เสียงหัวเราะเยาะที่ดับลง

"ตัวเลขกราฟของกิลด์ 'ซีโร่ เมทริกซ์' ในรอบเจ็ดสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมา... พุ่งทะยานจนแซงหน้ากลุ่มแนวหน้าอันดับเจ็ดไปแล้วครับท่านประธาน" เสียงรายงานของเลขาธิการหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อย นิ้วที่สวมถุงมือสีขาวกดเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่มีเส้นกราฟสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบนราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกจากคันศรแห่งความบ้าคลั่ง ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานครหลวง กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบราศีกำลังยืนอยู่บนยอดเขาเอเวอเรสต์ มาร์คัส ประธานกิลด์ 'ไททัน อาร์มี่' ผู้ครองบัลลังก์อันดับสามของโลกมาอย่างยาวนาน ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ลูกน้องคาดคิด เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง สายตาสีเทาเข้มจ้องมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาช้าๆ "กิลด์น้องใหม่ที่ประกอบด้วยสมาชิกไม่ถึงสิบคนเนี่ยนะ?" มาร์คัสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเต็มเปี่ยม "พวกมันคงใช้ช่องโหว่ของระบบเควสต์ระดับต่ำในการปั๊มแต้มสินะครับ เด็กอมมือที่เพิ่งหัดเดินในสมรภูมิเมทริกซ์ ก็มักจะตื่นเต้นกับชัยชนะชั่วคราวแบบนี้เสมอ" "แต่... แต่ว่ารอบนี้ไม่ใช่เควสต์ระดับต่ำครับท่าน" เลขาธิการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกเขากวาดล้างดันเจี้ยนระดับ S 'หุบผาเงาสูญ' ภายในเวลาสามชั่วโมง... โดยไม่มีสมาชิกแม้แต่คนเดียวได้รับบาดเจ็บครับ" รอยยิ้มบนใบหน้าของมาร์คัสแข็งค้างไปชั่วขณะ แก้วกาแฟในมือถูกวางลงบนโต๊ะกระจกกระทบกันจนเกิดเสียงดังเฉียบขาด ในเวลาเดียวกัน ที่ชั้นใต้ดินของโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า ซึ่งถูกดัดแปลงเป็นฐานบัญชาการลับของกิลด์ 'ซีโร่ เมทริกซ์' บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่น่าสะพรึงกลัว แสงไฟสีฟ้าสลัวสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเรน นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เหล็กเรียบง่าย ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องหน้าจอวิเคราะห์ข้อมูลนับสิบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ เอลาร่ายืนอยู่เบื้องขวา นิ้วเรียวยาวกำลังรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเพื่อจัดการระบบจัดสรรทรัพยากรที่เพิ่งได้จากการปล้นชิงดันเจี้ยน เธอเหลือบมองชายหนุ่มผู้เป็นนายเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความชื่นชม "กิลด์ใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวแล้วค่ะ... อภัยค่ะ... เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับนายท่าน" เอลาร่าเผลอใช้คำพูดติดปากจากอดีตองค์กร แต่แก้คำพูดได้อย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ทางไททัน อาร์มี่ และบลัด เรฟเวน เริ่มส่งสายลับเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวเขตแดนของเราแล้วครับ จะให้จัดการอย่างไรดีครับ" เรนยังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง นิ้วมือเรียวยาวเคาะเบาๆ บนพนักเก้าอี้เป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงนาฬิกาชีวิตของศัตรูที่กำลังเดินถอยหลัง "ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "คนพวกนั้นใช้ชีวิตอยู่บนยอดเขามานานเกินไป จนลืมไปแล้วว่าลมหนาวที่พัดมาจากตีนเขา มันกัดกินกระดูกได้รวดเร็วแค่ไหน... เอลาร่า ส่งข้อมูลปลอมเกี่ยวกับ 'แก่นพลังงานระดับตำนาน' ไปให้พวกมัน" เอลาร่าชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เธอมองหน้าเรนด้วยแววตาที่ประกายแสงวับวโรจน์ "เหยื่อล่อชิ้นใหญ่ขนาดนั้น... พวกเขาจะติดเบ็ดแน่หรือครับ" "พวกเขากระหายอำนาจยิ่งกว่าสุนัขป่าอดโซ" เรนมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เมื่อเห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้า ความโลภจะปิดกั้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทั้งหมด... เตรียมการต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้ดี เราจะทำให้พวกเขาได้รู้ว่า เสียงหัวเราะเยาะที่เคยเปล่งออกมาเมื่อวานนี้ มันจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุดในค่ำคืนนี้" ทว่า ในขณะที่เกมกระดานกำลังดำเนินไปตามแผนการที่เรนวางไว้อย่างไร้ที่ติ หน้าจอระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นกลางห้อง เสียงสังเคราะห์ของระบบ AI ประจำฐานดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงระบบโครงข่ายหลัก... รหัสผ่านถูกถอดรหัส... ไม่ใช่ฝีมือของกิลด์ภายนอก] เรนขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ดวงตาสีดำหรี่แคบลง เอลาร่ารีบดึงหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นต้นตอของการเจาะระบบ "นายท่าน... สัญญาณนี้มาจาก... มาจากเครือข่ายภายในที่ถูกปิดตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน..." เอลาร่าหันมามองเรนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ประตูเหล็กหนาหนักของฐานบัญชาการค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ทีละก้าว... เงาร่างของชายผู้หนึ่งทอดยาวผ่านแสงไฟสลัว ใบหน้าของเขาถูกซ้อนทับอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท แต่สิ่งที่ทำให้เรนต้องลุกขึ้นยืนช้าๆ คือสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรที่สลักอยู่บนหลังมือของอีกฝ่าย—สัญลักษณ์ของกิลด์เก่าที่ทรยศและขับไล่เขาออกมาราวกับสุนัขข้างถนน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... หัวหน้าหน่วยวิเคราะห์คนเก่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยдяที่สลักลึกอยู่ใต้เงาหมวก "ดูเหมือนนายจะสนุกกับการเล่นเป็นพระเจ้าในสลัมแห่งนี้มากเลยสินะ เรน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินหมากตานี้ร่วมกันครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่