ความสับสนในใจ

รอยร้าวบนกระจกคริสตัลใสสะท้อนภาพใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองราวกับกำลังพิจารณาหมากตัวหนึ่งบนกระดานที่ใกล้จะจนมุม "ดูเหมือนว่า... น้องชายของฉัน จะต้อนรับแขกได้สมเกียรติกว่าที่คิดสินะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ณ ชั้นบนสุดของฐานทัพกิลด์ 'ซีโร่ เมทริกซ์' กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาเอิร์ลเกรย์ลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่ามันมิอาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของ เรน ได้เลยแม้แต่น้อย หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงภาพสถานการณ์ที่กำลังปะทุขึ้นในเขตสลัมชั้นนอก กองกำลังของกิลด์พันธมิตรและเงาของบุคคลที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังเคลื่อนไหว เรนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความมืดมิดเบื้องหลังเปลือกตาทำหน้าที่คัดกรองสิ่งรบกวนภายนอก ทว่า ในห้วงความคิดลึกๆ กลับไม่ได้สงบเยือกเย็นอย่างที่เปลือกแสดงออก เสียงกระซิบจากอดีต เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกทรยศในกิลด์เก่า และภาพใบหน้าของน้องชายผู้ทะเยอทะยานกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจากภายใน หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากของความสุขุม *แกกำลังกลัวงั้นหรือ... เรน?* เสียงหนึ่งในจิตใต้สำนึกเอ่ยถามขึ้น มันคือเสียงของตัวตนอีกด้าน ตัวตนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุลเพื่อแลกกับการแก้แค้น เรนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีฟ้าคลาดเคลื่อนจากระบบฮันเตอร์วูบผ่านนัยน์ตา เขาหยิบปากกาขนนกโบราณขึ้นมาหมุนเล่นในมือช้าๆ การเคลื่อนไหวทุก องศาถูกคำนวณอย่างแม่นยำเพื่อสะกดกั้นความสั่นเทาของปลายนิ้ว "ท่านเรน..." เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปของ เอลาร่า จะก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ สายตาของเธอกวาดมองสถานการณ์รอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของผู้นำกิลด์ "รายงานสถานการณ์ล่าสุดจากภาคสนามครับ กองกำลังของตระกูลรองเริ่มเคลื่อนพลเข้าประชิดแนวป้องกันที่สามแล้ว แรงกดดันระดับมานาพุ่งสูงเกินกว่าค่ามาตรฐานสิบเปอร์เซ็นต์... และ... ดูเหมือนว่าเป้าหมายหลักของพวกเขา จะพุ่งเป้ามาที่ท่านโดยตรง" เอลาร่าหยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานเพียงสองก้าว เธอมองแผ่นหลังนั้นด้วยความกังวลที่ถูกเก็บงิดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ในฐานะนักวิเคราะห์ผู้มองขาดทุกความเป็นไปได้ เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเรนในยามนี้มีความหนาแน่นและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผิวน้ำนิ่งสนิท "ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ไร้ซึ่งความลังเล "แต่ว่า... การปล่อยให้กองกำลังระดับนั้นเจาะเข้ามาถึงชั้นใน จะทำให้ความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์ของเราลดลงนะคะ... อภัยด้วยครับ ผมเผลอใช้คำพูดไม่เหมาะสม" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดคำพูดที่แสดงความกังวลมากจนเกินไป เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อขออภัยในความผิดพลาดของตนเอง เรนหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหายใจติดขัด "ไม่เป็นไร เอลาร่า เธอทำหน้าที่ของเธอได้ดีเสมอ... แต่บางครั้ง การที่เราจะชนะสงครามโดยปราศจากความสูญเสีย เราจำเป็นต้องยอมให้หมากบางตัวเดินเข้าสู่ตารางที่อันตรายที่สุดเสียก่อน" เรนก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้กระจกบานใหญ่ที่แตกเป็นรอยร้าว "น้องชายของฉันคิดว่าเขากำลังถือไพ่เหนือกว่า เขากำลังใช้ความทรงจำในอดีตมาเป็นเครื่องมือบงการจิตใจฉัน... เขาคิดว่าความแค้นจะทำให้ฉันขาดสติ" เรนยกมือขึ้นสัมผัสรอยร้าวบนกระจก ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นเยียบของเนื้อแก้ว "แต่เขาประเมินความด้านชาของคนที่เคยถูกหักหลังมาแล้วครั้งหนึ่งต่ำเกินไป" ในห้วงความคิดของเรน ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามา ภาพวันที่เขาถูกผลักไสออกจากกิลด์เก่า ถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือไร้ค่าที่หมดประโยชน์ ความเจ็บปวดในวันนั้นเคยเป็นดั่งคมมีดที่กรีดแทงหัวใจ แต่วันนี้... คมมีดเล่มนั้นได้หลอมรวมกลายเป็นเกราะเหล็กที่แข็งแกร่ง ความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานขับเคลื่อนระบบ 'ซีโร่ เมทริกซ์' ให้ทำงานอย่างไร้ที่ติ นี่คือการต่อสู้ที่แท้จริง ไม่ใช่การปะทะกันด้วยพลังมานาหรือดาบเวท แต่เป็นการหักล้างกันระหว่างจิตใต้สำนึกที่ต้องการการแก้แค้น กับความเยือกเย็นอันไร้หัวใจที่เขาต้องสวมใส่เพื่อคงสถานะเบอร์หนึ่งของโลกไว้ "แจ้งไปยังหน่วยลาดตระเวนเงา..." เรนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงกังวานและเด็ดขาด "ถอนกำลังทั้งหมดออกจากแนวป้องกันที่หนึ่งและสอง เปิดทางให้พวกมันเข้ามาตามแผนที่วางไว้" "รับทราบครับท่านเรน แล้วทางด้านกำลังเสริมของกิลด์พันธมิตรฝั่งตะวันออกล่ะครับ จะให้จัดการอย่างไร?" เอลาร่าถามต่อทันที สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาลตามคำสั่งใหม่อย่างรวดเร็ว "ปล่อยไว้เช่นนั้น ให้พวกเขาคิดว่าแผนการดำเนินไปอย่างราบรื่น ความมั่นใจคือจุดเริ่มต้นของความประมาท และความประมาทคือหลุมศพที่ดีที่สุดสำหรับศัตรู" เรนหันกลับมามองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงการเคลื่อนไหวของศัตรู แผนผังการรบถูกปรับเปลี่ยนแบบเรียลไทม์ด้วยปลายนิ้วของเขา "เตรียมตัวให้พร้อม เอลาร่า อีกไม่เกินสิบนาที... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้นคงมาถึงห้องโถงกลางแล้ว" ย่างก้าวของเรนมั่นคงและทรงพลังในทุกขณะที่เขาเดินกลับมานั่งยังเก้าอี้ประจำตำแหน่ง ความสับสนในใจเมื่อครู่ถูกปัดกวาดออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความนิ่งงันดุจหินผาที่พร้อมจะรับมือกับทุกพายุฝน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังดำเนินไปตามหมากที่เขาวางไว้อย่างไร้ที่ติ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพ หน้าจอโฮโลแกรมหลักเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ข้อมูลการเชื่อมต่อทั้งหมดตัดขาดลงในพริบตา ราวกับถูกแทรกแซงจากระบบภายนอกที่ไม่รู้จัก เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกวาดนิ้วพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ลัดเพื่อกู้คืนระบบ "ท่านเรน! ระบบป้องกันหลักถูกบล็อก... ไม่ใช่ฝีมือของกองกำลังตระกูลรองภายนอกแน่นอนครับ มานาที่ใช้เจาะระบบมีความถี่สูงระดับพระเจ้า..." ประตูกลเหล็กกล้าหนาเตอะที่นำไปสู่ห้องทำงานส่วนตัว ซึ่งควรจะเปิดออกได้เฉพาะผู้มีสิทธิ์สูงสุดอย่างเรนเท่านั้น บัดนี้กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ทีละก้าว... เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านประตูที่เปิดอ้าออก กลิ่นอายพลังมานาที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ทว่า สิ่งที่ทำให้เรนถึงกับต้องหรี่ตาลงมอง ไม่ใช่ความแข็งแกร่งของผู้บุกรุก... แต่เป็นใบหน้าที่ปรากฏอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องโถง บุคคลที่ควรจะนอนแน่นิ่งไร้วิญญาณอยู่ในหลุมศพเมื่อสามปีก่อน... กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน "ไม่ได้เจอกันนานนะ... พี่ชาย" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินหมากกระดานนี้ไปด้วยกันครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่