ภารกิจกำจัดบอส

"ถอยออกไปให้หมด! ใครที่ขวางทาง ข้าจะบดขยี้มันให้จมดิน!" เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังดังก้องขึ้นภายในดันเจี้ยนระดับ A ที่กำลังล่มสลาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไหม้เกรียมของเวทมนตร์ที่ถูกฉีกกระชาก ร่างของฮันเตอร์จากกิลด์ยักษ์ใหญ่กระเด็นกระดอนราวกับเศษใบไม้ที่ถูกพายุหมุนซัดสาด ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น 'ไอ้บอส' ร่างยักษ์ที่สูงตระหง่านถึงห้าเมตรในชุดเกราะทมิฬกำลังเหยียบย่ำลงบนโล่เวทมนตร์ของหัวหน้าปาร์ตี้ระดับ A อย่างไร้ปรานี "กรี๊ด—!" เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของผม... เอลาร่าที่ยืนอยู่ข้างกายผมกำด้ามดาบจนข้อนิ้วขาวซีด เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่สั่นระริก "เรย์... พวกนั้นไม่มีทางรอด หากเราไม่เข้าไปตอนนี้ กิลด์ใหญ่ต้องสูญเสียหัวกะทิยกทีมแน่" ผมไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาของผมจับจ้องไปยัง 'อิกนิส' บอสร่างยักษ์ที่กำลังยกขวานเล่มโตขึ้นเหนือหัวหมายจะปลิดชีพนักบวชหญิงที่ทรุดตัวอยู่กับพื้นด้วยความหวาดกลัว ผมไม่ได้เป็นคนใจบุญ และผมก็ไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ของใคร แต่ในฐานะของคนที่เคยถูกทอดทิ้งในเงามืด ผมรู้ดีว่าการถูกทิ้งให้ตายในความมืดมันทรมานเพียงใด "ถอยไป เอลาร่า" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด "เธอคอยคุมเชิงอยู่ข้างหลัง ถ้าผมพลาด... ให้เธอจัดการจัดการพวกมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกที่เหลือ" "แต่ว่า..." ผมไม่รอให้เธอทักท้วง ร่างของผมพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนที่ถูกปลดปล่อยจากหน้าไม้ ผมไม่ได้ใช้พลังเวทที่รุนแรงจนน่าเกลียด ผมแค่ใช้ทักษะ 'ย่างก้าวเงา' เคลื่อนที่ผ่านซอกมุมของซากหิน ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของอิกนิส *ฉับ!* คมมีดสั้นในมือผมไม่ได้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ แต่มันตัดเส้นเอ็นที่ข้อมือของอิกนิสจนเลือดสีดำสนิทพุ่งกระฉูด ขวานยักษ์ที่กำลังจะฟาดลงมาเบี่ยงเบนทิศทางไปฟาดเข้ากับพื้นหินจนเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล "แก... ไอ้หนูแรงก์ F!" อิกนิสคำราม ดวงตาสีเพลิงของมันจับจ้องมาที่ผมด้วยความเดือดดาล ผมหย่อนตัวลงยืนบนพื้น เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่สูงกว่าผมสามเท่าด้วยใบหน้าเรียบเฉย "กิลด์ใหญ่ที่ถือดีว่ามีอำนาจ กลับมาตายอนาถในดันเจี้ยนที่ตัวเองอวดอ้างว่าเคลียร์ได้... น่าสมเพชจริงๆ นะครับ" "เจ้ากล้าดีอย่างไร!" อิกนิสเงื้อมมือขึ้นหมายจะคว้าตัวผม แต่ผมเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ เงาใต้เท้าของผมก็ขยายตัวขึ้นทันที เหมือนกับน้ำหมึกที่ถูกหยดลงในแก้วน้ำ เงาเหล่านั้นพุ่งขึ้นมาพันธนาการแขนของมันไว้ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "กองทัพเงา... จงออกมา" สิ้นคำสั่ง พื้นที่รอบตัวผมก็บิดเบี้ยว ร่างของอัศวินเงาสองตนก้าวออกมาจากเงามืดของผม พวกมันไม่ได้พูดจา พวกมันเพียงแค่พุ่งเข้าใส่บอสยักษ์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนปกติจะมองทัน ผมสังเกตเห็นเอลาร่าที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ห่างออกไป เธอคงไม่เคยเห็นว่าฮันเตอร์แรงก์ F ที่เคยไร้ค่าคนนี้ จะสามารถเรียกเงาของปีศาจระดับสูงออกมาใช้งานได้ถึงเพียงนี้ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ผมไม่ได้เข้าร่วมวงปะทะโดยตรง ผมทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด คอยตัดจังหวะการโจมตีของบอส และใช้ทักษะ 'เงาสะท้อน' เพื่อซ้อนทับความเสียหายที่เพื่อนร่วมทีมเงานั่นสร้างขึ้น อิกนิสเริ่มหอบหายใจ มันพยายามจะปลดปล่อยพลังเวทระเบิดตัวเอง แต่ผมไวกว่านั้น ผมพุ่งตัวเข้าประชิดที่จุดตายบริเวณลำคอของมัน "จบกันแค่นี้เถอะครับ" ผมกดปลายมีดที่อาบด้วยพลังเงาลงไปลึกสุดใจ ร่างของบอสยักษ์กระตุกเกร็ง ดวงตาสีเพลิงค่อยๆ หม่นแสงลงก่อนที่ร่างของมันจะแตกสลายกลายเป็นละอองสีดำ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมดันเจี้ยน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวผม *ติ๊ง! ตรวจพบแหล่งพลังงานมหาศาลจากศพของอิกนิส... กำลังดูดซับ* ผมทรุดตัวลงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาพัก ผมหันกลับไปหาเหล่าฮันเตอร์กิลด์ใหญ่ที่กำลังมองผมด้วยสายตาหวาดกลัวและสับสน บางคนดูเหมือนจะอยากเข้ามาขอบคุณ แต่ความหยิ่งยโสในใจกลับทำให้พวกเขาชะงัก ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะหมุนตัวเดินจากไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าดันเจี้ยนที่ควรจะปิดตายไปแล้ว "ไม่เลวนี่... เจ้าหนูเงา" น้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงอำนาจทำให้ผมต้องชะงักกึก ผมค่อยๆ หันกลับไปมอง บุรุษในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'สมาคมฮันเตอร์' ปักอยู่ที่หน้าอกยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นแต่ในดวงตากลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "ผมรอจังหวะนี้มานาน... จังหวะที่เจ้าจะเผยไพ่ตายออกมาทั้งหมด" เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ และในวินาทีนั้นเอง พื้นที่รอบข้างก็พลันเปลี่ยนไป เงาของผมที่เคยควบคุมได้ กลับเริ่มบิดเบี้ยวและพยายามจะฉีกกระชากตัวผมเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเงามืดไปกับผมนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ!