วิวัฒนาการกิลด์

เสียงตบแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบลงบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น ทว่ามันกลับไม่สามารถทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมลับชั้นใต้ดินของกิลด์ซีโร่ลงได้เลย "สถิติการฝึกซ้อมรอบสัปดาห์นี้ตกต่ำลงสามจุดห้าเปอร์เซ็นต์ครับ ท่านเรน" เอลาร่าปรับแว่นกรอบทองเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบที่ผ่านการวิเคราะห์ตัวเลขระดับมหภาคมานับไม่ถ้วนกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ บนนั้นปรากฏกราฟแสดงสมรรถภาพของสมาชิกกิลด์เกือบร้อยชีวิตที่ถูกคัดกรองมาอย่างเข้มงวด แต่สำหรับเรนแล้ว ตัวเลขเหล่านั้นยังห่างไกลคำว่า 'สมบูรณ์แบบ' อยู่มากโข เรน (Rain) นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ คล้ายเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตายของใครบางคน ดวงตาสองสีทอดมองออกไปนอกกระจกกันกระสุนหนาเตอะ ที่สะท้อนภาพความวุ่นวายของสนามฝึกซ้อมด้านนอก "พวกเขาชินกับการเป็นฮันเตอร์อิสระที่ใช้แต่อารมณ์นำเหตุผล" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น จนผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ความแข็งแกร่งระดับบุคคลไม่มีความหมายอะไรเลย หากเวลาออกสนามจริง พวกเขากลายเป็นฝูงแกะที่แตกตื่นเมื่อเจอฝูงหมาป่า" "เราควรลงโทษผู้ที่ทำคะแนนต่ำกว่าเกณฑ์ไหมครับ?" เอลาร่าเสนอทางเลือกด้วยความภักดี "การลงโทษมีแต่จะสร้างความขุ่นเคือง สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การลงโทษ..." เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงเคลื่อนไหว "แต่เป็นการถอดรื้อโครงสร้างเก่าทิ้งทั้งหมด แล้วหล่อหลอมพวกมันขึ้นมาใหม่... ในฐานะกองทัพที่ไร้ความพ่ายแพ้" ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา การเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์ก็เริ่มต้นขึ้น กิลด์ซีโร่ไม่ได้เป็นเพียงแค่กลุ่มรวมตัวของผู้มีพลังพิเศษอีกต่อไป เรนใช้ความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดจากการถูกหักหลังในอดีต มาวางระบบระเบียบใหม่ที่เข้มงวดดุจกองทัพจักรวรรดิ ทุกคนถูกจัดหมวดหมู่ใหม่ตามความถนัดอย่างแม่นยำ หน่วยหน้าแนวปะทะ หน่วยสนับสนุนเวทมนตร์ และหน่วยวิเคราะห์ข้อมูลเชิงยุทธวิธี ไม่มีที่ว่างสำหรับความโลภ ไม่มีช่องโหว่สำหรับการทรยศ เพราะทุกคำสั่งถูกควบคุมด้วย 'ระบบ' ที่เรนเป็นผู้กุมรหัสผ่านสูงสุดแต่เพียงผู้เดียว เสียงฝเท้าของสมาชิกกิลด์นับร้อยที่เคยเดินอย่างไร้ทิศทาง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงย่ำพื้นพร้อมเพรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เสียงตะโกนรายงานสถานการณ์ดังขึ้นเป็นเวลาตามนาฬิกาชีวิตที่ถูกเซ็ตไว้ราวกับเครื่องจักร แม้แต่การหายใจเข้าออกในช่วงเวลาพักผ่อนก็ยังอยู่ในกรอบการบริหารจัดการของเอลาร่า ผ่านไปสามสัปดาห์เต็ม โครงสร้างใหม่นี้แสดงผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัว อัตราการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S พุ่งสูงขึ้นถึงร้อยละสามร้อย ความเสียหายของทีมน้อยลงจนแทบเป็นศูนย์ กิลด์อื่นเริ่มจับตามองด้วยความหวาดกลัวและอิจฉา แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวทำอะไร เพราะกิลด์ซีโร่ในตอนนี้ เปรียบเสมือนป้อมปราการเหล็กที่ไร้ซึ่งจุดอ่อน เรนยืนกอดอกมองภาพความสำเร็จผ่านกล้องวงจรปิดในห้องบัญชาการหลัก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น *ทุกอย่างเป็นไปตามหมากที่เดินไว้... ไม่มีผิดเพี้ยน* เขากล่าวกับตัวเองในใจ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ทำลายภวังค์ความคิดของชายหนุ่ม เอลาร่าที่กำลังงงงันกับหน้าจอรายงานถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เพราะตามกำหนดการแล้ว เวลานี้จะไม่มีใครกล้ารบกวนเด็ดขาด เว้นแต่... ประตูห้องควบคุมถูกผลักเปิดออกช้าๆ บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดบาดหูในความเงียบ ร่างของชายชราในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มใจดีที่เคลือบยาพิษ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับเรนที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า "ไม่ได้เจอกันนานนะ... หัวหน้ากิลด์ผู้ไร้พ่าย" บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น เรนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ มันคือคนคนเดียวกันกับคนที่เคยเหยียบย่ำเขาลงสู่ก้นบึ้งของความตายเมื่ออดีตชาติ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรนกระตุกวูบไม่ใช่การปรากฏตัวของอดีตศัตรู แต่เป็นเอกสารแฟ้มสีแดงสดในมือของชายชรา ที่ประทับตราสัญลักษณ์ของ 'องค์กรลับระดับโลก' ซึ่งไม่ควรมีใครเข้าถึงได้ในเวลานี้ "แกเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร..." เรนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ชายชรายิ้มกว้างขึ้น เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้าเรนอย่างช้าๆ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อะดรีนาลีนในกายสูบฉีดพล่าน "เพราะว่า... ฉันนี่แหละ คือผู้สร้างระบบที่คุณกำลังใช้งานอยู่ยังไงล่ะ เรน" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มาโดยตลอดนะครับ