ปากที่ตรงกับใจบ้างได้ไหม

“คุณรินรดาครับ ช่วยอธิบายเหตุผลที่คุณกล้าเซ็นชื่อรับรองโครงสร้างที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาทับหัวคนงานในอนาคตด้วยความมั่นใจขนาดนั้นทีครับ หรือว่าคุณวางแผนจะทำโปรเจกต์นี้ให้กลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความประมาทกันแน่?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาของธามดังขึ้นกลางห้องประชุมทันทีที่เขากระแทกไฟล์เอกสารลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที เมฆาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ขณะที่รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าด้วยความโกรธ มือเรียวบางของรินรดากำปากกาลูกลื่นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงข้าม สายตาของธามยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าใต้ตาของเธอ “ฉันทำตามหลักวิศวกรรมที่ถูกต้องทุกประการ คุณธามครับ” รินรดาเน้นเสียงหนักแน่น พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบสนิทแม้หัวใจจะเต้นรัว “ถ้าคุณอ่านรายงานหน้าห้าสิบสองดีๆ แทนที่จะมัวแต่จับผิดลายเซ็นของฉัน คุณจะเห็นว่าค่ารับน้ำหนัก (Load Bearing) มันถูกคำนวณมาเพื่อความยืดหยุ่นของโครงสร้างยุคใหม่ ไม่ใช่สไตล์โบราณคร่ำครึที่ใครบางคนยึดติดอยู่” “โบราณเหรอครับ?” ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับร่างสูงเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำจากตัวเขา “ความปลอดภัยไม่ใช่เรื่องของยุคสมัย แต่เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ... คุณรินรดา ผมไม่อยากให้คนเก่งๆ อย่างคุณต้องจบชีวิตการทำงานเพียงเพราะความดื้อรั้นที่ไร้เหตุผลของตัวเอง” เมฆาขัดจังหวะขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หวังผล “ผมว่าคุณธามอาจจะตื่นตระหนกเกินไปนะครับ งานของคุณรินรดาไม่มีปัญหาหรอก ผมตรวจดูแล้ว... แต่อาจจะต้องมีการปรับสเปกวัสดุอีกนิดหน่อยเพื่อให้ประหยัดงบ” รินรดาหันขวับไปมองเมฆา สายตาของเธอคมกริบจนฝ่ายนั้นชะงัก “ขอบคุณที่ช่วยปกป้องนะคะคุณเมฆา แต่ฉันไม่ได้ต้องการการประนีประนอมเพื่อ ‘ลดสเปก’ งานของฉันไม่ใช่สินค้าลดราคา และฉันก็ไม่คิดว่ามันจำเป็นต้องแก้ไขอะไรทั้งนั้น ถ้าคนทำหน้างานมีความเข้าใจในแบบที่ถูกต้อง” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธามจ้องหน้าหญิงสาวไม่วางตา เขารู้ดีว่าเธอเก่ง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุด เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงดูดเข้าหาความดื้อรั้นนั้นอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้เรื่องบัญชีปริศนาที่เธอเห็นแล้ว... เขารู้ว่าใครบางคนกำลังพยายามวางยาเธอ และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องกลายเป็นคนร้ายในสายตาเธอวันนี้ “ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น เราไปดูที่ไซต์งานด้วยกันตอนนี้เลยครับ” ธามประกาศก้องพลางคว้าหมวกนิรภัยวางลงบนโต๊ะเสียงดัง “ถ้าคุณพิสูจน์ได้ว่าโครงสร้างนั้นมันไร้ที่ติ ผมจะยอมเซ็นอนุมัติโดยไม่บ่นอีกเลย... แต่ถ้าคุณผิด คุณต้องยอมรับเงื่อนไขของผม” “เงื่อนไขอะไรคะ?” รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า ความสูงของเธอก็ไม่ทำให้เธอดูด้อยกว่าเขาแม้แต่น้อย “เงื่อนไขที่ว่า... นับจากนี้ไป คุณต้องฟังคำสั่งผมโดยไม่มีข้อโต้แย้งในเรื่องเทคนิค” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมกระตุ้นให้สัญชาตญาณความพยศพุ่งทะยาน “ตกลงค่ะ แต่ถ้าฉันถูก... คุณต้องเป็นคนออกมาแถลงการณ์ยอมรับความผิดพลาดเรื่องการตรวจสอบของคุณต่อหน้าบอร์ดบริหารด้วยตัวเอง” การปะทะฝีปากจบลงด้วยความตึงเครียด ทั้งคู่เดินออกจากห้องประชุมโดยทิ้งให้เมฆามองตามด้วยสายตาเคียดแค้น แผนการที่เขาวางไว้เริ่มสั่นคลอนเพราะความดื้อรั้นของคนสองคนที่ดันมีเคมีรุนแรงจนน่าหมั่นไส้ ระหว่างนั่งรถไปไซต์งาน ความเงียบภายในรถดูจะน่าอึดอัดกว่าการปะทะคารมเมื่อครู่ รินรดามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสงบสติอารมณ์ แต่ภาพ ‘ชื่อบัญชี’ ปริศนาที่เธอเห็นในแล็ปท็อปของธามยังคงวนเวียนอยู่ในหัว หรือว่าเขาไม่ใช่คนที่เธอคิด? หรือว่าธามกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าเรื่องแบบก่อสร้าง? “คุณกำลังสงสัยอะไรในตัวผมอยู่ใช่ไหมครับ” จู่ๆ ธามก็โพล่งออกมาโดยไม่ละสายตาจากถนน “ตั้งแต่ตอนที่เห็นชื่อบัญชีนั่นในเครื่องของคุณ” รินรดาสะดุ้ง แต่ยังคงรักษาท่าที “ฉันก็แค่สงสัยว่า... ทำไมวิศวกรผู้แสนดีถึงมีพฤติกรรมน่าสงสัยแบบนั้น” ธามหักพวงมาลัยเข้าข้างทางจนรถหยุดกะทันหันในพื้นที่รกร้างห่างจากไซต์งาน เขาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินรดาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตา “ผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด และถ้าคุณฉลาดพอ คุณควรจะรู้ว่าการที่คุณเห็นชื่อนั่น ไม่ใช่เพราะผมเผลอ... แต่เพราะผมตั้งใจให้คุณเห็น” เขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ “คุณรินรดา... บางทีปากที่ตรงกับใจบ้าง ก็น่าจะทำให้ชีวิตเราง่ายขึ้นนะครับ แทนที่จะคอยมานั่งจับผิดกันแบบนี้” ธามกระซิบ เสียงของเขาพร่ามัวไปด้วยอารมณ์ที่รินรดาอ่านไม่ออก ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดทันที เขาไม่รับสาย แต่มองหน้าเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่อันตราย “ดูเหมือนเราจะถูกตามมานะครับ” ธามพูดสั้นๆ ก่อนจะสตาร์ทรถออกตัวด้วยความเร็วสูง จนรินรดาต้องรีบคว้าที่จับประตูไว้แน่น “ใครน่ะ? คุณเมฆาเหรอ?” “ไม่ใช่เมฆา... แต่เป็นคนที่ผมพยายามปกป้องคุณอยู่” สิ้นเสียงนั้น รถคันสีดำสนิทที่ตามหลังมาตั้งแต่ต้นก็พุ่งชนท้ายรถของพวกเขาอย่างแรงจนตัวรถส่ายไปมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามชมการต่อสู้ของหัวใจและเหลี่ยมมุมในงานสถาปัตยกรรมครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนถัดไปครับ!