การเตรียมตัวสู่จุดจบ

พิมพ์เขียวที่เรนกางอยู่บนโต๊ะทำงานไม่ใช่กระดาษธรรมดา แต่มันคือแผ่นภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ดึงข้อมูลมาจากดันเจี้ยนระดับ S "ซากปรักหักพังแห่งอัคคีทมิฬ" แสงสีฟ้าครามสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นกลัว มีเพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาล "ถ้าเราปรับแกนพลังงานจากดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดมาผสานกับระบบเกราะป้องกันรอบนอก ความหนาแน่นของสนามพลังจะเพิ่มขึ้นอีกสามร้อยเปอร์เซ็นต์... เอลาร่า คุณคิดว่าทรัพยากรที่เราขนย้ายมาจากเหมืองร้างทางเหนือจะเพียงพอต่อการหล่อหลอมเสาหลักทั้งสี่ต้นไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องบัญชาการหลัก เอลาร่าละสายจากหน้าจอประเมินความเสี่ยง เธอขยับแว่นกรอบเงินเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นนายเหนือหัวแห่งกิลด์ "เพียงพอแน่นอนค่ะ... เอ้ย... ครับ" เอลาร่าเผลออุทานตามความคุ้นชินเก่า แต่รีบปรับน้ำเสียงและสรรพนามใหม่อย่างรวดเร็วด้วยความเคารพ "ระบบโลจิสติกส์ที่เราวางไว้ภายใต้การนำของคุณเรน ทำให้การขนส่งไม่มีช่องว่างเลยแม้แต่นินทรีย์เดียวครับ วัตถุดิบทั้งหมดถูกจัดเก็บในมิติสำรองเรียบร้อย พร้อมสำหรับการติดตั้งทันทีที่ท่านให้สัญญาณ" เรนพยักหน้ารับช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสนิทขยับตามแรงลมเบาๆ จากเครื่องปรับอากาศในห้อง เขากวาดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นพื้นที่รอบนอกของเมืองฐานที่มั่น ซึ่งในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรและเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงที่ถูกดึงตัวมาร่วมงานก่อสร้างภายใต้สัญญาผูก3มิติ ไม่มีความวุ่นวาย ทุกอย่างดำเนินไปราวกับเฟืองนาฬิกาที่ถูกตั้งเวลาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ กิลด์อื่นอาจจะมองว่าการสร้างป้อมปราการในยามที่โลกยังสงบสุขเช่นนี้เป็นการกระทำที่สิ้นเปลืองและหวาดระแวงจนเกินเหตุ แต่มีเพียงเรนเท่านั้นที่รู้ดีว่า ความสงบสุขในตอนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะซัดถล่มเข้ามา "ความหวาดระแวงคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดครับ เอลาร่า" เรนเอ่ยขึ้นราวกับอ่านความคิดของเธอออก "พวกกิลด์พันธมิตรระดับท็อปยังคงหลับใหลอยู่บนกองเงินกองทอง พวกเขาคิดว่าการมีฮันเตอร์ระดับ S แค่ไม่กี่คนก็เพียงพอที่จะค้ำจุนอาณาจักรนี้ไว้ได้ โดยลืมมองไปว่า... รากฐานของบัลลังก์นั้นผุกร่อนไปหมดแล้ว" "และเมื่อถึงเวลาที่เกตระดับปรอทเปิดออก พวกเขาจะรู้ตัวว่าสายเกินไป... เหมือนกับที่พวกเขาเคยทำกับคุณในอดีตใช่ไหมครับ" เอลาร่าเสริมด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความแค้นเคืองแทน เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้นแตะหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวลากเส้นผ่านโครงสร้างป้องกันเมือง ก่อนจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งหลัก ทันใดนั้น พื้นดินรอบนอกของฐานที่มั่นก็เกิดแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย เสาผลึกสีดำขนาดมหึมาสี่ต้นผุดขึ้นมาจากใต้ดินอย่างเงียบเชเชียบ มันแผ่ไอพลังงานสีม่วงเข้มปกคลุมท้องฟ้าให้กลายเป็นโดมโปร่งแสงขนาดใหญ่ เทคโนโลยีดันเจี้ยนถูกหลอมรวมเข้ากับสถาปัตยกรรมของมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่กำแพงอิฐปูนธรรมดา แต่มันคือค่ายกลมีชีวิตที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่รุกล้ำเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "เริ่มขั้นตอนที่สองได้เลยครับ" เรนสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ส่งหน่วยสอดแนมเงาไปตรึงกำลังไว้ที่รอยต่อเขตแดนของกิลด์พยัคฆ์ขาว อย่าให้พวกมันคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว" "รับทราบครับ" เอลาร่าก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อส่งสัญญาณเข้ารหัสลับไปยังหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดด้วยการเตรียมการขั้นเด็ดขาด จู่ๆ หน้าจอระบบแจ้งเตือนหลักของกิลด์ก็เกิดสัญญาณสีแดงกะพริบถี่รัว เสียงเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังขึ้นทำลายความเงียบ สัญญาณชีวมวลที่ไม่เคยถูกบันทึกในฐานข้อมูลกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตแดนชั้นนอกด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะทำได้ เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกดเรียกภาพจากกล้องวงจรปิดภาคพื้นดินขึ้นมาแสดงทันที ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกكن ร่างของสิ่งมีชีวิตสวมชุดเกราะสีเงินยวดยิ่ง ไร้ใบหน้า มีเพียงดวงตาสีทองคู่หนึ่งที่เปล่งประกายเย้ยหยันผ่านหมวกเหล็ก กำลังยืนอยู่เหนือโดมพลังงานที่เพิ่งติดตั้งเสร็จหมาดๆ มือข้างหนึ่งของมันถือดาบยาวที่อาบไปด้วยเลือดสดๆ ของหน่วยสอดแนมเงาที่เรนเพิ่งส่งไป มันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... และมันไม่ได้มาในฐานะแขกผู้มาเยือน เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวเดินไปที่ระเบียงกระจกช้าๆ มองสบตากับผู้มาเยือนปริศนาผ่านชั้นสนามพลัง "ในที่สุด... แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาเคาะประตูบ้านเราเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ" เรนเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งราวกับคาดการณ์เอาไว้ทั้งหมดแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดครับ