กับดักของกิลด์ทมิฬ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้คอของเจ้าขาดสะบั้นเหมือนเศษกระดาษ" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจเสียงบดขยี้ของเหล็กกล้าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เรย์หยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินผ่านตรอกแคบๆ ในเขตอุตสาหกรรมร้าง กลิ่นสนิมและกลิ่นอับชื้นของน้ำครำตลบอบอวลไปทั่ว แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่านั้นคือไอสังหารที่เย็นเยียบจนผิวหนังแทบชาดิ่ง เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่เป็นคมมีดอาบยาพิษที่จ่ออยู่บนเส้นเลือดใหญ่ลำคอของเขา เรย์ไม่ได้ตื่นตระหนก หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องจักรที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เขาสัมผัสได้ถึงการสั่นไหวของมวลอากาศเบื้องหลัง สี่คน... ไม่สิ ห้าคน ลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบไม่มีตัวตนแบบนี้ พวกมันไม่ใช่ฮันเตอร์กะโหลกกะลาที่เดินเตะฝุ่นตามท้องถนน แต่เป็นนักฆ่าระดับมืออาชีพที่ถูกฝึกมาเพื่อการลอบสังหารโดยเฉพาะ "กิลด์ทมิฬ... ส่งสุนัขรับใช้มาต้อนรับฉันถึงที่นี่เลยหรือครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพเงาที่บิดเบี้ยวบนกำแพงอิฐเก่าๆ "แกฉลาดกว่าที่คิดนะ เรย์" เสียงหนึ่งตอบกลับมา มันเป็นเสียงที่แหบพร่าเหมือนคนสูบบุหรี่จัด "คนที่เป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F แต่กลับสร้างวีรกรรมจนกิลด์ใหญ่ต้องสั่นคลอนแบบแก... เก็บไว้ไม่ได้หรอกครับ มันเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของพวกเรา" "ความมั่นคง?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาจนอีกฝ่ายชะงัก "พวกแกไม่ได้กลัวเรื่องความมั่นคงหรอก สิ่งที่พวกแกกลัวจริงๆ คือความจริงที่ว่า 'ของเล่น' ที่พวกแกเคยเหยียบย่ำ กำลังจะกลายเป็นคนที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหาก" สิ้นคำพูดของเรย์ ความเงียบงันก็ถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบของใบมีดสังหารห้าเล่มที่พุ่งตรงเข้าใส่จุดตายของเขาในเสี้ยววินาที ทว่าเรย์ไม่ได้หลบ... เขากลับทิ้งตัวลงต่ำแล้วหมุนตัวเตะกวาดขาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับเรียกพลังเงาออกมาเป็นเกราะกำบังชั่วคราว *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วตรอก เรย์ดีดตัวถอยหลังออกมาห้าก้าว เงาดำที่เขารวบรวมไว้เริ่มแผ่ขยายออกจากฝ่าเท้า ก่อตัวเป็นรูปทรงของนักรบไร้หัวที่ถือดาบหนักอึ้งอยู่ในมือ นี่คือหนึ่งในกองทัพเงาที่เขาสั่งสมมาจากการพิชิตดันเจี้ยนลับเพียงลำพัง การปรากฏตัวของมันทำให้บรรยากาศในตรอกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดไอเย็น "กองทัพเงา... ข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริงสินะ" หนึ่งในมือสังหารอุทานด้วยความตระหนก "ฆ่ามัน! อย่าให้มันมีโอกาสตั้งตัว!" กลุ่มนักฆ่าพุ่งเข้าหาเรย์พร้อมกันราวกับฝูงหมาป่าหิวโหย พวกมันใช้มีดสั้นอาบยาพิษแทงประสานทิศทางเพื่อไม่ให้เรย์หลบหนี แต่ทว่าเรย์ในเวลานี้ไม่ใช่คนเดิมที่ก้มหัวให้ใคร เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวที่กระพริบติดๆ ดับๆ "ถ้าอยากได้ชีวิตฉันนัก ก็ลองถาม 'พวกเขาก่อน' ว่าจะยอมไหม" เงาภายใต้เท้าของเรย์ระเบิดตัวออกราวกับคลื่นน้ำสีดำข้น นักรบเงาสามตนพุ่งทะยานออกมาจากพื้นดิน ประสานพลังเข้ากับดาบของเรย์ที่เคลือบด้วยพลังสีดำทมิฬ เขาตวัดดาบเป็นวงกว้าง ตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ร่างของมือสังหารคนแรกถูกแรงกระแทกจากพลังเงาซัดจนกระเด็นอัดกำแพงจนอิฐร้าว การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เรย์เคลื่อนไหวราวกับภาพหลอน เขาไม่ได้ใช้แค่กำลัง แต่ใช้การคาดคะเนที่แม่นยำราวกับวางหมากรุก ทุกจังหวะที่เขาขยับคือการบีบให้อีกฝ่ายเข้ามุมอับ แต่ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะจัดการศัตรูคนสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว [คำเตือน: ตรวจพบแรงสั่นสะเทือนมิติระดับสูง - เป้าหมายอันตรายระดับ S เข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน] เรย์หยุดชะงัก ดาบของเขาค้างอยู่ห่างจากลำคอนักฆ่าเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาหันไปมองทางปากตรอกที่มืดสนิท แรงกดดันมหาศาลที่คุ้นเคยกำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือกลิ่นอายที่เหมือนกับ 'มาร์คาร์ซัส' ที่เขาเคยเผชิญในส่วนลึกของดันเจี้ยน "แกไม่ได้มาคนเดียว..." เรย์พึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนักรู้ เงาดำที่ปากตรอกแยกตัวออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเงินยวบยาบ ใบหน้าของชายคนนั้นดูงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เขาก้าวเข้ามาหาเรย์อย่างช้าๆ ในมือถือคัมภีร์เก่าแก่ที่ส่องแสงสีม่วงประหลาดออกมา "ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรย์" ชายปริศนากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าขนลุก "ผมคือผู้ส่งสารจากเบื้องบน... และกิลด์ทมิฬที่แกเห็นอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแค่เพียงหมากตัวเล็กๆ ที่ผมใช้เพื่อให้แก 'ตื่นขึ้น' เต็มตัวเท่านั้น" คัมภีร์ในมือเขากางออก กองทัพเงาของเรย์ที่เคยสงบนิ่งกลับเริ่มสั่นไหวและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ราวกับว่าพวกมันกำลังถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติที่บิดเบี้ยว เรย์กัดฟันแน่น พยายามดึงพลังกลับมา แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาเริ่มขยับไม่ได้... ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดรึงวิญญาณของเขาไว้ "ไม่ต้องกังวลครับ" ชายคนนั้นเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเรย์ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ "เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป แกจะไม่ได้เป็นเพียงฮันเตอร์ที่ควบคุมเงาอีกต่อไป... แต่แกจะเป็น 'ภาชนะ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับราชาของพวกเรา" เขาแตะลงบนหน้าอกของเรย์ เบาๆ แต่ทว่ากลับทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ความมืดที่เขารักและคุ้นเคยเริ่มกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่โลกหมุนคว้างและสติกำลังจะดับวูบ เสียงที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรกก็ดังขึ้นข้างหูเขา... มันคือเสียงของน้องสาวของเขาที่หายสาบสูญไปนานนับปี แต่น้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่ไม่ใช่ของมนุษย์! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นและอยากติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายเงาไปกับผมครับ