การเจรจาด้วยคมดาบ

เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดังสนั่นก้องกังวาน ท่ามกลางความเงียบงันของย่านการค้าเขตเจ็ด เศษซากของชุดเกราะระดับบีที่เคยถูกมองว่าเป็นของหายากกระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของร่างสูงโปรดักส์ เรนยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท แววตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนจากป้ายกิลด์ "ซีโร่ เมทริกซ์" ที่เพิ่งติดตั้งใหม่ มันเป็นความสงบที่น่ากลัว... สงบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนฝูงปลา piranha ไว้เบื้องล่าง เบื้องหน้าของเขาคือชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ นามว่า "บาร์นส" หัวหน้าหน่วยจู่โจมกิลด์ไททันส์ กิลด์ใหญ่อันดับสามของประเทศ บาร์นสกำลังคุกเข่าด้วยขาข้างหนึ่ง ลมหายใจหอบกระชั้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมจากรอยแผลบางเฉียบที่ต้นคอ—แผลที่เกิดจากดาบพลังงานเวทมนตร์ของเรนโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้ชักออกจากฝักด้วยซ้ำ "แก..." บาร์นสกัดฟันกรอด ฝ่ามือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอัปยศพุ่งพล่านจนใบหน้าบิดเบี้ยว "แกกล้าดียังไง... ลอบกัดหัวหน้าหน่วยอย่างฉันหน้าสำนักงานตัวเอง!" เรนปรายตามองอีกฝ่ายช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "ลอบกัด?" เรนทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "คำนี้น่าจะเหมาะกับพวกที่ส่งสุนัขรับใช้มารังפאเด็กฝึกหัดในกิลด์ของผมเมื่อสัปดาห์ก่อนมากกว่ากระมังครับ คุณบาร์นส" บรรยากาศรอบข้างกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าฮันเตอร์จากกิลด์ไททันส์นับสิบคนที่รายล้อมอยู่รอบด้านต่างก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันทางจิตวิญญาณ (Mana Pressure) ที่แผ่ออกมาจากตัวของเรนนั้นหนาแน่นเสียจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว พวกเขาเคยคิดว่าข่าวลือเรื่อง "นักวิเคราะห์ตกอับ" ที่ผันตัวมาตั้งกิลด์ใหม่เป็นเพียงเรื่องตลก แต่ในวินาทีนี้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เอลาร่าก้าวออกมาจากประตูสำนักงาน ใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวบางกำลังจัดเอกสารในแฟ้มสีดำอย่างใจเย็น เธอมองดูสภาพของพวกกิลด์ไททันส์ด้วยหางตาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "หัวหน้าคะ... อ่า ขออภัยครับ หัวหน้าครับ" เอลาร่าชะงักเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนสรรพนามตามคำสั่งที่เคยตักเตือน "รถบรรทุกวัตถุดิบดันเจี้ยนชุดใหม่มาถึงหลังโกดังแล้วครับ ถ้าเรายังเสียเวลากับเศษสยะ... เอ่อ แขกไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ เกรงว่าตารางงานของวันนี้จะคลาดเคลื่อนนะครับ" "นั่นสินะครับ" เรนพยักหน้ารับเบาๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่บาร์นส "ผมรบกวนเวลาทำมาหากินของพวกคุณนานเกินไปแล้ว ลุกขึ้นเถอะครับ... แล้วก็นำสาส์นนี้กลับไปบอก 'มาסטר' ของพวกคุณด้วย ว่าเกมกระดานกระดานนี้ ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มเล่น แต่จะเป็นคนกำหนดจุดจบของมันเอง" พูดจบ เรนก็สะบัดชายเสื้อโค้ทหันหลังให้ ทิ้งให้บาร์นสจมอยู่กับความอัปยศอดสูที่ถูกหยามเกียรติกลางที่สาธารณะ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ชั่วพริบตานั้นเอง— "ไอ้สารเลว!" เสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่งดังขึ้น บาร์นสที่ควรจะหมดสภาพ ดีดตัวขึ้นด้วยขีดจำกัดสุดท้ายของสกิล 'เบอร์เซิร์กเกอร์ คอร์' ขวานยักษ์ในมือถูกตวัดเข้าหาก้านคอของเรนจากด้านหลังด้วยความเร็วระดับเสียง แรงลมจากการเหวี่ยงขวานทำให้กระจกหน้าต่างของตึกแถวละแวกนั้นร้าวเป็นทางยาว เอลาร่าเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เพราะเธอรู้ดีว่า... นายเหนือหัวของเธอนั้น ไม่เคยมีช่องโหว่ เรนหยุดเดินโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ปลายนิ้วชี้ข้างขวาของเขาเคาะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า *คลิก* เสียงราวกับระบบคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลดังขึ้นในห้วงความคิดของทุกคน ทันใดนั้น วงแหวนเวทสีครามเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่แตกละเอียด แรงโน้มถ่วงรอบตัวบาร์นสเพิ่มขึ้นนับร้อยเท่าในชั่วพริบตา ร่างยักษ์ที่กำลังพุ่งทะยานถูกกดกระแทกอัดลงกับพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรง เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นท่ามกลางฝุ่นควันตลบอบอวล ขวานยักษ์หลุดจากมือ กระเด็นไปปักคาอยู่กับผนังปูน เรนค่อยๆ หันกลับมามองร่างที่นอนหมดสภาพจมกองเลือดอีกครั้ง แววตาของเขายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความสะใจ มีเพียงความเย็นชาของหมากรุกที่เดินตามแผนการทุกประการ "ความดื้อรั้น... คือข้อบกพร่องที่รักษาไม่หายของมนุษย์สินะครับ" เรนก้มลงมองบาร์นสที่พยายามอ้าปากพะงาบๆ หาอากาศหายใจ "ฝากบอกกิลด์ไททันส์ด้วยว่า พรุ่งนี้เช้า หุ้นส่วนร้อยละสามสิบในเหมืองแร่มานาเขตสี่... ผมจะไปรับมันด้วยตัวเอง" เรนก้าวเท้าเดินผ่านร่างนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย เอลาร่าเดินตามหลังด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอ ประตูสำนักงานกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ ปิดลงเบื้องหลังพวกเขาทั้งสองคน ทิ้งให้ความหวาดกลัวแผ่ขยายไปทั่วทั้งย่านการค้า แต่ทว่า— ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของสำนักงาน ขณะที่เรนกำลังหยิบแก้วกาแฟขึ้นจดจีบ เอลาร่ากลับยืนนิ่งอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ สีหน้าของเธอที่ปกติจะเยือกเย็นเสมอ กลับปรากฏรอยริ้วแห่งความตื่นตระหนกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "หัวหน้าครับ..." เสียงของเอลาร่าสั่นเล็กน้อยอย่างผิดคาด "ระบบตรวจจับคลื่นมานาลับที่เราฝังไว้ในเขตปลอดภัย... เพิ่งส่งสัญญาณเตือนระดับวิกฤตครับ" เรนชะงักแก้วกาแฟที่กำลังจะแตะริมฝีปาก สายตาคมกริบหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมทันที บนจอภาพนั้น ปรากฏจุดสีแดงฉานนับพันจุดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมสำนักงานกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์เอาไว้ทุกทิศทุกทาง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ลายเซ็นพลังงานของจุดสีแดงเหล่านั้น ไม่ใช่ของฮันเตอร์จากกิลด์ไททันส์ หรือกิลด์ไหนๆ ในประเทศนี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตา พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่เรนไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นอีกครั้งในสถานที่แห่งนี้ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... อดีตหัวหน้าหน่วยวิเคราะห์คนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนแผ่นป้ายสัญลักษณ์ประจำตัวของเรนสมัยที่ยังอยู่กิลด์เก่าลงบนโต๊ะทำงาน "ดูเหมือนนายจะสนุกกับการเล่นเป็นพระเจ้าในสลัมแห่งนี้มากเลยสินะ... เรน" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกับแผนการพลิกกระดานครั้งนี้ด้วยกันนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่