กฎเหล็กของคนคุมถิ่น

เสียงกระแทกของบานประตูไม้โอ๊กเนื้อหนาหนักดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มและดำ กลิ่นอายของไม้สนจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงยังคงอบอวลอยู่รอบตัว รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในความเงียบงัน แต่ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้กลัวเขา... อย่างน้อยเธอก็พยายามบอกตัวเองเช่นนั้น “ฉันบอกให้ล็อค... ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของอาคเนย์ก้าวเข้ามาในห้อง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก เขาถอดเสื้อสูทสีดำออกแล้วโยนมันลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลเผยให้เห็นรอยสักรูปกุหลาบพันหนามที่โผล่พ้นแขนเสื้อขึ้นมา รินรดาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเขตปกครองพิเศษนี้ด้วยความไม่ยอมแพ้ “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันเหมือนเป็นนักโทษ อาคเนย์ ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณที่เก็บได้จากกองขยะ แล้วกฎบ้าบอที่คุณวางไว้... ฉันไม่ทำ” อาคเนย์ชะงักฝีเท้า แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องจะขย้ำเหยื่อเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง แรงกดดันจากร่างกำยำที่คืบคลานเข้ามาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกกวางที่กำลังถูกต้อนเข้ามุม “กฎของฉัน... คือความปลอดภัยเดียวที่เธอจะมีได้ในเขตนี้” อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขามีกลิ่นของวิสกี้แรงๆ เจืออยู่ “เธอคิดว่าโลกข้างนอกนั่นมันสวยงามนักหรือไง? ไอ้พวกมาร์คัสไม่สนหรอกว่าเธอจะเป็นจิตรกรผู้สูงส่งหรือแค่ผู้หญิงซวยๆ ที่โผล่มาผิดที่ผิดเวลา สำหรับพวกมัน... เธอเป็นแค่ ‘เหยื่อ’ ที่รอวันถูกเชือด” “งั้นก็ปล่อยฉันไป!” รินรดาเถียงกลับ เสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ปล่อยให้ฉันไปเสี่ยงเอง ดีกว่าต้องมาอยู่ใต้คำสั่งของมาเฟียไร้หัวใจอย่างคุณ!” “ไร้หัวใจงั้นเหรอ?” อาคเนย์เค้นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาจนน่าขนลุก มือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนเอื้อมมาบีบปลายคางเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ทั้งรุนแรงและเร่าร้อน “ถ้าฉันไร้หัวใจ ป่านนี้เธอคงเป็นศพไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในคาสิโนของฉันแล้ว... รินรดา” “ปล่อยนะ!” “ไม่ปล่อย” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะออกแรงกดเบาๆ จนเธอต้องนิ่วหน้า “จำใส่สมองเอาไว้นะ ว่าในเขตนี้ คำสั่งของฉันคือประกาศิต ถ้าฉันสั่งให้ยืน... ห้ามทรุด ถ้าฉันสั่งให้เงียบ... ห้ามพูด และถ้าฉันสั่งให้ ‘อยู่’... แม้แต่เงาของเธอก็ห้ามขยับหนีไปไหนเด็ดขาด” อาคเนย์ขยับกายเข้าใกล้จนแผงอกกว้างเบียดชิดกับส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ แรงดึงดูดมหาศาลปะทุขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือแรงปรารถนาที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชานั่น “คุณมันก็แค่คนเผด็จการ” เธอกระซิบ ความโกรธแค้นเริ่มจางหายกลายเป็นความรู้สึกสับสนที่รุมเร้าหัวใจ “เผด็จการงั้นเหรอ? ได้...” อาคเนย์เลื่อนมือจากคางลงมาที่ลำคอระหง นิ้วโป้งลากไล้ผ่านผิวเนียนนุ่มอย่างเชื่องช้า สัมผัสของเขาราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่างของเธอ “งั้นวันนี้เรามาลองดูกัน ว่ากฎของฉันกับพยศร้ายๆ ของเธอ... อะไรมันจะพังก่อนกัน” เขาไม่รอให้เธอได้ตอบโต้ มืออีกข้างคว้าข้อมือเธอรวบไว้เหนือหัวแล้วกดตรึงกับขอบโต๊ะอย่างรวดเร็วและแม่นยำ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอสั่นสะท้านภายใต้แววตาร้อนแรงที่กำลังแผดเผาทุกความหยิ่งทะนงในใจเธอให้มอดไหม้ เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวจนเธอขนลุกชันไปทั้งตัว “คนอย่างเธอ... ต้องเจอกับบทลงโทษที่สาสมหน่อย” อาคเนย์พึมพำชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขากำลังพรากสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละน้อย ในวินาทีที่เขากำลังจะประทับรอยจูบอันร้อนแรงลงบนซอกคอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาผ่านความเงียบของคฤหาสน์ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาต “อาคเนย์! เกิดเรื่องแล้ว...” ร่างของมาร์คัสหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของมันหรี่ลงด้วยความริษยาและแค้นเคืองเมื่อเห็นเจ้านายของตนกำลังครอบครอง ‘เหยื่อ’ ที่มันหมายตาไว้ อาคเนย์ผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่ขวางทาง เขาหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูในคราบลูกน้องด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก “ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วมาร์คัส... ว่าถ้าอยากมีชีวิตรอด อย่าเสือกเข้ามาในห้องนี้โดยที่ฉันไม่อนุญาต” อาคเนย์หยิบปืนที่วางอยู่ใต้หมอนขึ้นมาจ่อที่ขมับของมาร์คัสในชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาในห้องทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า เธอไม่รู้เลยว่าการเข้ามาอยู่ในกรงขังของปีศาจตนนี้ คือการพาตัวเองเข้าสู่สงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและอันตรายในบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกคนจะหลงรักในความร้ายกาจของอาคเนย์ไปพร้อมๆ กันนะคะ