แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นเยือกของพายุหิมะนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์วินเทอร์ตันอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวที่กำลังถือกระเป๋าใสุ่ปกรณ์วาดภาพสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของเขตปกครองพิเศษแห่งนี้ แต่เป็นเพราะความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อาคเนย์ วินเทอร์ตัน... มาเฟียผู้กุมชะตากรรมของดินแดนสีขาวโพลนแห่งนี้ ปรากฏตัวในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นความดุดันและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้น "กล้าดีนี่... ที่เดินทางฝ่าพายุหิมะระดับสามเข้ามาถึงเขตหวงห้ามของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่า รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอเกลียดความอยุติธรรม และเกลียดพวกผู้ชายใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงคนอื่นเป็นที่สุด ผลงานภาพวาดชุด 'รอยแผลแห่งอำนาจ' ของเธอตีแผ่ความเน่าเฟะของมาเฟียกลุ่มนี้ จนทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมาย แต่แทนที่จะหลบหนี เธอกลับเลือกที่จะเดินเข้ามาในถ้ำเสือเพื่อทำภารกิจที่ตั้งใจไว้ "ฉันไม่ได้มาขออนุญาตคุณ อาคเนย์... ฉันมาเพื่อทำหน้าที่ของศิลปิน ในเมื่อพวกคุณทำลายหอศิลป์ของประชาชน ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะบันทึกความจริงเบื้องหลังคฤหาสน์หลังนี้" เธอกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาขยี้บุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ร่มผ้าก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นนิโคตินจางๆ และความเยือกเย็นรอบตัวโถมเข้าใส่จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูไม้เนื้อแข็งโดยอัตโนมัติ "ศิลปินงั้นเหรอ?" มือหนาเอื้อมมาคว้าคางอิ่มของเธอไว้ด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว นิ้วแกร่งบีบกระชับเน้นย้ำความเจ็บปวดและสิทธิ์ขาด บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "เด็กน้อย... เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟนรกแบบไหน ที่นี่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสิทธิมนุษยชน มีแค่คำสั่งของฉันคนเดียว" สัมผัสร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของเขาตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความเย็นชาในแววตา รินรดากัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับแรงดึงดูดอันตรายบางอย่างที่พุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือดทำให้เธอหายใจติดขัด เธอใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังผลักกำแพงเหล็ก "ปล่อยฉัน! อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!" "หึ ดื้อด้าน ปากเก่ง..." อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียน ความใกล้ชิดระดับอันตรายนี้ทำให้หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความพยศอย่างหลงใหลและคุกรุ่นไปด้วยโทสะในเวลาเดียวกัน "อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นฉันจะทำให้รู้ว่าคนอย่างรินรดา ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับวินเทอร์ตันทั้งสิ้น!" เขากระชากข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วตรึงไว้เหนือหัวของเธอ แนบชิดร่างบางเข้ากับแผงอกแกร่งจนไม่มีช่องว่างให้หายใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อริมฝีปากหยักร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ ความดิบเถื่อน และแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนถูกระAบิลลงมาบนกลีบปากอิ่ม รสชาติของความดุดันและกลิ่นไอบาปทำให้เธอแทบละลาย ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรงภายใต้สัมผัสอันทรงพลังที่เขามอบให้ มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่ว บีบเค้นสะโพกมนให้แนบชิดเข้าหาตัวเขามากขึ้นเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ รินรดาครางอือในลำคอ สมองขาวโพลนด้วยความวาบหวามที่กัดกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย เธอยอมรับกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดว่าภายใต้ความเยือกเย็นและดุร้ายของมาเฟียหนุ่มผู้นี้ กลับซ่อนเร้นแรงดึงดูดที่ทรงพลังจนเธอไม่อาจหลบหนีพ้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเดือดดลถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ทำลายภวังค์ความเร่าร้อนลงอย่างกะทันหัน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของมาร์คัสบุกเข้ามาทางด้านหลังคฤหาสน์!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานผ่านประตูปิดสนิทด้วยความร้อนรน อาคเนย์หยุดชะงัก ดวงตาคมกริบผละจากริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาสบถต่ำในลำคอก่อนจะปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ รินรดาทรุดฮวบลงพิงประตู หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก ชายหนุ่มหันหลังกลับไปหยิบปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักโต๊ะทำงานขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยังคงยืนสั่นเทาอยู่พิงประตูด้วยสายตาคมปลาบที่ยากจะคาดเดา "อยู่แต่ในห้องนี้ ล็อคประตูซะ..." อาคเนย์เอسเสียงเข้ม สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน "ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย... อย่าคิดหนีไปไหนเด็ดขาด เพราะพายุข้างนอกมันยังไม่น่ากลัวเท่ากับสิ่งที่ฉันจะทำกับเธอ... หลังจากเคลียร์ไอ้พวกหนสกปรกพวกนี้เสร็จ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดาร์กโรมานซ์บทนี้ไปพร้อมกันนะคะ