ในรัศมีมัจจุราช

ปลายกระบอกปืนสีดำด้านสะท้อนแสงไฟจากเพดาน เย็นเยียบและไร้ปรานี แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิในดวงตาของอาคเนย์ วินเทอร์ตัน ในเสี้ยววินาทีที่ความตายถูกยกขึ้นมาจ่อขมับมาร์คัส รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนทั้งหมดในห้องสวีทหรูถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง เสียงลมหายใจของเธอดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา "กล้าดีนี่... คิดจะเล่นเกมกับฉันถึงห้องนอนเลยงั้นเหรอ มาร์คัส" น้ำเสียงของอาคเนย์ต่ำทุบและแหบพร่า ดิบเถื่อนจนบาดลึกเข้าไปถึงผิวหนัง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวชายผู้ทรยศแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย มาร์คัสไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของอีกฝ่าย แม้ความตายจะอยู่ห่างเพียงมิลลิเมตร "ระวังกระสุนในรังเพลิงหน่อยเถอะ อาคเนย์... เพราะในไม่ช้า นายอาจจะเป็นฝ่ายที่ต้องใช้มันปลิดชีพตัวเอง เพื่อหนีความจริงที่ว่า 'ของเล่น' ที่นายกำลังหลงใหล ก็แค่เหยื่ออีกตัวที่ฉันส่งมาลากไส้นายลงนรก" คำพูดของมาร์คัสเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนรินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่นิ้วเรียวแกร่งจะเหนี่ยวไกเข้าหาโครงปืนเพียงเล็กน้อยจนเกิดเสียงคลิกน่ากลัว "ไสหัวออกไปจากสายตาฉัน... ก่อนที่สมองของแกจะกระจายติดผนังห้อง แล้วอย่าหวังว่าจะมีโอกาสได้เหยียบเข้ามาในอาณาจักรของฉันอีก" มาร์คัสไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระ เขายอมถอยร่นออกไปช้าๆ สายตาคมกริบเหลือบมองรินรดาราวกับจะส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะปิดสนิทลง ทิ้งให้ความเงียบงันและแรงปะทะทางอารมณ์อันดุเดือดโอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลาย เสียงคำรามกึกก้องของธรรมชาติจากภายนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลมพายุหิมะลูกใหญ่ที่ถูกพยากรณ์ไว้โหมกระหน่ำเข้าใส่ตัวตึกอย่างรุนแรง กระจกบานยักษ์สั่นสะเทือน เสียงลมหวีดหวิวกรีดแทงโสตประสาทราวกับเสียงคำรามของปีศาจ และในชั่วพริบตาเดียว... ไฟฟ้าทั่วทั้งคาสิโนและเขตปกครองพิเศษก็ดับสนิท ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง เหลือเพียงแสงสลัวจากหิมะสะท้อนภายนอกที่สาดส่องเข้ามา รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติ ร่างสูงใหญ่ของอาคเนย์ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับเสือดาวที่ซุ่มรอเหยื่อในความมืด แรงกระแทกหนักหน่วงทำให้เธอไม่มีทางหนี หมัดหนาของเขาเสยเข้ากับผนังข้างศีรษะเธอ กักขังร่างของเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายลอยคละคลุ้ง ปลุกเร้าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอให้พุ่งพล่าน "เธอเป็นใครกันแน่... รินรดา" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอขนลุกชัน "มาร์คัสพูดถึงเรื่องอะไร ทำไมมันถึงรู้ว่าเธออยู่ที่นี่" "ฉันไม่รู้... ฉันเป็นแค่นักวาดภาพ ฉันไม่รู้เรื่องเกมบ้าๆ ของพวกคุณ!" เธอกลั้นใจตอบ เสียงสั่นพร่าแต่ยังคงความแข็งกร้าวไว้ในที แม้ขาพับๆ จะแทบพยุงร่างตัวเองไม่ไหว "โกหก..." อาคเนย์คำรามต่ำในลำคอ นิ้วเรียวหยาบกร้านเอื้อมมาจับคางคางมนของเธอ บังคับให้เงยขึ้นรับแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านม่านเกล็ดหิมะ แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวแต่ยังดื้อรั้น "ไม่มีใครบังเอิญเข้ามาอยู่ในรัศมีมัจจุราชแบบนี้หรอก รินรดา ยิ่งเธอดิ้น... เธอก็ยิ่งทำให้ฉันอยากขยี้เธอให้แหลกคามือ" ความใกล้ชิดในความมืดที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยพายุหิมะ ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นจากร่างกายของอาคเนย์แผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา ปลุกเร้าความรู้สึกวาบหวามอันตรายที่เธอพยายามปฏิเสธ ร่างกายของเขาร้อนระอุราดรดความเยือกเย็นของค่ำคืนนี้ รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น เมื่อปลายนิ้วสากของเขาเลื่อนไล้จากคางมนลงมาตามลำคอระหง แผ่วเบาราวกับจะหยอกเย้า แต่หนักหน่วงจนเลือดในกายสูบฉีดพลุกพล่าน สัมผัสที่เต็มไปด้วยอำนาจและการครอบครองทำให้เธอรู้สึกราวกับจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง เธอกลืนน้ำลายฝืดลงคอ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "ถ้าคิดว่าฉันเป็นแค่นักโทษ... คุณก็ลองทำดูสิคะ" เธอท้าทายด้วยเสียงที่สั่นพร่า หวังจะกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินหัวใจ อาคเนย์แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกราดฉายแววปรารถนาดิบเถื่อนที่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป มือหนาเลื่อนลงมาโอบรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระรัวไม่เป็นจังหวะ "อย่าท้าทายความอดทนของปีศาจ... ในยามที่ไม่มีใครช่วยเธอได้แบบนี้" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุกไล่ และเอาแต่ใจ ปลุกเร้าไฟสวาปามที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา มือเล็กที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่โลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งคว้างท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่า... ในจังหวะที่ไฟเสน่หาลุกโชนจนยากจะควบคุม เสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก็แทรกผ่านเข้ามาในความเงียบงัน พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... ระบบรักษาความปลอดภัยโซน B ถูกแฮก และมีสัญญาณชีพแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ห้องนี้แล้วครับ!" ด้วยความขอบคุณจากใจ "กุหลาบอาบแสงจันทร์" ค่ะ