ชัยชนะแบบไร้ที่ติ

"ไม่ต้องตกใจไปหรอครับ คุณเรน... หรือผมควรเรียกว่า 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่' ดีล่ะครับ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางอุณหภูมิภายในห้องประชุมลับชั้นใต้ดินของกิลด์เซเลสเทียลที่ลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจางๆ จากลมหายใจ แสงไฟนีออนสีฟ้าครามกะพริบถี่ราวกับระบบกำลังเตือนภัยขั้นวิกฤต ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้าโต๊ะฮอโลแกรม แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ เรนไม่ขยับเขยื้อn ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทของเขาเอนพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ นิ้วมือเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ สะท้อนถึงจิตใจที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก สายตาคมกริบใต้กรอบผมสีเงินมองตรงไปยังชายผู้ล่วงรู้ความลับสูงสุดของเขา "คุณเบอร์นาร์ด... หัวหน้าฝ่ายยุทธศาสตร์ผู้ไร้พ่ายแห่งกิลด์เซเลสเทียล" เรนเอ่ยทวนชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบเรย "คนที่ควรจะกำลังติดพันอยู่กับแนวรบด้านเหนือ... ไม่คิดเลยว่าจะมาเสียเวลาเล่นเกมกระดานตรงนี้กับผม" เบอร์นาร์ดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะฮอโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนบนแว่นไร้กรอบของเขา "เกมกระดานงั้นหรือครับ? ผมเกรงว่าคุณจะมองมันเล็กเกินไปเสียแล้ว... หมากทุกตัวที่คุณเดินตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่การกว้านซื้อหุ้นเวทมนตร์ การสร้างข่าวลือเรื่องดันเจี้ยนแตก ไปจนถึงการจัดตั้งกิลด์ซีโร่ขึ้นมาอย่างไร้เสียงสะท้อน ทุกอย่างมันช่าง... งดงามและไร้ที่ติจนน่ากลัว" เขากวาดสายตามองหน้าต่างสถานะและผังโครงGกิลด์ที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความทึ่งระคนหวาดระแวง "และบังเอิญว่า ผมก็เป็นผู้เล่นที่เกลียดการแพ้เสียด้วยสิครับ..." เบอร์นาร์ดหรี่ตาลง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า "ถ้าผมกดปุ่มส่งสัญญาณฉุกเฉินนี้ ข้อมูลตัวตนที่แท้จริงของคุณ 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่' รวมถึงที่ตั้งของเซิร์ฟเวอร์หลักจะถูกส่งตรงไปยังสมาคมฮันเตอร์ทันที... และในฐานะกิลด์อันดับหนึ่ง พวกเขาคงไม่ปล่อยให้ภัยเงียบอย่างคุณลอยนวลแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นได้ เอลาร่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง ขยับมือเข้าใกล้ด้ามจับมีดสั้นเคลือบพิษที่ต้นขาโดยสัญชาตญาณ สายตาของเธวจ้องมองเบอร์นาร์ดราวกับเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อหากเขามีท่าทีคุกคามมากกว่านี้ ทว่า เรนกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามเอลาร่าช้าๆ เขายังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ทั้งหมด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เบอร์นาร์ดรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีเหตุผล "คุณมั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือครับ... ว่าปุ่มที่คุณกำลังจะกด มันเชื่อมต่อกับระบบของสมาคมจริงๆ?" เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับครูผู้กำลังชี้แนะนักเรียนในข้อผิดพลาดอันใหญ่หลวง เบอร์นาร์ดชะงัก นิ้วมือที่ลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรมหยุดนิ่ง "คุณหมายความว่ายังไง?" "ลองเช็คดูสิครับ... บางที ข้อมูลที่คุณคิดว่าคุณถือครองอยู่ อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผมยินยอมให้คุณมองเห็นตั้งแต่แรก" เบอร์นาร์ดขมวดคิ้วแน่น นิ้วเรียวรีบเคาะคำสั่งลงบนหน้าจอเพื่อตรวจสอบสถานะเครือข่าย แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนจอไม่ใช่ข้อความยืนยันการส่งข้อมูล แต่กลับเป็นหน้าจอสีแดงฉานที่มีข้อความแจ้งเตือนระบบรันวนซ้ำไปซ้ำมาว่า *[ACCESS DENIED: OVERRIDE PROTOCOL ACTIVATED]* ดวงตาของนักยุทธศาสตร์ผู้ไม่เคยพลาดท่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก "เป็นไปได้ยังไง... ระบบป้องกันของเซเลสเทียลถูกเข้ารหัสแบบควอนตัม ไม่มีใครเจาะเข้ามาได้ภายในเวลาสั้นขนาดนี้!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอครับ คุณเบอร์นาร์ด" เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความกดดันอันทรงพลังออกมาทีละน้อยจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง "คุณใช้เวลาสามปีในการสร้างชื่อเสียงให้กับกิลด์เซเลสเทียล เพื่อก้าวขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของโลก... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งว่า มนุษย์เรามักจะประมาทที่สุด เมื่อยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุด" เรนก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฮอโลแกรม ดวงตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพของเบอร์นาร์ดที่กำลังเสียศูนย์ "คุณคิดว่าผมเพิ่งเริ่มเดินหมากเมื่อสามเดือนก่อนงั้นหรือครับ? เปล่าเลย... ผมใช้เวลาทุกวินาทีหลังจากการถูกหักหลังโดยกิลด์เก่าของผม ในการศึกษาจุดอ่อนของพวกคุณทุกคน และคนที่เปิดช่องว่างให้ผมมากที่สุด... ก็คือคุณเอง" เบอร์นาร์ดยกมือขึ้นจับขอบโต๊ะแน่น เหงื่อกาฬเริ่มผุดขึ้นตามไรผม "คุณ... วางแผนเรื่องนี้ไว้ทั้งหมดแล้วตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ? แม้กระทั่งการที่ผมแอบเข้ามาที่นี่..." "ทุกอย่างอยู่ในการคำนวณของผมแล้วครับ" เรนตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ทรัพยากรทั้งหมดที่คุณพยายามจะใช้ต่อรอง หนี้สินลับของบรรดาผู้บริหารกิลด์ที่คุณปกปิดไว้ และเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับการทุจริตในดันเจี้ยนระดับ S... ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในมือของคุณอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังถูกส่งไปยังหน้าจอของบอร์ดบริหารกิลด์เซเลสเทียลตัวจริง และสมาคมฮันเตอร์ในอีก... สาม... สอง..." "หยุดนะ!" เบอร์นาร์ดพุ่งตัวเข้าหาเรนด้วยความเร็วดุจ แต่ทว่า... เรนไม่แม้แต่จะขยับหลบ เอลาร่าเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่า เงาร่างของเธอพุ่งวาบผ่านหน้าเรนราวกับภูตพราย ปลายมีดสั้นจ่อเข้าที่ลำคอของเบอร์นาร์ดอย่างไร้ที่ติ แรงกดดันจากจิตสังหารระดับสูงทำให้ร่างของนักยุทธศาสตร์หนุ่มแข็งค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกักขณะที่ปลายมีดเย็นเฉียบแนบชิดผิวหนัง "ชัยชนะ... ไม่ได้วัดกันที่ใครถือไพ่เหนือกว่าในตอนเริ่มต้นครับ คุณเบอร์นาร์ด" เรนก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น่าสะพรึงกลัว "แต่มันวัดกันที่ว่า... ในวินาทีสุดท้าย ใครคือคนที่ยังเหลืออยู่บนกระดาน" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏตราสัญลักษณ์รูป 'วงกลมศูนย์กลางสีดำ' อันเป็นอัตลักษณ์ของกิลด์ซีโร่ขึ้นเด่นตระหง่าน เบอร์นาร์ดทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง แผนการทั้งหมดที่เขาสั่งสมมาพังทลายลงในพริบตาเดียว กิลด์เซเลสเทียลที่ยิ่งใหญ่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง เรนมองดูผลงานตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาจัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องประชุม ทว่า... ในวินาทีที่เรนก้าวเท้าผ่านประตูอัตโนมัติที่กำลังเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสวนขึ้นมาจากความมืดของทางเดินเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวาน *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นการปิดเกมที่สะอาดสะอ้านเสียจริง... สมกับที่เป็นคุณเลยนะ 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่'" เรนหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงามืด ผู้มาใหม่สวมหน้ากากเงินครึ่งซีกและเสื้อคลุมที่ปักสัญลักษณ์ต้องห้าม... สัญลักษณ์ขององค์กรที่ควรจะล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มา ณ ที่นี้นะครับ