สัญชาตญาณสัตว์ป่า

"หยุดโหยหาอดีตที่ตายไปแล้วเสียที เรย์... แกมันก็แค่เศษสวะที่หลงทางอยู่ในเงาของตัวเอง!" เสียงนั้นไม่ได้มาจากอากาศธาตุ แต่มันดังก้องขึ้นในช่องว่างระหว่างมิติที่บิดเบี้ยว ร่างของเรย์ทรุดลงกับพื้นหินเย็นเยียบ สติที่หลุดลอยเริ่มกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ขมับ ทันทีที่เขาปรือตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าคือหมอกควันสีดำสนิทที่แปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างของเหล่าเงาที่เขาเคยควบคุม แต่บัดนี้พวกมันกลับหันคมดาบเข้าหาเขา ในฐานะฮันเตอร์แรงก์ F เรย์รู้ดีว่าสัญชาตญาณคือสิ่งเดียวที่แยก 'คนเป็น' ออกจาก 'ศพ' เขาไม่รอให้ความสงสัยเข้าครอบงำ กลิ่นอายสังหารที่พุ่งเป้ามาที่แผ่นหลังทำให้ร่างกายของเขาขยับไปเองโดยอัตโนมัติ *ฟึ่บ!* เรย์ม้วนตัวหลบคมดาบที่ฟาดลงมาบนจุดที่เขาเคยยืนอยู่เพียงเสี้ยววินาที แรงปะทะนั้นมหาศาลจนพื้นหินแตกกระจาย แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษหินบาดเข้าที่ใบหน้าของเขาจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมา แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มตัว "แกไม่ใช่เธอ..." เรย์กัดฟันกรอด น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "น้องสาวของฉันไม่มีวันถือดาบที่แปดเปื้อนด้วยกลิ่นอายปีศาจแบบนี้" เงาตรงหน้าหัวเราะร่า เสียงนั้นเปลี่ยนจากโทนแหลมสูงของเด็กสาว กลายเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและน่าสะอิดสะเอียนของจักรพรรดิมารคาร์ซัส "ความรักคือจุดอ่อนที่งดงามที่สุดของมนุษย์เรย์เอ๋ย ยิ่งแกยึดติดกับภาพหลอนนั้นเท่าไหร่ ดาบของแกก็จะยิ่งทื่อลงเท่านั้น" เงาสามร่างพุ่งเข้ามาพร้อมกันจากสามทิศทาง พวกมันเคลื่อนที่ไร้เสียง รวดเร็วราวกับฝูงหมาป่าที่หิวโหยในความมืด เรย์ไม่ได้พยายามจะสู้ด้วยกำลังกายที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่เขากลับหลับตาลง วางมือข้างหนึ่งลงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ เขากำลังเรียกหา 'บ้าน' ของเขา... ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็น 'เงา' ของตัวเอง "ถ้าพวกแกอยากเล่นนักล่ะก็..." เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววขาว "ลองมาสัมผัสความมืดที่แท้จริงดูหน่อยเป็นไง" ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวเขาก็ยุบตัวลง เงาที่เคยเป็นศัตรูถูกดูดกลืนลงสู่พื้นเบื้องล่าง เรย์ไม่ได้ใช้อาวุธ แต่เขาใช้ 'เจตจำนง' สั่งการความมืดให้กลายเป็นโซ่ตรวนนับร้อยเส้นพุ่งขึ้นมาพันธนาการเหล่าร่างจำแลงเอาไว้ นี่คือวิชาที่เขาเพิ่งค้นพบจากการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในวินาทีเป็นวินาทีตาย *ฉัวะ!* เรย์คว้ามีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมา ปาดผ่านคอของเงาร่างที่พุ่งเข้ามาใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ เลือดสีดำเหนียวข้นสาดกระจายไปทั่วใบหน้าของเขา แต่เขากลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่น เขาก้าวเข้าหาเงาตัวถัดไปด้วยท่วงท่าที่ดุดันและไร้ความปรานี ดั่งสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อเพื่อแย่งชิงลมหายใจคืนมา เขาไม่ได้เป็นเพียงฮันเตอร์แรงก์ F อีกต่อไป ในตอนนี้เรย์คือผู้ล่าที่แฝงตัวอยู่ในเงามืด เขาใช้ทุกจังหวะการหายใจของศัตรูเป็นจังหวะในการจู่โจม ทุกการเคลื่อนไหวของเขาสอดประสานไปกับการเต้นของหัวใจที่กำลังบ้าคลั่งด้วยอะดรีนาลีน "แกคิดว่าแกคุมกฎในที่แห่งนี้ได้งั้นเหรอ มารคาร์ซัส?" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาดังทะลุมิติไปถึงผู้ที่เฝ้ามองอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่เรย์กำลังจะฟาดฟันเงาสุดท้าย ร่างกายของเขาก็หยุดชะงักลง ความเย็นยะเยือกแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่า มือปริศนาคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังเขา มันจับไหล่ของเขาไว้แน่น ราวกับคีมเหล็กที่พร้อมจะบดขยี้กระดูก "น่าประทับใจ... เรย์" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดใบหู "แต่แกมองข้าม 'ตัวจริง' ไปแล้วนะ" เรย์เหลือบมองผ่านเงาสะท้อนบนคมดาบที่แตกหักของศัตรู หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพสะท้อนด้านหลังตัวเองชัดเจน ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่เงาจำแลง แต่เป็นเอลาร่า... เพื่อนเพียงคนเดียวของเขา ยืนถือดาบจ่อเข้าที่ลำคอของเขาด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกและเปล่งประกายด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่าตัว! "เอลาร่า... นี่เธอ... หรือว่า...?" คำพูดของเรย์ขาดหายไปเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอไล้ผ่านลำคอของเขาลงไปถึงแผลเป็นที่หน้าอก ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่คาร์ซัสเคยแตะเมื่อครู่ ราวกับว่าตอนนี้ เอลาร่าได้กลายเป็นภาชนะที่จักรพรรดิมารเลือกใช้เพื่อจบชีวิตของเขาด้วยมือของคนที่เขาไว้ใจที่สุด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ผ่านเงามืดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! ด้วยความเคารพจาก "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" ครับ