ประกาศศักดา

"นายแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่ทางเดินไปสู่หลุมศพของพวกเราเอง?" เสียงกระซิบของเอลาร่าดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันของโถงกิลด์กลางที่ถูกกดทับด้วยบรรยากาศอึมครึม สายตาคมกริบของฮันเตอร์สาวแรงก์ A กวาดมองเหล่าหัวหน้าหน่วยและผู้บริหารระดับสูงนับสิบชีวิตที่นั่งล้อมโต๊ะประชุมทรงกลม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลเหล่านั้นราวกับสัตว์ป่ารอขย้ำเหยื่อ ผมไม่ได้หันไปมองเธอ ทว่าริมฝีปากกลับคลيยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เล็กน้อย มือขวายังคงเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... *ตึก... ตึก... ตึก...* นั่นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำประกาศิตที่ผมไม่มีทางเลี่ยงได้... หรือว่าการต่อสู้ทั้งหมดที่ผ่านมา คือหมากที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น? คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวสมองของผมตั้งแต่ก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในตึกบัญชาการหลักของสมาคมฮันเตอร์แห่งนี้ รอยยิ้มของผู้อำนวยการกิลด์ในเงาที่ส่งจดหมายเชิญฉุกเฉินมาเมื่อสองชั่วโมงก่อน มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแผนการสกปรก พวกเขาต้องการบีบให้ผมคายความลับเรื่องดันเจี้ยนระดับ S ที่ผมเคลียร์ไปเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยใช้สถานะ "ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่า" เป็นเครื่องมือในการกดดันและยึดครองสมบัติทั้งหมด "เชิญนั่งก่อนสิครับ... คุณเรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากประธานที่นั่งหัวโต๊ะ ฮันเตอร์แรงก์ S สภาพร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบ "แบล็กฮาร์ท" มาร์คัส จ้องมองผมด้วยแววตาสมเพชเวทนาที่เคลือบยาพิษ "เราคงไม่ต้องอ้อมค้อมกันสินะ เจ้าหนูแรงก์ F... แกคิดจริง ๆ หรือว่าซากมอนสเตอร์ระดับราชาในเขตเหนือ จะเป็นของเล่นที่คนเบี้ยล่างอย่างแกจะครอบครองได้โดยไม่มีใบอนุญาต?" ความกดดันระดับแรงก์ S แผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นสึนามิ เหล่าเจ้าหน้าที่รอบโต๊ะถึงกับหายใจติดขัด เอลาร่าเอื้อมมือไปกุมด้ามดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อของเธอเกร็งเครียดพร้อมระเบิดพลังทุกเมื่อ ทว่า... ผมกลับยกมือขึ้นห้ามเธอไว้ช้า ๆ ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตฮันเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสสีดำสนิทของผมสะท้อนภาพใบหน้าหยิ่งผยองของมาร์คัสอย่างชัดเจน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่ผมจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ "เบี้ยล่างอย่างนั้นหรือครับ?" ผมเอ่ยทวนคำ เสียงของผมราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก "แกกล้าดียังไง..." มาร์คัสตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แรงกระแทกทำให้กระจกหนาแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม รังสีอำมหิตพุ่งเข้าใส่ผมโดยตรงหวังจะกดให้ผมคุกเข่า แต่ผมยังคงนั่งนิ่งสนิท ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมตัดสินใจปลดปล่อย "ออร่า" ที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากแรงก์ F ออกมาเพียงเสี้ยวเปอร์เซ็นต์! *ตูมมมม!* คลื่นพลังสีดำทมิฬระเบิดออกรอบตัวผม ก่อตัวเป็นรูปเงาของทหารโบราณนับร้อยนายที่ก าลังคำรามก้องอยู่ในมิติซ้อนทับ แรงกดดันระดับ S ของมาร์คัสถูกบดขยี้จนแหลกสลายในพริบตา เก้าอี้ที่เหล่าผู้บริหารระดับสูงนั่งอยู่ถึงกับพังทลายลงไปกองกับพื้น ใบหน้าของทุกคนซีดเผือด ไร้ซึ่งสีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรากอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะรู้ว่าผมเก่งกาจ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันเกินกว่าขอบเขตของมนุษย์ไปไกลโขแล้ว ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วตามแรงลมประหลาดที่สร้างขึ้นจากพลังงานมานาอันมหาศาล รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏชัดบนใบหน้า ขณะที่ผมกวาดสายตามองทุกคนที่กำลังหมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้า "พวกท่านบอกว่าผมเป็นฮันเตอร์แรงก์ F งั้นสินะครับ..." ผมก้าวเดินช้า ๆ เข้าไปใกล้มาร์คัสที่ตอนนี้กำลังพยายามใช้มือยันพื้นเพื่อพยุงร่างอันสั่นเทาขึ้นมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราชจากขุมนรก "แก... แกมันตัวอะไรกันแน่... มานาบ้าอะไรกันนี่!" มาร์คัสเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความยากลำบาก ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ก้มตัวลงเล็กน้อยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของฮันเตอร์แรงก์ S แทบหยุดเต้น "ผมก็แค่... ฮันเตอร์แรงก์ C ที่บังเอิญตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังที่พวกท่านไม่มีวันเอื้อมถึงก็เท่านั้นเองครับ" สิ้นคำพูดนั้น ผมก็สะบัดมือเบา ๆ สร้างม่านพลังสีดำสนิทครอบ 100 เมตรโดยรอบ ตัดขาดการสื่อสารและภายนอกทั้งหมด ดวงตาทุกคู่ในห้องประชุมจับจ้องมาที่ผมด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ขณะที่เงาใต้ฝ่าเท้าของผมเริ่มเคลื่อนไหว ยืดขยายออกเป็นกองทัพนับพันที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตในห้องนี้ นี่ไม่ใช่การต่อรอง... แต่มันคือการ "ประกาศศักดา" ให้โลกใบนี้รู้ว่า ใครกันแน่คือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะประกาศบัญชาการขั้นเด็ดขาด เสียงปรบมือช้า ๆ ดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาหินทึบ... *แปะ... แปะ... แปะ...* "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับที่เป็นนายท่านแห่งกองทัพเงา" เสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารระดับหายนะดังขึ้น พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีเลือดที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ถูกฉีกกระชากด้วยมือเปล่า ผมหันขวับไปมองทันที และหัวใจก็กระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... มันคือกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตจากมิติที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ