การล้างแค้น

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ไอ้สวะแรงก์ F ที่รอดชีวิตมาได้เพราะโชคช่วย?" เสียงของชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬดังก้องไปทั่วโถงกว้างของกิลด์ทมิฬ มันคือ 'คาร์ลอส' รองหัวหน้ากิลด์ผู้มีฉายาว่า 'นักเชือดศพ' เขากำลังเหยียบลงบนแผ่นหลังของฮันเตอร์หนุ่มที่พ่ายแพ้ก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม ขณะที่รอบข้างเต็มไปด้วยลูกสมุนนับร้อยที่กำลังหัวเราะเยาะ ทว่าท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น ประตูเหล็กกล้าทางเข้าโถงหลักกลับระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกที่ไม่มีใครทันตั้งตัว เศษเหล็กปลิวว่อนดั่งห่าฝน ร่างของฮันเตอร์ผู้หนึ่งก้าวผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างสงบนิ่ง เรย์ไม่ได้สวมเกราะหรูหรา เขาเพียงสวมเสื้อโค้ทตัวเก่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่ไร้ก้นบึ้ง มือขวาของเขากุมด้ามดาบสั้นที่สั่นระริกด้วยออร่าสีม่วงหม่น "ถามว่าฉันเป็นใครเหรอ?" เรย์เอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมกะทันหัน "ฉันคือคนที่มาทวงคืนทุกอย่างที่พวกแกพรากไปจากคนของฉัน" คาร์ลอสหยุดหัวเราะ มันมองดูชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นมดปลวก "แค่นายคนเดียวเนี่ยนะ? แกเพิ่งหนีตายออกมาจากดันเจี้ยนบ้าบอนั่น แล้วยังกล้ากลับมาตายที่นี่อีกเหรอเรย์?" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ *เคร้ง...* เงาสีดำสนิทที่เท้าของเขากลับขยายตัวออกราวกับน้ำหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำ ก่อนจะก่อตัวเป็นรูปร่างของอัศวินไร้หัวสิบตน กองทัพเงาที่ไร้เสียงและไร้ความหวาดกลัวเริ่มผุดขึ้นจากพื้นราวกับกองทัพจากนรก "ฆ่ามันซะ" เรย์ออกคำสั่งสั้นๆ เอลาร่าที่ซุ่มอยู่บนชั้นลอยชักดาบเรเปียร์ออกมาดวงตาของเธอเป็นประกายคมปลาบ "ขอโทษทีนะ แต่กิลด์ของพวกนายถึงเวลาล่มสลายแล้ว" ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น เสียงเหล็กปะทะกันดั่งสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วผนังห้องโถง เรย์ก้าวเดินผ่านวงล้อมของศัตรู ดาบของเขาฟาดฟันอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกวิถีทางที่เขาเคยถูกรังแก ถูกหยามเหยียด ถูกทอดทิ้งในอดีต กำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงอาฆาตที่ส่งผ่านคมดาบไปสู่คอหอยของเหล่าศัตรูที่เคยทำร้ายน้องสาวของเขา คาร์ลอสเบิกตากว้างเมื่อเห็นสมุนของตนถูกเงาประหลาดบดขยี้อย่างง่ายดาย มันตัดสินใจพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยขวานยักษ์ที่อาบด้วยเวทมนตร์ดำ "ตายเสียไอ้เด็กนรก!" เรย์ไม่แม้แต่จะถอยหนี เขากลับหยุดฝีเท้าลงในระยะประชิด เอียงตัวหลบขวานยักษ์ที่เฉียดผ่านใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะฝังคมดาบเข้าที่กลางอกของคาร์ลอสจนมิดด้าม แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะทำให้เสื้อผ้าของเรย์สะบัดพลิ้ว "ความรู้สึกตอนที่ถูกเหยียบย่ำน่ะ... จำเอาไว้ให้ดีในนรกนะ" เรย์กระซิบข้างหูชายร่างยักษ์ก่อนจะดึงดาบออกพร้อมกับไอสีดำที่พุ่งทะลักออกมา คาร์ลอสล้มตึงลงกับพื้น กองทัพของกิลด์ทมิฬสลายตัวลงในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทว่าเมื่อเรย์ก้าวเดินไปถึงบัลลังก์ที่ตั้งอยู่ส่วนลึกสุดของโถง รอยยิ้มของเขากลับหายไปแทนที่ด้วยความกังวล บนบัลลังก์นั้นว่างเปล่า มีเพียงกล่องไม้ใบหนึ่งวางอยู่ พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา เรย์หยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน มือที่เคยจับดาบมั่นคงกลับเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ทรัพย์สมบัติ แต่เป็นผ้าเช็ดหน้าผืนที่เขามอบให้น้องสาวไว้ก่อนเธอหายตัวไป และหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินออกมาจากความมืดหลังบัลลังก์ เป็นชายในชุดคลุมสีทองที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอพร้อมกับตบมือให้ช้าๆ "การแสดงน่าประทับใจมาก เรย์... แต่เสียใจด้วยนะ ที่กิลด์ทมิฬเป็นเพียงแค่ 'เหยื่อล่อ' ให้แกเดินมาติดกับดักที่ฉันวางไว้" ชายผู้นั้นเผยโฉมหน้าออกมา เขาคือคนสนิทของจักรพรรดิมารคาร์ซัส ผู้ที่ถือครองกุญแจสำคัญในการเปิดประตูมิติขั้นสูงสุด และเขากำลังถือสร้อยคอของน้องสาวเรย์เอาไว้ในมือ "ถ้าแกอยากได้คืน... ก็จงตามไปที่ศูนย์กลางหอคอยทมิฬก่อนที่เวลาจะหมดลง" เขาสลายตัวไปในเถ้าถ่านทิ้งให้เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางกองซากศพ ในขณะที่หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้า: [ภารกิจฉุกเฉิน: ช่วยเหลือตัวประกันภายใน 60 นาที มิเช่นนั้น 'สายสัมพันธ์สุดท้าย' จะถูกตัดขาดตลอดกาล] หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเรย์นะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา