เลือดต้องล้างด้วยเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินระดับ S-Class คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงหยดน้ำจากเพดานหินปูนดัง ‘ติ๊ง… ติ๊ง…‘ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของชายผู้เคยนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของวงการฮันเตอร์ “พวกแก… ไม่มีทางรอดไปได้หรอก เรน! กิลด์ ‘เบรฟฮาร์ต’ ของพวกเรามีรากหยั่งลึกในสมาคมฮันเตอร์ระดับโลก ถ้าแกฆ่าพวกเรา สมาคมไม่ปล่อยแกไว้แน่!” เสียงตะโกนแหบพร่าด้วยความหวาดกลัวดังมาจาก ‘บารอน’ อดีตหัวหน้ากิลด์รองผู้เคยเหยียดยามเรนว่าเป็นเพียง ‘เครื่องมือชั้นต่ำ’ ในอดีต บัดนี้ร่างที่เคยองอาจกลับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์สีดำสนิท ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากการทรมานที่ไร้ซึ่งร่องรอยของคมแผลภายนอก แต่มันลึกลงไปถึงแก่นพลังมานาที่ถูกบดขยี้จนแตกละเอียด เรนก้าวเท้าช้าๆ รองเท้าหนังขัดเงาเหยียบลงบนพื้นหินเก่าแก่ เสียงฝีเท้าของเขานิ่งสนิทและหนักแน่น ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง เขาไม่ได้สวมชุดเกราะรบเกะกะ มีเพียงเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่สะบัดพลิ้วตามแรงลมเบาๆ จากเวทมนตร์ระบายอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับมองซากศพที่ไร้ชีวิตตั้งแต่ยังหายใจ “สมาคมระดับโลกงั้นหรือครับ…” เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นเสียจนอุณหภูมิในห้องใต้ดินลดฮวบลงทันที “ตอนที่พวกคุณส่งผมเข้าไปตายในดันเจี้ยนระดับมิติวิปลาส เพื่อชิงแผนที่สมบัติและเขี่ยผมทิ้งเหมือนสุนัขข้างถนน… พวกคุณเคยคิดถึงคำว่ากฎระเบียบของสมาคมบ้างไหมครับ บารอน” บารอนสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเรน รอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง “ฉัน… ฉันยอมคืนทุกอย่างให้! หุ้นกิลด์ เงินกองทุนระดับท็อป และฐานข้อมูลลับทั้งหมด ฉันยกให้แกหมดเลยเรน! ขอแค่… แค่ไว้ชีวิตฉัน!” บารอนเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ความหยิ่งทะนงมลายหายไป เหลือเพียงความน่าสมเพชที่พยายามคุกเข่าร้องขอชีวิต แม้โซ่ตรวนจะรั้งร่างไว้จนผิวหนังฉีกขาดก็ตาม เรนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายผู้เคยทรยศเขา เขายื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่ไหล่ของบารอน ก่อนจะปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างสุภาพ “ของพวกนั้น… ตอนนี้มันเป็นของ ‘ซีโร่ เมทริกซ์’ หมดแล้วครับ ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมจะต้อง ‘รับบริจาค’ จากคนใกล้ตายอีก” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรย “อีกอย่าง… เลือดที่พวกคุณเคยใช้น้ำมือสกปรกย้อมมันไว้บนตัวผมเมื่อสามปีก่อน วันนี้… ถึงเวลาที่มันต้องถูกชำระด้วยเลือดของพวกคุณเองแล้วครับ” พริบตาเดียว แสงสีดำทมิฬก็พวยพุ่งขึ้นจากฝ่ามือของเรน ‘ดาบเงาสัตตบรรณ’ ปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ฮันเตอร์ระดับท็อปที่เหลืออีกสี่คนที่ถูกล่ามโซ่อยู่ด้านหลังต่างกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อมานาของตนเองถูกสูบเข้าไปหล่อเลี้ยงดาบเล่มนั้น “ไม่… ไม่นะ! อย่า…!” ฉับ! เสียงคมดาบตัดผ่านอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างของบารอนแข็งค้าง ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ลำคอจะปรากฏเส้นสีแดงบางๆ แล้วศีรษะก็ค่อยๆ ไหลเลื่อนหลุดออกจากบ่า เลือดสีแดงสดพวยพุ่งฉีดกระเซ็นย้อมผนังหินสีเทาจนกลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่สีหน้าของเรนไม่มีแม้แต่รอยกระพริบตา เขายังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน เอลาร่าก้าวเข้ามาเงียบๆ จากเงาดำด้านหลัง รายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเป็นมืออาชีพเช่นเคย “ท่านเรนครับ กิลด์ย่อยอีกสามสาขาที่เหลือของเบรฟฮาร์ต ถูกกองกำลังเงาของเราเข้ายึดและตัดระบบสื่อสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีรอดแม้แต่คนเดียว ทรัพย์สินและสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดถูกโอนเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของ ‘ซีโร่ เมทริกซ์’ เป็นที่เรียบร้อย” เรนรับผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดจากเอลาร่ามาเช็ดคราบละอองเลือดที่เปื้อนนิ้วมืออย่างใจEyen ก่อนจะทิ้งมันลงบนพื้นอย่างไร้ค่า “ดีมากครับเอลาร่า… แจ้งเตือนไปยังตระกูลใหญ่ทั้งห้าที่หนุนหลังพวกมันอยู่ บอกพวกเขาว่า… หมากตัวแรกบนกระดานล้มลงแล้ว และตาต่อไป… จะเป็นตาของพวกเขา” เรนหันหลังกลับเตรียมก้าวเดินออกจากคุกใต้ดินแห่งนี้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุด สีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วทั้งฐานทัพลับ หน้าต่างระบบโฮโลแกรมสีแดงนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า รอยยิ้มเยือกเย็นของเรนชะงักลงเล็กน้อย ดวงตาสีนิลหรี่แคบลงเมื่อมองข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอระบบหลัก *‘Warning: Unknown Entity Detected. Main Database Security Bypass in 3… 2… 1…’* “ท่านเรนครับ…” เสียงของเอลาร่าขาดห้วงไปเล็กน้อย ใบหน้าที่มักจะสุขุมและไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับปรากฏรอยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด “ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติของเราถูกเจาะ… ไม่ใช่ฝีมือของตระกูลใหญ่ แต่เป็น… โค้ดคำสั่งจากบุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน” ภาพโฮโลแกรมเบื้องหน้ากระพริบไหว ก่อนจะฉายภาพร่างของชายปริศนาสวมหน้ากากโลหิตครึ่งซีก กำลังยืนยิ้มเยาะเย้ยมองตรงมายังกล้องวงจรปิดของกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ พร้อมกับข้อความทักทายที่ทำเอาเรนถึงกับต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ… น้องชาย ร่วมสายเลือดของฉัน”* ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดครับ