ดันเจี้ยนโลกคู่ขนาน

"สวัสดีครับ... หัวหน้าเก่า" เสียงกระซิบเย็นเยียบนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าสัญญาณสื่อสารฉุกเฉินจะถูกตัดขาดลงด้วยปลายนิ้วของเรนแล้วก็ตาม หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามภายในห้องควบคุมลับชั้นใต้ดินของกิลด์ 'ซีโร่เมทริกซ์' สะท้อนภาพใบหน้าอันเรียบเฉยของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ดสีดำสนิท ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดซ่อนเร้นประกายความนิ่งสงบที่ลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง เขามองร่องรอยการเจาะระบบที่ทิ้งร่องรอยไว้เพียงสัญลักษณ์รูปกางเขนกลับหัว ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของ 'กิลด์ดราก้อนฟาง' กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งที่เขาเคยสังกัดและถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น "หัวหน้าครับ ระบบป้องกันชั้นที่เจ็ดเพิ่งถูกทดสอบด้วยการแฮกเมื่อสักครู่ แต่พวกมันไม่ได้พยายามขโมยข้อมูล" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้ในยามปกติอดีตนักวิเคราะห์ระดับโลกผู้นี้จะควบคุมสติได้ดีเยี่ยมเพียงใดก็ตาม "เป้าหมายของพวกมันคือการส่งสัญญาณเตือน... เหมือนจะบอกว่าพวกมันรู้ที่ซ่อนของเราแล้ว" เรนไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่มองเงาสสะท้อนของตัวเองบนกระจกเบื้องหน้า ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ปล่อยให้พวกเขาคิดว่ากรงขังแห่งนี้อยู่ในมือพวกเขาก่อนเถอะครับ เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnออกมาอย่างสุขุม "หมากบนกระดานนี้ไม่ได้มีแค่ฝั่งเรากับพวกเขา การที่เราถูกพบตัวเร็วกว่ากำหนด หมายความว่ามี 'หนอน' บางตัวในองค์กรกำลังทำงานอย่างขันแข็ง... ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ผมรอคอยมานาน" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างเข้าใจในทันที "คุณจงใจเปิดช่องโหว่ระดับสาม เพื่อล่อให้...?" "ชูส์" เรนยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "เรื่องของหนอนแมลง ให้จัดการทีหลัง ตอนนี้สิ่งที่เราต้องโฟกัสมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น... พลังงานบริสุทธิ์จากมิติที่สูญหาย" บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นความเงียบงันชั่วขณะ เรนหันกลับมาเผชิญหน้ากับประตูมิติขนาดใหญ่ที่กำลังส่งเสียงคำรามต่ำๆ อยู่เบื้องหลัง แสงสีม่วงครามที่สั่นไหวราวกับเปลวเพลิงในความมืดกำลังหมุนวนเป็นวงกลม มันคือ 'ประตูเชื่อมโยงดันเจี้ยนโลกคู่ขนาน' ที่ถูกค้นพบโดยบังเอิญจากผลึกมานาโบราณที่กิลด์รวบรวมมาได้ตลอดสามเดือนเต็ม การเดินทางข้ามมิติไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แรงดันอากาศรอบข้างเริ่มลดต่ำลงจนออกซิเจนเริ่มบางเบา เอลาร่ากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แม้เธอจะไม่ใช่สายต่อสู้แนวหน้า แต่สัญชาตญาณเตือนภัยของเธอกำลังกรีดร้องว่าเบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์ควรย่างกรายเข้าไป "อัตราความเสถียรของเกราะป้องกันมานาอยู่ที่เจ็ดสิบสองเปอร์เซ็นต์ครับนายท่าน หากเกินกว่านี้ ตัวตนของคุณในโลกฝั่งโน้นอาจจะถูกกลืนกินโดยสนามพลังงานความหนาแน่นสูง" เอลาร่ารายงานเสียงเรียบพยายามซ่อนความสั่นเครือไว้ภายใต้มาادอันเป็นมืออาชีพ "เจ็ดสิบสองเปอร์เซ็นต์ก็เพียงพอแล้วสำหรับการเดินหมากหนึ่งตา" เรนดึงถุงมือหนังสีดำกระชับเข้ากับฝ่ามือ หยิบดาบสั้นเรืองแสงสีฟ้าอ่อนขึ้นมาเหน็บไว้ที่เข็มขัด "ถ้าผมไม่กลับมาภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ให้เริ่มแผนการ 'ล้างกระดาน' ทันที ไม่ต้องรอคำสั่งอนุมัติซ้ำ" "แต่ว่าเรน...!" เอลาร่าเผลอหลุดปากเรียกชื่อจริงของเขาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน สีหน้าของเธอฉายแววห่วงใยที่เกินกว่าความสัมพันธ์เจ้านายกับลูกน้อง เรนหยุดเดินในจังหวะที่จะก้าวเข้าสู่ม่านพลังงาน เขาเหลียวกลับมามองเพียงหางตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไร้เทียมทาน "ความพ่ายแพ้ไม่ใช่ตัวเลือกของผม เอลาร่า... จำคำนี้ไว้ให้ดี" สิ้นเสียงนั้น ร่างของเรนก็ก้าวผ่านม่านแสงสีม่วงครามหายลับไปในพริบตา แรงกระแทกจากการปิดตัวลงชั่วขณะของประตูมิติทำให้เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน อาคารใต้ดินทั้งหลังสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เอลาร่ายืนนิ่งค้างอยู่หน้าจอโฮโลแกรม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา นิ้วเรียวยาวกำลังจะแตะลงบนแป้นพิมพ์เพื่อเริ่มนับถอยหลังเวลาสี่สิบแปดชั่วโมงตามคำสั่ง *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอหลักไม่ได้แสดงสถานะการทำงานของดันเจี้ยนโลกคู่ขนานอีกต่อไป แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นหน้าจอสีดำสนิท พร้อมกับข้อความโค้ดลับชุดหนึ่งที่ถูกถอดรหัสขึ้นมากลางจอต่อหน้าต่อตาเธอ *“ยินดีด้วยที่ส่งหัวหน้ากิลด์ของพวกเธอไปตาย... ตอนนี้ ถึงตาของพวกหนูทดลองอย่างพวกเธอแล้ว”* หัวใจของเอลาร่ากระตุกวูบ ทันใดนั้น ไฟสำรองสีแดงฉานภายในห้องควบคุมก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันทุกดวง เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังดังขึ้นจากทางเดินลับชั้นนอก—ไม่ใช่เสียงของคนไม่กี่คน แต่มันคือเสียงกองกำลังติดอาวุธนับร้อยที่กำลังบุกเข้ามาประชิดประตูห้องนิรภัย! และก่อนที่เธอจะทันได้คว้าปืนพกข้างกาย หน้าจอโฮโลแกรมก็ถูกแทนที่ด้วยภาพกล้องวงจรปิดจากด้านนอก บุคคลปริมาณมากในชุดเกราะทหารรับจ้างสีดำสนิทกำลังยืนล้อมรอบประตูห้องควบคุม โดยมีร่างสูงโปร่งของชายสวมหน้ากากอนามัยสีขาวคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดโดยตรงราวกับรู้ว่าเธอกำลังมองอยู่ผ่านหน้าจอ ชายคนนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วทำท่า 'ปาดคอ' ใส่กล้อง ก่อนที่ภาพจะตัดดับลงพร้อมกับเสียงหัวroอบอุ่นแต่เย็นยะเยือกที่ดังลอดเข้ามาในห้อง "หาตัวเจอแล้วครับ... คุณผู้ช่วยคนเก่ง" --- ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ด้วยดีเสมอมาครับ