กับดักภายใน

เสียงโลหะกระทบพื้นหินแกรนิตดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของฐานบัญชาการกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ หัวใจเวทมนตร์สีครามเข้มที่ยังคงส่งเสียงเต้น "ตุบ... ตุบ..." ช้าๆ ในมือของบุรุษใต้หน้ากากเหล็กครึ่งหน้า ค่อยๆ ดับแสงลงพร้อมกับละอองมานาน่าที่สลายกลายเป็นไอสีขาว มันไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยในดวงตาคู่สีทองคมกริบนั้น ราวกับว่าการทำลายระบบรักษาความปลอดภัยมูลค่าหลายร้อยล้านเครดิตเป็นเพียงการดีดนิ้วเล่นเพื่อฆ่าเวลา เรนยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไม่ถึงสามเมตร แต่บรรยากาศรอบตัวกลับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาสวมถุงมือหนังสีดำสนิท มือข้างขวาถือดาบคาตานะเล่มโปรดที่ยังอยู่ในฝัก เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและเยือกเย็น ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอย่างที่พวกสตรีมเมอร์หรือฮันเตอร์หน้าใหม่มักจะเป็นยามเผชิญหน้ากับวิกฤต "เจ้าทำลายกลไกป้องกันชั้นที่สبعة เพื่อแลกกับการยืนรอความตายในระยะประชิดอย่างนั้นหรือครับ" เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที บุรุษใต้หน้ากากเหล็กหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหู "ความตาย? เจ้ายังเด็กเกินไป เรน... เจ้าคิดว่ากิลด์ที่แกสร้างขึ้นมาจากเศษซากความแค้นนี้ มันไร้รอยต่อจริงๆ อย่างนั้นหรือ? ลองหันไปมองสหายที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าตอนนี้ดูสิ ว่าพวกมันยังมีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณเป็นของตัวเองอยู่หรือไม่" ชั่วพริบตานั้น สายตาของเรนไม่ได้หันกลับไปมองตามคำยั่วเย้า แต่นิ้วมือของเขาขยับเข้าใกล้โกร่งดาบมากกว่าเดิมเพียงเสี้ยวเซนติเมตร สัญชาตญาณนักล่าระดับท็อปคลาสกำลังส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัย ไม่ใช่มาจากศัตรูตรงหน้า แต่มาจากเงาสะท้อนบนผนังกระจกใสเบื้องหลัง เอลาร่า คู่คิดและมือขวาคนสนิทผู้จัดการระบบวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดของกิลด์ กำลังยืนถือแท็บเล็ตโฮโลแกรมควบคุมระบบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่า... นิ้วมือเรียวยาวของเธอกำลังกดยกเลิกการทำงานของเกราะป้องกันเวทมนตร์ชั้นสุดท้ายอย่างเงียบเชียบ รหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบถูกป้อนเข้าไปอย่างไร้ร่องรอยความลังเล เรนไม่หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าความเงียบของเอลาร่าในตอนนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าคำสารภาพเสียอีก "เธอใช้เวลาสามเดือนในการคัดกรองข้อมูลของฉัน เอลาร่า" เรนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความผิดหวัง มีเพียงความเยือกเย็นของนักหมากรุกที่กำลังมองดูหมากตัวสำคัญเดินไปตกหลุมพรางที่ตนขุดรอไว้แล้ว "ประวัติการศึกษา การสูญเสียครอบครัวในเหตุการณ์เกทแตกที่เขตสาม... ทุกอย่างถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร้ที่ติ ฝีมือของสมาคมเงาโลหิตนี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ" แท็บเล็ตในมือของเอลาร่าร่วงหล่นกระแทกพื้นจนแตกกระจาย หน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลงทันที เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยฉายแววเฉลียวฉลาดและภักดีมาโดยตลอด บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ประกายแห่งชีวิต "ท่าน... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" เสียงของเอลาร่าสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระบบควบคุมจิตใต้สำนึกที่ฝังอยู่ในสมองของเธอกำลังส่งกระแสไฟฟ้าช็อตเพื่อลงโทษที่เธอทำภารกิจล้มเหลว "ตั้งแต่วันแรกที่เธอเสนอตัวเข้ามาทำงานร่วมกับฉัน" เรนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคนยังคงนิ่งค้างอยู่ในรัศมีการโจมตี "คนที่มีความสามารถระดับวิเคราะห์ข้อมูลขั้นสูงในตลาดมืด ย่อมไม่มีทางยอมลดตัวมาทำงานให้กิลด์เกิดใหม่อย่างพวกเราโดยไม่มีเบื้องหลัง เว้นแต่... ฉันจะจงใจเปิดประตูต้อนรับเธอเข้ามา เพื่อใช้เธอเป็นสะพานในการสาวไปให้ถึงตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังสมาคมเงาโลหิตยังไงล่ะครับ" บุรุษใต้หน้ากากเหล็กชะงักไปเล็กน้อย รังสีอำมหิตรอบตัววูบไหว "แก... วางแผนใช้เธอดึงพวกเราออกมาตั้งแต่แรกงั้นเรอะ!" "ถูกต้องครับ" เรนตอบรับอย่างไม่รีบร้อน ฉับพลัน เรนก็ตวัดดาบออกจากฝักด้วยความเร็วเหนือเสียง ประกายแสงสีฟ้าครามวาดผ่านความมืดราวกับสายฟ้าฟาด เป้าหมายไม่ใช่บุรุษใต้หน้ากากเหล็ก แต่เป็นจุดบอดทางอากาศเหนือศีรษะของเอลาร่า! *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะกันของคมดาบและกรงเล็บเหล็กกล้าสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ร่างของมือลอบสังหารอีกคนหนึ่งที่ล่องหนอยู่บนเพดานถูกกระแทกจนร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสีดำทะลักออกจากปากของมันทันทีที่เงื้อมมือของเรนกดทับลงบนคอหอย เรนใช้ปลายดาบจ่อไปที่ลำคอของมือลอบสังหารที่นอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้น สายตาของเขาเหลือบมองไปยังบุรุษใต้หน้ากากเหล็กที่เริ่มถอยหลังกรูด "เกมรุกของพวกคุณจบลงแค่นี้แหละครับ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "เพราะในขณะที่คุณกำลังคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมกระดาน... ตอนนี้ กองกำลังกิลด์ซีโร่ เมทริกซ์ ทั้งหมดเจ็ดร้อยนาย ได้เข้าปิดล้อมฐานลับแห่งนี้ไว้ทุกด้านเรียบร้อยแล้ว" หน้ากากเหล็กครึ่งหน้าของบุรุษลึกลับเริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้นจากแรงกดดันทางจิตเวทที่เรนปลดปล่อยออกมาเต็มพิกัด มันพยายามจะหยิบผลึกเคลื่อนย้ายมิติขึ้นมาใช้งาน แต่ทว่า... ผลึกในมือของมันกลับสลายกลายเป็นผงธุลีสีดำในพริบตา จากความมืดมิดที่มุมห้อง ร่างเงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวของแขกผู้มาใหม่คนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเลือดและการฆ่าฟันที่เหนือกว่าใครทั้งหมดในที่นี้ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของผู้มาใหม่ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของบุรุษใต้หน้ากากเหล็กเย็นเฉียบลงทันที "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของท่านประธาน... น้องชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ด้วยดีเสมอมาครับ