โลกใต้ดิน

"ถ้าเจ้าคิดจะไปตายที่นั่น ข้าจะขอเป็นคนฝังร่างเจ้าด้วยมือตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำของเอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องลับใต้ดิน แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสาดกระทบใบหน้าที่คมคายของเรย์ ซึ่งตอนนี้เขากำลังตรวจสอบความพร้อมของใบมีดสั้นอาคมในมือ สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับคำขู่ของหญิงสาวตรงหน้าแม้แต่น้อย "พื้นที่รกร้างนอกเมืองไม่ใช่ที่สำหรับคนใจเสาะ เอลาร่า" เรย์ตอบกลับโดยไม่เงยหน้ามอง "ที่นั่นไม่มีกฎหมาย ไม่มีสมาคมฮันเตอร์ มีเพียงกฎของผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น และนั่นคือที่ที่ข้าจะหลบไปพักพิง... ก่อนที่ข้าจะกลับมาจัดการกับพวกสภาที่หักหลังเรา" เรย์ลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยบอบบางในสายตาคนทั่วไปบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ถูกขัดเกลาจากสงคราม ความกดดันจากไอพลังสีดำที่จางๆ อยู่รอบตัวเขากำลังเต้นเร่าราวกับมีชีวิต เอลาร่าเม้มปากแน่น ความกังวลฉายชัดในดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดขาดในสนามรบ "เจ้าไม่เข้าใจหรือไง เรย์! จักรพรรดิมารคาร์ซัสกำลังจับตาดูทุกย่างก้าวของเจ้า การที่เจ้าหนีออกไปที่ 'โลกใต้ดิน' นั่น มันเท่ากับเป็นการแยกตัวออกมาโดดเดี่ยว เท่ากับยื่นคอให้พวกมันเชือดถึงที่!" เรย์หยุดชะงัก เขาวางใบมีดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของเขา เรย์ยกมือขึ้นเชยคางเธอเบาๆ อย่างสุภาพแต่หนักแน่น สายตาของเขาดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างยาวนาน "การที่ข้าอยู่ที่นี่ คือการนำความซวยมาให้คนข้างหลัง ข้ามีน้องสาวที่ต้องปกป้อง และข้ามีกองทัพที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ การอยู่ที่นี่คือการรอวันตาย แต่การไปที่นั่น... คือการล่า" เรย์กระซิบ "จงเก็บความรู้สึกนั้นไว้ให้ดี เอลาร่า ถ้าข้าไม่กลับมา... จงอย่าตามหาข้า" เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบเก่ง เดินตรงไปที่ประตูทางออกลับที่เชื่อมต่อไปยังเขตนอกเมือง ทันทีที่ประตูเหล็กหนาหนักถูกผลักออก กลิ่นอายของฝุ่นทรายและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากพื้นที่รกร้างก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า นี่คือโลกที่ไร้แสงสว่าง เป็นเขตปลอดคนหลังเกิดรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่กลืนกินเมืองทั้งเมืองให้กลายเป็นซากปรักหักพัง เรย์ก้าวเท้าออกจากกำแพงเมือง ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีม่วงคล้ำจากการบิดเบี้ยวของมิติ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากความมืดมิดในซากตึกร้าง เขาไม่ได้หันไปมอง แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับเหยียดออก "ออกมาเถอะ" เรย์พูดขึ้นเบาๆ "ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสะกดรอยตามมาตั้งแต่ห้านาทีก่อนแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างหลายสิบสายจะกระโดดลงมาจากยอดตึก พวกมันคือเหล่า 'เงามืดไร้หน้า' นักฆ่าฝีมือฉกาจที่สภาฮันเตอร์จ้างมาเพื่อเก็บกวาดปัญหา เรย์ไม่ขยับกายไปไหน เขาเพียงแค่หลับตาลง พลังงานสีดำมหาศาลเริ่มปะทุออกมาจากแผ่นหลังของเขา ราวกับฝูงอีกาที่พร้อมจะเข้าจู่โจม "ข้ากำลังหงุดหงิดพอดี" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หวังว่าพวกเจ้าจะมีค่าพอที่จะเป็นเครื่องสังเวยให้กองทัพของข้าในคืนนี้" วินาทีที่เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีอเมทิสต์ของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า ทันใดนั้น เงาของเหล่านักฆ่าที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ได้เป็นเพียงเงาบนพื้นดินอีกต่อไป แต่มันกำลังแยกตัวออกจากร่างของเจ้าของ ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นทหารเงาถือหอกแหลมคมที่ทำจากความมืดบริสุทธิ์ นักฆ่าเหล่านั้นต่างเบิกตากว้างด้วยความตระหนก พวกมันถอยกรูด แต่สายเกินไป กองทัพเงาที่เรย์เฝ้าสะสมเริ่มเคลื่อนไหวตามคำสั่งในใจของเขา พื้นดินสั่นสะเทือน เลือดของศัตรูไหลนองไปตามร่องหิน แต่ในจังหวะที่การต่อสู้กำลังดุเดือดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ จากเบื้องหลังของเรย์ก็ทำให้เขาต้องชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงไอพลังที่ทรงพลังอย่างประหลาด... พลังที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่มาจากขุมนรก "เจ้าช่างกล้าหาญหรือโง่เขลากันแน่... เรย์" เสียงที่ดูแก่ชราแต่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาลดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงที่ทำให้กองทัพเงาของเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพังของอาคารข้างหน้า ชายคนนั้นเปิดฮู้ดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนเขาราวกับกระจกเงา ทว่าที่ดวงตาข้างซ้ายกลับมีรอยแผลเป็นรูปอักขระโบราณที่กำลังเปล่งแสงสีแดงฉาน "เจ้าต้องการรู้ความจริงเรื่องต้นกำเนิดกองทัพเงาของเจ้าใช่ไหม?" ชายปริศนากล่าวพร้อมแสยะยิ้มที่ชวนขนลุก "งั้นก็จงทิ้งอาวุธซะ แล้วข้าจะพาเจ้าไปพบกับ 'จักรพรรดิมารคาร์ซัส' ด้วยตัวเองในฐานะ... พี่ชายร่วมสายเลือด" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับกองทัพเงาของเรย์ในตอนนี้นะครับ