ใบสมัครที่ไม่เคยมีมาก่อน

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานยังคงกะพริบสลับกับเสียงเตือนทุ้มต่ำในโสตประสาท *[ตรวจพบการเข้าใช้งานโดยบุคคลภายนอก... รหัสผู้ใช้งานตรงกับเป้าหมายการกวาดล้างลำดับที่ 001... ยินดีต้อนรับกลับสู่กรงขังครับ, คุณเรน]* เรนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สามครั้ง... สี่ครั้ง... และหยุดลง เสียงเตือนเหล่านั้นมลายหายไปในพริบตาเมื่อเขากดปิดระบบรักษาความปลอดภัยด้วยรหัสผ่านชุดสิบสองหลักที่ไม่มีมนุษย์คนใดบนโลกใบนี้ล่วงรู้ ยกเว้นตัวเขาเอง "ระบบนิรนามที่ถูกฝังมากับอัปเดตเมื่อสามปีก่อนสินะครับ..." เรนพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนแสงไฟนีออนสีฟ้าจากหน้าจอหลัก มันไม่ใช่ความตื่นกลัว แต่เป็นประกายของนักล่าที่พบว่าเหยื่อในกรงเริ่มดิ้นรน กิลด์ใหญ่ระดับท็อปไฟว์ของโลกต่างคิดว่าการผลักไสเขาลงสู่ดันเจี้ยนระดับ SSS โดยไม่มีแม้แต่อุปกรณ์สำรอง คือการกำจัดเสี้ยนหนามที่สมบูรณ์แบบที่สุด พวกเขาต้องการให้เรนตายอย่างโดดเดี่ยวเพื่อกลบเกลื่อนความลับเรื่องการจัดสรรเรตติ้งฮันเตอร์ที่เน่าเฟะ แต่วันนี้... พวกเขาคงลืมไปแล้วว่า คนที่ออกแบบโครงสร้างอัลกอริทึมการจัดอันดับทั้งหมด ไม่ใช่สมาคมฮันเตอร์สากล แต่คือตัวเขาเอง "คุณเรนคะ— เอ่อ ขออภัยครับ" เสียงหวานใสแต่เจือความลังเลดังขึ้นจากมุมห้อง เอลาร่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามเดิมที่เคยชิน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะแก้ไขคำพูดทันที "ดิฉันหมายถึง... ข้อมูลชุดล่าสุดที่คุณเรนสั่งให้คัดกรองเสร็จสิ้นแล้วครับ" เรนหันกลับมามองหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท เธอยืนถือแท็บเล็ตต์โลหะด้วยมือทั้งสองข้างที่สั่นเทาเล็กน้อย ความกดอากาศรอบตัวของเรนในเวลานี้ไม่ได้เกิดจากพลังเวท แต่เป็นจิตสังหารที่ถูกควบคุมไว้อย่างแนบเนียนจนน่าอึดอัด เอลาร่าคืออดีตนักวิเคราะห์ข้อมูลมือหนึ่งผู้กุมความลับของระบบการเงินกิลด์ใหญ่ แต่เพราะเธอปฏิเสธที่จะแต่งบัญชีเท็จเพื่อปกปิดความผิดพลาดของผู้นำกิลด์ เธอจึงถูกขับไล่ให้กลายเป็นฮันเตอร์ตกอับที่ไม่มีใครต้องการ—เช่นเดียวกับเขา "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกครับ เอลาร่า คุณทำหน้าที่ได้ดีมาก" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เขารับแท็บเล็ตต์มาพลิกดูข้อมูลรายชื่อฮันเตอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ "ไหนลองสรุปให้ผมฟังหน่อยสิครับว่า เราได้ใครมาบ้างจาก 'รายชื่อต้องห้าม' เหล่านั้น" เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะใช้นิ้วปัดหน้าจอเพื่อขยายกราฟชีวิตและประวัติของเป้าหมายทีละคน "ตามที่คุณเรนคาดการณ์ไว้ไม่ผิดเพี้ยนครับ... กลุ่มฮันเตอร์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็น 'พวกหมดสภาพ' หรือ 'คนไร้ประโยชน์' หลังรอดชีวิตจากดันเจี้ยนปริศนาเมื่อปีก่อน ตอนนี้พวกเขากำลังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในเขตก่อสร้างเขต 4" เธอกดเปลี่ยนหน้าจอแสดงภาพฮันเตอร์ร่างยักษ์ผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า "คนแรกคือ 'บารอน' อดีตแทงค์เกรด A จากกิลด์ไท탄 ร่างกายของเขาเสียหายจากพิษระดับตำนาน ทำให้ไม่สามารถรับแรงกระแทกหนักๆ ได้อีก สมาคมจึงถอดถอนใบอนุญาตและยึดทรัพย์สินทั้งหมด ปัจจุบันเขาทำงานแบกหามอิฐปูนเพื่อประทังชีวิตครับ" เรนพยักหน้ารับช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองสถิติความอดทนและค่าความเสียหายสะสมของบารอน "แทงค์ที่ไม่สามารถรับดาบได้... แต่ถ้าเขารู้จักวิธี 'เบี่ยงเบน' และ 'หักล้าง' แรงปะทะล่ะครับ? อาการบาดเจ็บพวกนั้นไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือตัวกรองที่ทำให้เขารู้ว่าแรงกระแทกจุดไหนที่ควรหลีกเลี่ยง บันทึกชื่อเขาไว้เป็นลำดับที่หนึ่งครับ" เอลาร่าพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ปลายเลิฟนิ้วกดบันทึกข้อมูลทันที ก่อนจะเลื่อนไปยังโปรไฟล์ถัดไป "คนที่สอง... 'ลิเลียน' อดีตนักเวทสายสนับสนุนระดับท็อป เธอกล่าวหาว่าหัวหน้าทีมจงใจทิ้งเพื่อนร่วมทีมเพื่อเอาตัวรอดในเหตุการณ์ประตูมิติแตกเมื่อสองปีก่อน แต่ด้วยอิทธิพลของกิลด์ใหญ่ เธอจึงถูกฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทและถูกขึ้นบัญชีดำ ห้ามใช้เวทมนตร์ในที่สาธารณะเด็ดขาด" ภาพโฮโลแกรมแสดงให้เห็นหญิงสาวผมบลอนด์สั้น ใบหน้าซูบผอม แววตาว่างเปล่าเหม่อมองไปยังพื้นที่รกร้าง เธอนั่งอยู่หน้าห้องเช่าแคบๆ พร้อมกับไม้เท้าเวทมนตร์ที่ถูกหักครึ่งเพื่อแสดงสัญลักษณ์ของการถูกปลดประจำการ เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษรับกับไหล่กว้างและท่าทางที่สง่างามราวกับพญาอินทรี เขาก้าวเดินไปที่กระจกใสบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างคือมหานครที่เต็มไปด้วยแสงสี ทว่าเบื้องหลังความเจริญนั้นเต็มไปด้วยซากศพของฮันเตอร์ที่หมดประโยชน์ "มนุษย์มักหวาดกลัวพลังที่ตนเองควบคุมไม่ได้... ลิเลียนไม่ได้ไร้ประโยชน์ครับ เอลาร่า เธอกล้าพอที่จะพูดความจริงในโลกที่เต็มไปด้วยภาพลวงตา เวทมนตร์สนับสนุนของเธอถูกปิดกั้นเพราะสมาคมกลัวว่าเธอจะร่ายคาถาเปิดโปงบัญชีลับต่างหาก จัดเตรียมสัญญาจ้างพิเศษ... บอกเธอว่า 'เดอะ ซีโร่ เมทริกซ์' จะคืนไม้เท้าที่สมบูรณ์แบบให้เธอได้ใช้พิสูจน์ความจริงอีกครั้ง" เอลาร่ามองแผ่นหลังของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความจงรักภักดี ความเคารพ และความหวาดกลัวผสมปนเปกันจนยากจะแยกแยะ เรนไม่ได้เป็นเพียงแค่อดีตฮันเตอร์อัจฉริยะ เขากำลังเล่นเกมกระดานที่เดิมพันด้วยการล่มสลายของสมาคมฮันเตอร์และกิลด์ยักษ์ใหญ่ทั้งห้าทั่วโลก "ดิฉันเข้าใจแล้วครับ... แต่ทว่า" เอลาร่าชะงักไปชั่วขณะ นิ้วเรียวเลื่อนไปหยุดที่โปรไฟล์สุดท้าย โปรไฟล์ที่ไม่มีรูปถ่าย มีเพียงเครื่องหมายคำถามสีแดงฉานและรหัสลับระดับสูงสุดที่แม้แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง "ทว่าอะไรครับ?" เรนหันกลับมามองด้วยแววตาสนใจ "ฮันเตอร์คนสุดท้าย... เอ่อ... ไม่สิ คนๆ นี้ไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่เราค้นหาครับ" เอลาร่ากลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ระบบรักษาความปลอดภัยหลักของฐานลับเราตรวจพบการส่งข้อมูลเข้ามาโดยตรง... มีคนส่ง 'ใบสมัคร' เข้ามาในระบบเดอะ ซีโร่ เมทริกซ์ เมื่อสามนาทีที่แล้วครับ" เรนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากหายไป แทนที่ด้วยความสุขุมลึกล้ำ "ใบสมัคร? จากใครกันครับ ในเมื่อระบบของเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์" "นั่นแหละคือปัญหาครับ... ปลายทางของสัญญาณไม่ได้ส่งมาจากข้างนอก แต่..." เอลาร่าหันหน้าจอโฮโลแกรมมาให้เรนดูตัวเลขไอพีแอดเดรสที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "มันถูกส่งมาจากห้องรับรองชั้นใต้ดิน ชั้น B-5 ของอาคารเราเองครับคุณเรน" เรนหรี่ตาลงทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที ชั้น B-5 คือห้องนิรภัยที่ถูกปิดตายมาตั้งแต่เริ่มสร้างฐาน ไม่มีลิฟต์ ไม่มีบันไดเชื่อมต่อ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดได้รับอนุญาตให้เข้าไปเหยียบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งจากหน้าห้องทำงานส่วนตัว เสียงนั้นกังวาน หนักแน่น และจงใจเว้นจังหวะราวกับต้องการส่งสัญญาณท้าทาย ประตูห้องทำงานเลื่อนเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีใครได้รับคำสั่งให้ทำเช่นนั้น เงาร่างของใครบางคนทอดยาวผ่านแสงไฟสลัวเข้ามาในห้อง สตรีในชุดคลุมสีเทาเข้มสวมฮู้ดปิดบังใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นเพียงรอยยิ้มที่มุมปากและดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ขอโทษที่ต้องมารบกวนในยามวิกาลแบบนี้นะครับ... พอดีฉันทำกระเป๋าตกไว้ในดันเจี้ยนของคุณเมื่อสามปีก่อน และตอนนี้... ถึงเวลาทวงคืนแล้วล่ะค่ะ" เรนจ้องมองร่างนั้นนิ่งสนิท สมองประมวลผลความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบในเสี้ยววินาที ชื่อของฮันเตอร์ในตำนานที่หายสาบสูญไปพร้อมกับดันเจี้ยนระดับ SSS ผุดขึ้นมาในหัวทันที—ไม่ใช่ผู้รอดชีวิต และไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็น 'ผู้สร้างกฎ' อีกคนหนึ่งที่หายตัวไปจากระบบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งการล้างแค้นและสร้างอาณาจักรนี้ด้วยกันนะครับ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ