หมากเกมที่หนึ่ง

เสียงคำรามต่ำของพลังงานเวทมนตร์อัดแน่นในห้องควบคุมกระจกใสกันกระแทกชั้นพิเศษ แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ จากอารีน่าจำลองดันเจี้ยนเบื้องล่าง สะท้อนผ่านพื้นรองเท้าของผมโดยตรง "เรนครับ ระบบซิมูเลชันของดันเจี้ยนระดับ S 'ซากโบราณสถานแห่งความมืด' ปรับสภาพความกดอากาศเสร็จสมบูรณ์แล้ว อัตราการฟื้นมานาของฝั่งตรงข้ามถูกจำกัดไว้ที่ศูนย์ตามเงื่อนไขที่เราวางไว้ครับ" เอลาร่าขยับแว่นไร้กรอบของเธอ นิ้วเรียวยาววาดผ่านหน้าโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ฉายข้อมูลมหาศาลอัตราการเต้นของหัวใจและสถานะของสมาชิกกิลด์ "ไททัน ฟอร์เกส" ศัตรูตัวฉกาจที่เคยเหยียบย่ำพวกเราเมื่อหกเดือนก่อน ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสีเข้มใต้ร่มเงาของฮู้ดสีดำทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ลงไปยังลานประลองกว้างขวางเบื้องล่าง ที่ซึ่งกลุ่มกิลด์ระดับท็อปเท็นกำลังยืนรวมกลุ่มกันด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น พวกเขายังคงคิดว่านี่คือการทดสอบระบบธรรมดา ยังคงโง่เขลาพอที่จะไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ผมถักทอขึ้นทีละเส้นอย่างประณีต "ปล่อยให้พวกเขาหายใจได้อีกสักสามนาทีเถอะครับ เอลาร่า..." น้ำเสียงของผมราบเรียบ เย็นชา และเจือด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ความอบอุ่น "บางครั้ง การปล่อยให้เหยื่อดื่มด่ำกับภาพลวงตาแห่งชัยชนะในช่วงวินาทีสุดท้าย... คือการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุดสำหรับพวกสุนัขรับจ้างที่ไร้สัจจะ" เบื้องล่างอารีน่า แสงไฟนีออนสีแดงฉานกะพริบเตือน เสียงสัญญาณไซเรนเบาๆ ดังขึ้นเพื่อเริ่มต้นบททดสอบ หมากตัวแรกบนกระดานเกรดโลกถูกขยับแล้ว ดันเจี้ยนจำลองเริ่มเปลี่ยนแปลงภูมิประเทศ ผนังหินแกรนิตสีดำสนิทขยับเลื่อนตัวด้วยกลไกไฮดรอลิก เสียงครูดคราดบาดหูประสานกับเสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกปลุกขึ้นมาจากฐานข้อมูลลับ กิลด์ไททัน ฟอร์เกสสะดุ้งเฮือก พวกเขาหันซ้ายแลขวาอย่างตื่นตระหนกเมื่อตระหนักว่าแผนผังดันเจี้ยนไม่ตรงกับข้อมูลที่เคยศึกษามาแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว "เกิดอะไรขึ้นวะ! ทำไมมอนสเตอร์ถึงเกิดพร้อมกันสามร้อยตัว!" เสียงตะโกนผ่านไมโครโฟนสนามประลองดังลอดเข้ามาในห้องควบคุม น้ำเสียงของ 'บารอน' หัวหน้าหน่วยหน้าด่านของกิลด์ไททัน ฟอร์เกสเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและความหวาดระแวง ผมยกกาแฟดำอุ่นๆ ขึ้นจิบช้าๆ รสขมฝาดบาดคอช่วยเรียกสติและความคมชัดให้กระบวนการคิดในสมอง "พวกเขากำลังตกหลุมพรางทางจิตวิทยาครับ... ความกลัวมักจะฆ่าคนก่อนที่คมดาบจะสัมผัสผิวเสียอีก" เอลาร่าป้อนคำสั่งชุดสุดท้ายเข้าสู่ระบบหลัก "อัตรารอดชีวิตของฝั่งนั้นลดลงเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์แล้วครับ เรน... คุณต้องการให้ผมตัดสัญญาณการสื่อสารของพวกเขาทั้งหมดเลยไหมครับ?" "ยังก่อน..." ผมวางแก้วลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *กริ๊ก* "ให้พวกเขาสื่อสารกันได้ ให้พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือจากเบื้องบน... แล้วค่อยๆ ตัดช่องทางทีละเส้น เหมือนกับการดึงออกซิเจนออกจากห้องกระจก ปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนท่ามกลางความสิ้นหวัง จนกระทั่งผู้อยู่เบื้องหลังที่นั่งชมถ่ายทอดสดอยู่ในตึกใหญ่... ทนดูความอัปยศนี้ไม่ไหว" ในจอภาพหลัก มอนสเตอร์เงาจำลองนับร้อยพุ่งเข้าใส่แนวป้องกันของไททัน ฟอร์เกสอย่างบ้าคลั่ง รูปขบวนรบที่เคยขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายพังทลายลงในเวลาไม่ถึงสิบวินาที โล่พลังงานระดับ A แตกละเอียดราวกับเศษแก้ว ความโกลาหล ความหวาดกลัว และเสียงกรีดร้องดังระเบิดขึ้นสะท้อนก้องอารีน่า นี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือ แต่นี่คือการประกาศสงครามเชิงสัญลักษณ์ ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะกดปุ่มเร่งระดับความยากของซิมูเลชันไปสู่เฟสที่สอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักกลับเกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง ข้อมูลสตรีมมิ่งที่ควรจะส่งตรงไปยังเครือข่ายกิลด์ทั่วโลก ถูกแทนที่ด้วยหน้าจอดำสนิทพร้อมกับสัญลักษณ์รูป 'งูกินหาง' ที่ผมไม่ได้เป็นคนเขียนโค้ดขึ้นมา รอยยิ้มบนมุมปากของผมค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบงันปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ "เรนครับ..." เสียงของเอลาร่าขาดหายไปครู่หนึ่งขณะที่เธอกำลังรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด "มีบุคคลภายนอก... กำลังเจาะเข้าระบบไฟร์วอลล์ระดับสามของเรา... ไม่ใช่แฮกเกอร์ทั่วไปครับ รหัสชุดนี้... มันคือลายเซ็นของ 'โครนอส' อดีตมันสมองแห่งกิลด์เซเว่นซีส์คนที่คุณเคย..." ประโยคของเอลาร่าถูกตัดขาดลงทันที เมื่อประตูห้องควบคุมนิรภัยด้านหลังส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "ไม่ต้องตกใจไปหรอครับ คุณเรน... หรือผมควรเรียกว่า 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่' ดีล่ะครับ?" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยทักทายท่ามกลางบรรยากาศที่อุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "พอดีผมสนใจหมากกระดานนี้ของคุณ... และบังเอิญว่า ผมก็เป็นผู้เล่นที่เกลียดการแพ้เสียด้วยสิครับ" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่