จิตวิญญาณของผู้กล้า

"หากเจ้ายังกุมดาบด้วยมือที่สั่นเทาเช่นนั้น ต่อให้เป็นศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ก็ย่อมแหลกสลายภายใต้จิตใจที่อ่อนแอของเจ้าเอง" เอลาร่าตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโถงถ้ำโบราณที่พวกเขากำลังหลบซ่อนตัว หญิงสาวในชุดเกราะที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยบิ่นและคราบเขม่าดินปืนดึงคมดาบออกจากซากปีศาจชั้นต่ำที่พยายามกระโจนเข้าใส่เมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกังวลที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงก้มมองฝ่ามือตนเองที่ยังมีหยาดเลือดของคาร์ลอสซึมอยู่ มือของเขากำลังสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เป็นความรู้สึกไร้อำนาจที่กัดกินหัวใจ—หากเขาแข็งแกร่งกว่านี้ หากเขาสามารถปกป้องน้องสาวได้ดีกว่านี้ ทุกอย่างคงไม่ลงเอยด้วยการที่เขาต้องกลายเป็นเบี้ยในเกมของไอ้พวกสัตว์นรกนั่น "เราไม่มีเวลาให้เจ้ามานั่งโศกเศร้ากับความผิดพลาดในอดีตแล้ว เรย์" เธอเดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย "จักรพรรดิมารคาร์ซัสไม่ได้แค่ต้องการหัวของเจ้า แต่มันต้องการให้เจ้าแตกสลายจากภายใน... เงยหน้าขึ้นมองข้า ดูให้เต็มตาว่าสงครามที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่น่ะ มันคืออะไร" ทันใดนั้นเอง มวลอากาศรอบกายของเรย์ก็บิดเบี้ยวไป หน้าต่างโฮโลแกรมสีดำสนิทที่ไม่คุ้นตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ใช่สถานะเลเวลอัปธรรมดาที่ระบบเคยแสดง แต่มันกลับสั่นไหวราวกับมีชีวิต [ระบบประกาศ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตทางจิตวิญญาณ] [ภารกิจเลื่อนระดับขั้นต้น: 'จิตวิญญาณของผู้กล้าที่ไร้เงา' เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: สังหารร่างเงาของตนเองที่ถูกคาร์ซัสสร้างขึ้น ณ ใจกลางโถงแห่งความทรงจำ] [บทลงโทษ: การสูญเสียตัวตน และการถูกกลืนกินโดยอำนาจแห่งความมืดโดยสมบูรณ์] เรย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ระบบ... แกกำลังจะบอกให้ฉันสู้กับตัวเองงั้นหรือ?" "เจ้าพูดกับใคร?" เอลาร่าขมวดคิ้ว มือจับที่ด้ามดาบแน่นขึ้น "ไม่มีอะไร" เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่สีข้างยังคงแผ่ซ่าน แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่เดือดพล่านอยู่ภายในกระแสเลือด—พลังงานมืดที่เริ่มสอดประสานกับระบบอย่างน่าประหลาด "เอลาร่า ฟังนะ ถ้าหากภายในสิบนาทีนี้ ข้าไม่ได้กลับมาหาเจ้า... จงหนีไป อย่าหันหลังกลับมามองเด็ดขาด" "เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง! เราต้องฝ่าออกไปพร้อมกัน—" "นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือคำสั่งของฮันเตอร์ผู้กุมอำนาจกองทัพเงา" คำพูดนั้นกดทับบรรยากาศจนหนักอึ้ง เรย์เดินมุ่งหน้าเข้าไปในความมืดมิดของโถงทางเดินที่ระบบนำทางไป ทุกย่างก้าวของเขาทำให้กำแพงหินสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าของเขาดูเหมือนจะซ้อนทับด้วยเสียงของกองทัพวิญญาณที่ตามหลังมาเป็นเงาตะคุ่มๆ เขาก้าวผ่านรอยแยกมิติเข้าสู่พื้นที่ว่างเปล่าสีเทาหม่น ที่นั่น... ร่างหนึ่งยืนรออยู่ มันมีใบหน้าเดียวกับเขา สวมเกราะแบบเดียวกับเขา ทว่าแววตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่เข้มข้นกว่าหลายเท่า มันคือภาพสะท้อนของความกลัว ความแค้น และความอ่อนแอที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิต "ข้าคือจุดจบของเจ้า" ร่างเงานั้นกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "และข้าคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าเจ้าไม่มีวันปกป้องใครได้เลย... เรย์" ร่างเงาพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบสีดำทมิฬฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้า เรย์ยกดาบขึ้นรับ แรงปะทะทำเอาพื้นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องสะท้อนไปมาในมิติที่ปิดตายนี้ เขาตระหนักได้ทันทีว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้าไม่ได้มีแค่พละกำลัง แต่เขามีทุกกลยุทธ์ที่เรย์เคยใช้ และเหนือกว่านั้น... มันไม่มีหัวใจให้ต้องลังเล *เคร้ง! เคร้ง!* เรย์ถอยหลังกรูด แขนขวาชาหนึบจนแทบหมดความรู้สึก ความมืดมิดรอบข้างเริ่มกัดกินร่างกายของเขา ระบบกำลังหักลบค่าพลังชีวิตของเขาออกไปเรื่อยๆ เพื่อดึงพลังอำนาจที่แท้จริงออกมา [แจ้งเตือน: เลเวลพลังงานดำดิ่งสู่จุดวิกฤต หากไม่สลายร่างเงาภายใน 30 วินาที ระบบจะทำการลบทิ้งถาวร] เรย์กัดฟันกรอด เลือดสีแดงสดไหลซึมจากมุมปาก เขาหลับตาลงชั่วขณะ ตัดการรับรู้จากโลกภายนอกทั้งหมด เสียงลมหายใจของตัวเองกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน เขารู้ดีว่าหากสู้ด้วยความโกรธ เขาจะไม่มีวันชนะ เพราะความโกรธคือเชื้อเพลิงที่ร่างเงานี้ใช้หล่อเลี้ยงตัวมันเอง เขาต้องสู้ด้วย 'จิตวิญญาณ' ที่แท้จริง เรย์ลืมตาขึ้น—นัยน์ตาสีครามฉายแสงวาบเป็นสีม่วงเข้มของกองทัพเงา เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ร่างเงานั้น แต่เขากลับทิ้งดาบในมือลงกับพื้นอย่างจงใจ ร่างเงานั้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม "ทิ้งอาวุธงั้นหรือ? เจ้าคงอยากตายเร็วขึ้นสินะ" มันเงื้อดาบขึ้นสุดแรงหมายจะปลิดชีพ แต่ในจังหวะที่คมดาบกำลังจะถึงคอหอย เรย์กลับก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—ก้าวที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและยอมรับในความเจ็บปวดทั้งหมดของตนเอง เขาไม่ได้หลบเลี่ยงความตาย แต่เขาใช้มือเปล่าคว้าจับใบดาบสีดำนั้นไว้จนเลือดโชก "ข้าอาจจะอ่อนแอ... ข้าอาจจะเคยกลัวที่จะต้องสูญเสีย" เรย์กล่าวด้วยเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนความมืดมิดรอบข้างถึงกับสั่นไหว "แต่ความรักที่มีต่อน้องสาวและความรับผิดชอบต่อโลกใบนี้ คือสิ่งเดียวที่แกไม่มีวันเลียนแบบได้ เพราะแกเป็นแค่เงา... ส่วนข้า คือผู้ที่กำหนดว่าเงาจะไปทางไหน" ทันใดนั้นเอง กองทัพเงาที่อยู่เบื้องหลังเรย์นับพันชีวิตก็พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติ พวกมันไม่ได้เข้าจู่โจมร่างเงาตรงหน้า แต่กลับแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเรย์จนหมดสิ้น ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นด้วยพลังมหาศาล ผมสีดำของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงินสว่างไสวที่ตัดกับความมืดมิดรอบกายอย่างน่าสะพรึงกลัว ร่างเงาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันพยายามดึงดาบกลับ แต่กลับพบว่าดาบเล่มนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของมือเรย์ไปเสียแล้ว "จบกันสักที" เรย์บีบดาบจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ก่อนจะซัดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยอำนาจกองทัพเงาทั้งหมดเข้าที่หน้าอกของร่างเงา ร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีดำท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่โหยหวน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง เรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้งในความเงียบสงัดของโถงถ้ำ แสงสว่างจากภายนอกส่องลอดเข้ามาผ่านรอยแยกของหิน เขาหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้ แต่ทว่า... มีบางอย่างเปลี่ยนไป เขาไม่ได้อยู่คนเดียว "ยินดีด้วย ที่เจ้าผ่านการทดสอบ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากมุมมืด เรย์พยายามหันไปมอง ทว่ากลับพบกับร่างของชายผู้หนึ่งที่ยืนกอดอกอยู่—ชายที่มีใบหน้าคล้ายกับรูปปั้นจักรพรรดิมารคาร์ซัสไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าเขากลับสวมเครื่องแบบของอดีตผู้นำฮันเตอร์ผู้ล่วงลับ "เจ้าคือใคร?" เรย์เค้นเสียงถาม ชายปริศนาคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายแต่กลับแฝงความนัยบางอย่างที่เรย์ไม่อาจเข้าใจ "ข้าคือคนที่แกกำลังตามหา... และข้าก็คือเหตุผลที่น้องสาวของแก กำลังถูกจับตัวไปเพื่อเป็น 'กุญแจ' เปิดประตูมิติในคืนนี้" เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพโฮโลแกรมที่ชายผู้นั้นฉายให้ดู—ภาพน้องสาวของเขากำลังถูกล่ามโซ่สีเงินอยู่กลางแท่นพิธีท่ามกลางกองทัพปีศาจนับหมื่น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ หวังว่าท่านรี้ดเดอร์จะพร้อมสำหรับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา