แบบแปลนที่พังทลาย

"ถ้าคุณมองว่าโครงสร้างนี้คือความล้มเหลวเพียงเพราะมันไม่เป็นไปตามทฤษฎีในตำราโบราณที่คุณท่องจำมาจนขึ้นใจ ผมว่าคุณควรเปลี่ยนอาชีพไปเป็นบรรณารักษ์ห้องสมุดน่าจะเหมาะกว่านะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมมูลค่าหลายร้อยล้าน รินรดากำหมัดแน่นใต้โต๊ะไม้สักขัดมัน เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที แต่ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนไอแพดโปรอย่างเชื่องช้า ควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ธาม... วิศวกรหนุ่มเจ้าของฉายา 'เพชฌฆาตโครงสร้าง' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดที่เข้าขั้นโรคจิต สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่รินรดา แต่จดจ้องอยู่ที่แบบแปลนอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ที่เธอนั่งปั่นมาตลอดสามเดือนเต็ม "ตำราไม่ได้มีไว้ให้ก้มหัวตามครับ แต่มันมีไว้ให้เราเรียนรู้เพื่อที่จะก้าวข้าม ถ้าคุณมองว่านวัตกรรมที่ฉันใส่ลงไปคือความล้มเหลว งั้นวิศวกรที่ยึดติดแต่ความปลอดภัยจนลืมความสวยงามอย่างคุณ ก็คงไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ" รินรดาสวนกลับทันควัน สายตาของเธอแข็งกร้าว เธอไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียดหยามงานออกแบบที่เปรียบเสมือนลูกรักของเธอ โดยเฉพาะผู้ชายที่เอาแต่กางแบบแล้วขีดฆ่าด้วยปากกาแดงเป็นว่าเล่นคนนี้ ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด เมฆาที่นั่งอยู่ข้างรินรดากระแอมไอเบาๆ พลางขยับเนคไท "คุณธามครับ ผมว่าเรามาดูจุดที่เป็นปัญหากันดีกว่า เรื่องทัศนคติส่วนตัวเอาไว้คุยหลังไมค์ดีไหมครับ" ธามปรายตามองเมฆาด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาร่างกายสูงโปร่งสวมสูทสั่งตัดที่ดูเนี๊ยบจนน่าหมั่นไส้ เดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดอยู่ข้างหลังรินรดา รัศมีกดดันจากตัวเขาแผ่ซ่านจนหญิงสาวรู้สึกหายใจติดขัด "ทัศนคติเหรอครับคุณเมฆา?" ธามโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกลุ่มผมหอมอ่อนๆ ของรินรดา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหู "ผมไม่ได้มีปัญหากับสถาปนิก ผมมีปัญหากับคนที่ 'สวยแต่รูป' แต่โครงสร้างข้างในกลวงโบ๋ต่างหาก" รินรดาขยับเก้าอี้ถอยหนีพลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็นทำให้เธอต้องช้อนตามองเขา เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่กลับขัดกับนิสัยปากร้ายๆ นั่นเหลือเกิน "ถ้าคุณคิดว่างานฉันกลวง คุณก็แก้สิครับ อย่าดีแต่พูด" เธอท้าทาย แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความตื่นเต้นบางอย่างที่ไม่อาจอธิบาย ธามเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือหนาเอื้อมมาคว้าแท็บเล็ตในมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะแล้วโน้มตัวกักขังเธอไว้ในวงแขนทันที กลิ่นอายความอันตรายพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดในชั่วพริบตา "อย่าท้าทายในสิ่งที่ผมทำได้จริง รินรดา" เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย สบตาประสานตาจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "เพราะถ้าผมแก้แบบของคุณ... มันอาจจะหมายถึงการที่ผมต้องรื้อทุกอย่างทิ้ง รวมถึง 'กำแพง' ที่คุณสร้างไว้กั้นตัวคุณเองด้วย" หัวใจของรินรดากระตุกวาบ เธอพยายามจะเอ่ยประโยคโต้กลับที่เตรียมไว้ แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับดึงดูดให้เธอดำดิ่งลงไปราวกับหลุมดำ จังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกคนในห้องประชุมดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงฉากหลังที่พร่าเลือนไปชั่วขณะ ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเลขานุการสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "คุณธามคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! แผนกตรวจสอบคุณภาพเพิ่งรายงานมาว่า... สัญญาของโครงการนี้ถูกมือมืดแอบแก้ไขข้อกำหนดทางเทคนิคไปแล้วค่ะ และถ้าเราไม่รีบหยุดการประมูลในอีกสิบนาทีนี้ ทุกอย่างที่เราทำมาจะกลายเป็นโมฆะ!" ธามละสายตาจากรินรดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยซึนเดเระกลับกลายเป็นเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เขากดปุ่มเรียกหน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองไปยังตัวเลขที่ค่อยๆ รันผิดปกติบนหน้าจอ "ใครเป็นคนล็อกอินเข้าเซิร์ฟเวอร์หลักตอนที่ฉันไม่อยู่?" ธามถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเดือดดาลที่ปะทุอยู่ข้างใน รินรดาหันไปมองหน้าจอ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อบัญชีที่ปรากฏขึ้นบนการเข้าถึงครั้งสุดท้าย มันไม่ใช่ชื่อของเธอ... แต่เป็นชื่อของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอมาตลอด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในกลยุทธ์แห่งหัวใจครั้งนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนต่อไปคุณจะยังไม่ทิ้งผมไปไหน ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับสัญญาว่าจะทำให้อะดรีนาลีนของคุณพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิมครับ