของเรย์เป็นสองซีก *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วห้อง แต่ไม่ใช่ดาบของชายแผลเป็นที่กระทบกับเนื้อหนัง แต่มันกลับถูกมือสีดำสนิทที่โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่าคว้าเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น เจ้าของมือนั้นคือทหารเงาที่เรย์ดึงออกมาจากความมืดมิด—ร่างที่ไร้ใบหน้า แต่มีรังสีอำมหิตที่เหนือกว่าศัตรูหลายเท่าตัว เอลาร่าเบิกตากว้าง “นั่นมันพลังอะไรกัน... เรย์? นายไม่ใช่แค่ฮันเตอร์แรงก์ F!” เรย์ไม่ได้หันไปตอบ เขาเพียงแค่ชูมือขวาขึ้นช้าๆ ทันใดนั้น กองทัพเงาที่เขาบ่มเพาะไว้ในห้วงลึกแห่งจิตใจก็เริ่มเผยตัวทีละตน สองตน... จนกระทั่งรอบกายของเขาถูกล้อมรอบไปด้วยเหล่าอัศวินแห่งความตายที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า “การทดสอบแรงก์ครั้งนี้ มันจบลงตั้งแต่แกกล้าเปิดประตูมิติเข้ามาในที่แห่งนี้แล้ว” เรย์พึมพำ ก่อนจะสะบัดมือไปข้างหน้า กองทัพเงามุ่งตรงเข้าปะทะกับชุดเกราะสีเลือดด้วยความเร็วที่เหนือชั้น การเคลื่อนไหวของพวกมันไร้รอยต่อ ไร้เสียง และไร้ซึ่งความปราณี ชายแผลเป็นเริ่มถอยกรูด ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นว่ากองทัพที่ตนภูมิใจนักหนากำลังถูกฉีกกระชากโดยเงาที่ดูเหมือนจะไม่มีวันตาย “แกเป็นใครกันแน่... สัตว์ประหลาด!” ชายแผลเป็นตะโกนถามพร้อมกับสำลักเลือดออกมา เรย์เดินผ่านร่างของทหารเงาที่กำลังกดข่มศัตรูไปอย่างช้าๆ เขาหยุดลงตรงหน้าชายแผลเป็น ก้มลงมองด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง “ฉันก็แค่ฮันเตอร์ที่อยากมีชีวิตที่สงบสุข... แต่ถ้าความสงบสุขนั้นต้องแลกด้วยการที่ใครบางคนต้องข้ามเส้นเข้ามาในโลกของฉัน” เขาชี้ปลายนิ้วไปที่อกของชายแผลเป็น “งั้นฉันก็คงต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า จุดจบของคนที่ทำลายความสงบนั้นเป็นอย่างไร” ทันใดนั้นเอง เรย์ไม่ได้โจมตีชายแผลเป็น แต่เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติที่จุดเดิมของประตูมิติที่เริ่มปริแตกออกอีกครั้ง พลังงานมหาศาลที่คุ้นเคย... พลังงานที่เขารู้สึกได้ตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกพรากไป มันกำลังทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างรุนแรงจนห้องทดสอบเริ่มถล่มลงมา เอลาร่าตะโกนสุดเสียง “เรย์! หยุด! นั่นไม่ใช่แค่คนของคาร์ซัส แต่มันคือ ‘ผู้ส่งสาร’ ของจักรพรรดิมารคาร์ซัสตัวจริง!” เรย์ชะงัก ร่างสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกครั้งนี้ไม่ได้มีชุดเกราะหรูหรา แต่มันสวมหน้ากากที่ทำจากกระดูกมนุษย์และส่งเสียงกรีดร้องที่ทำให้ผู้ฟังจิตใจสั่นคลอนจนแทบจะกลายเป็นบ้า มันจ้องมองมาที่เรย์ แล้วพยักหน้าให้เบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องไปในสมองของทุกคนที่อยู่ในห้อง “ในที่สุด... ข้าก็พบ ‘ภาชนะ’ ที่เหมาะสมสำหรับการจุติของท่านผู้นำแล้ว เรย์... เจ้าไม่มีทางหนีพ้นจากโชคชะตาที่ถูกขีดเขียนไว้ได้” เรย์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกอย่างรุนแรง ตราสัญลักษณ์สีดำที่เขาพยายามปิดซ่อนไว้มาตลอดกาลปรากฏขึ้นเป็นแสงสีม่วงอาบไปทั่วร่างของเขา ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนเริ่มไหลย้อนกลับมา ราวกับว่าเขากำลังสูญเสียการควบคุมกองทัพเงาที่เขาสร้างขึ้นเอง ท่ามกลางเศษหินที่ร่วงหล่นและความโกลาหลที่เกิดขึ้น เงาของเรย์ไม่ได้อยู่ในฝ่าเท้าของเขาอีกต่อไป แต่มันเริ่มลุกลามขึ้นมาพันธนาการร่างของเขาเองไว้ราวกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็น! ต้องขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ครับ!