ความลับของค่าสเตตัส

เสียงโลหะกระทบไม้ดัง *กริ๊ง* เบาๆ แผ่นป้ายสัญลักษณ์รูปหมาป่าสีเงินสลักรอยบิ่นลึกตรงกลางกลิ้งหลหลุนไปหยุดอยู่ตรงหน้าแก้วกาแฟที่ยังคุกกรุ่นด้วยไอความร้อน เรนไม่ได้เหลือบสายตาลงมองมันแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาจับจ้องเพียงรอยยิ้มเยาะที่มุมปากของชายแปลกหน้าสวมสูทสั่งตัดราคาแพง ซึ่งยืนค้ำโต๊ะทำงานตัวเก่าในห้องใต้ดินเขตสลัม "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... อดีตหัวหน้าหน่วยวิเคราะห์คนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจเกินร้อย ผู้มาเยือนคือ 'คาร์ล' มือขวาคนสนิทของกิลด์ 'ดราก้อนฟาง' กิลด์ใหญ่อันดับสามของประเทศ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยร่วมมือกับเบื้องบนในการขับไล่เรนออกอย่างไร้เยื่อใย คาร์ลสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋าเสื้อสูท กวาดสายตารังเกียจเดียดฉันท์มองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษบันทึกและหน้าจอโฮโลแกรมราคาถูก "ดูเหมือนนายจะสนุกกับการเล่นเป็นพระเจ้าในสลัมแห่งนี้มากเลยสินะ... เรน" คาร์ลหัวเราะในลำคอ "คิดจริงๆ หรือว่าการเก็บเศษสวะที่ไร้ค่ามารวมกลุ่มกัน แล้วตั้งชื่อเท่ๆ ว่า 'ศูนย์' จะทำให้พวกมันกลายเป็นฮันเตอร์ขึ้นมาได้? ตลกสิ้นดี" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวของเธอกำด้ามปากกาแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว หากแต่เรนยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ราวกับว่าภัยคุกคามตรงหน้าเป็นเพียงฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนเสื้อสูท "สวะในสายตาของคุณ... กำลังทำให้ตลาดซื้อขายไอเทมระดับสูงปั่นป่วนในรอบสัปดาห์นี้ไม่ใช่หรือครับ, คุณคาร์ล" เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังอำนาจจนรอยยิ้มบนใบหน้าของคาร์ลชะงักไปชั่วขณะ "ปากกล้าขึ้นนี่นา... นายก็รู้ดีว่ากฎของโลกใบนี้คือ 'ความแข็งแกร่งของผู้ถูกเลือก' ค่าสเตตัสระดับสูงมันถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิด ฮันเตอร์แรงค์ D อย่างพวกแกต่อให้พยายามฝึกฝนจนเลือดตากระเด็น ก็ไม่มีทางก้าวข้ามกำแพงของฮันเตอร์แรงค์ A อย่างพวกฉันได้หรอก เลิกเพ้อฝันแล้วกลับไปคลานแทบเท้าท่านมาสเตอร์ซะเถอะ แล้วฉันอาจจะเมตตารับนายกลับมาเป็นเบ๊คอยคำนวณตัวเลขให้อย่างเก่า" คาร์ลโน้มตัวลงมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเย่อหยิ่ง เรนไม่โต้เถียง เขาเพียงหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่ววินาที ก่อนจะวางแก้วกระทบจานรองเสียงดังฟังชัด "คุณพูดถูก... เรื่องที่ค่าสเตตัสถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิด" เรนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเย็นเยียบของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "แต่ใครบอกล่ะครับว่า... 'ระบบ' ไม่สามารถถูกเขียนขึ้นใหม่ได้?" คาร์ลขมวดคิ้ว "แกหมายความว่ายังไง?" "เอลาร่า... เปิดหน้าจอภาพรวมของสมาชิกกิลด์เราให้แขกผู้สูงศักดิ์ของเราดูหน่อยสิครับ" เรนสั่งเสียงเรียบ เอลาร่าพยักหน้ารับ เคาะปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางห้อง ฉายภาพกราฟิกโครงข่ายความสัมพันธ์และค่าสถานะของฮันเตอร์ระดับล่างสิบสองคนในกิลด์ศูนย์ ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนจอทำให้คาร์ลถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึง ค่าพลังความแข็งแกร่ง (Strength) ความว่องไว (Agility) และพลังเวท (Mana) ของฮันเตอร์ระดับ F และ E เหล่านั้น ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่ที่ขีดจำกัดเดิมอีกต่อไป แต่มันกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นเส้นตรงราวกับกราฟหุ้นขาขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด! "เป็นไปไม่ได้!" คาร์ลอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ "ฮันเตอร์ระดับล่างสุดพวกนั้น... ทำไมค่าสเตตัสของพวกมันถึงเพิ่มขึ้นพร้อมกันเป็นระบบระเบียบขนาดนี้? พวกมันไม่ได้ลงดันเจี้ยนระดับสูงด้วยซ้ำ! การจะอัปสเตตัสก้าวกระโดดแบบนี้มันต้องใช้ 'ผลึกแก่นแท้ระดับ S' อย่างน้อยคนละสิบเม็ด!" "ถูกต้องครับ ถ้าใช้ระบบปกติมันไม่มีทางเป็นไปได้" เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงโปร่งภายใต้เสื้อสูทสีดำสนิทแผ่รังสีความกดดันออกมาจนคาร์ลต้องกลืนน้ำลายลงคอ "แต่ปัญหาคือ... พวกคุณมองค่าสเตตัสเป็นเพียง 'ตัวเลขตายตัว' ที่พระเจ้าหรือระบบดันเจี้ยนประทานให้ แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย" เรนก้าวเข้าไปใกล้คาร์ลทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง "ค่าสเตตัส... แท้จริงแล้วมันคือ 'พลังงานดิบ' ที่ไหลเวียนอยู่ในระบบเครือข่ายของโลกใบนี้ หากเรามีเครื่องมือในการเชื่อมต่อ และมี 'สะพาน' ที่มากพอ เราก็สามารถแชร์และกระจายมันได้" เรนหยุดยืนห่างจากคาร์ลเพียงก้าวเดียว "ผมไม่ได้สร้างฮันเตอร์เก่งๆ ขึ้นมาทีละคนหรอกนะ... แต่ผมกำลังสร้าง 'กิลด์ที่เป็นหนึ่งเดียว' ต่างหาก" เรนอธิบายถึงสิ่งที่เขาค้นพบจากการวิเคราะห์โค้ดดิ้งของระบบดันเจี้ยนเมื่อสามวันก่อน ขณะที่คนอื่นมองหาแต่ไอเทมดรอปและค่าประสบการณ์ส่วนตัว เรนกลับพบช่องโหว่ในการเชื่อมโยงจิตวิญญาณของสมาชิกกิลด์ผ่านทักษะเฉพาะตัวที่เขาพัฒนาขึ้น 'ระบบซิงโครไนซ์สเตตัส' (Status Synchronization) — วิธีการที่ทำให้ฮันเตอร์ระดับสูงสามารถแชร์ค่าสเตตัสส่วนเกินของตนเอง ให้ไหลผ่านเครือข่ายกิลด์ไปหนุนเสริมฮันเตอร์ระดับล่างที่กำลังอ่อนแอได้โดยตรง โดยไร้ซึ่งอัตราการสูญเสีย! นั่นหมายความว่า... ตอนนี้ลูกกิลด์ระดับ F ของเรนทุกคน มีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับฮันเตอร์ระดับ C เป็นอย่างต่ำ และถ้าหากเรนดึงพลังจากตัวเขาเองเข้าไปในระบบเครือข่ายนี้ล่ะ? คาร์ลหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาตระหนักได้ทันทีถึงหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น หากความลับนี้แพร่กระจายออกไป โครงสร้างอำนาจของกิลด์ใหญ่อย่างดราก้อนฟางจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ฮันเตอร์ระดับล่างจะไม่ยอมก้มหัวให้พวกมันอีกต่อไป กิลด์ศูนย์จะกลายเป็นกองทัพไร้พ่ายที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ "แก... แกมันปีศาจชัดๆ!" คาร์ลคำรามด้วยความหวาดกลัว ควักมีดสั้นเคลือบพิษพุ่งหมายจะแทงเข้าที่หัวใจของเรน *แกร็ก!* เสียงกลไกบางอย่างทำงานเร็วกว่าความคิด ก่อนที่ปลายมีดจะทันแตะชายเสื้อของเรน ร่างของคาร์ลก็ถูกแรงดันมหาศาลจากพื้นห้องกดทับจนล้มลงคุกเข่า เอลาร่ากดปุ่มควบคุมระบบความปลอดภัยของห้องใต้ดิน ม่านพลังงานสีแดงฉานแผ่ขยายออกตรึงร่างของมือขวาแห่งดราก้อนฟางไว้กับพื้นอย่างไร้ทางสู้ เรนก้มลงมองคาร์ลที่กำลังหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาก้มเก็บแผ่นป้ายสัญลักษณ์รูปหมาป่าบิ่นๆ ของตนเองขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะเสียบมันกลับเข้าที่กระเป๋าเสื้อด้านซ้าย "กลับไปบอกมาสเตอร์ของแกซะนะ... ว่าเตรียมตัวต้อนรับการมาเยือนของพวกเราได้เลย" เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเยือกเย็นจนน่าขนลุก "เพราะอีกสามวันข้างหน้า ในศึกประลองกิลด์ประจำปี... ฉันจะใช้สเตตัสของพวกแกนี่แหละ เหยียบย่ำบัลลังก์อันดับหนึ่งของพวกมันให้แหลกคามือ" คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่เรนหันหลังให้แล้วเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมหลักของเอลาร่า ก็ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเรนแข็งค้างไปในทันที *ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจาก IP ภายนอกที่ไม่รู้จัก...]* *(ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ด้วยกันนะครับ)*