ชื่อเสียงที่ขจรไกล

แฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำถูกปิดลงด้วยเสียงทุบที่หนักแน่นพอสมควร ทว่าบนใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้สวมแว่นกรอบทองกลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเจื่อน ๆ "คุณกำลังจะบอกผมว่า... ดันเจี้ยนระดับ S สี่แห่งที่ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของเรา ถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงอย่างนั้นหรือครับ ท่านประธานสมาคม?" เสียงทุบโต๊ะครั้งที่สองไม่ได้มาจากมือของท่านประธาน แต่มาจากปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งอย่างเป็นจังหวะ เรน นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับแขกหนังแท้ราคาแพง รอยยิ้มจาง ๆ บนมุมปากของเขานิ่งสนิท ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารรายงานความเสียหายและอัตราการดรอปไอเทิที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การพลิกแผ่นดินครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์วงการฮันเตอร์ "เรน... ไม่สิ ท่านเรนครับ" ประธานสมาคมเขตตะวันออกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬเม็ดโปรดผุดพรายขึ้นตามไรผม "สมาคมไม่ได้นิ่งนอนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่... กิลด์ระดับท็อปสามของโลกต่างก็ส่งโทรเลขด่วนมาหาผม พวกเขาต้องการรู้ว่า 'ซีโร่เมทริกซ์' ใช้กลยุทธ์อะไรในการพิชิตดันเจี้ยนที่แม้แต่ฮันเตอร์ระดับ S แถวหน้ายังต้องเสียเลือดเนื้อไปนับไม่ถ้วน" เรนเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่ค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่น ๆ ขึ้นมาจิบ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องประชุมกว้างขวางจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินชัดเจน ความเงียบคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการเจรจา เรนรู้ดีว่า ยิ่งเขาทำตัวลึกลับมากเท่าไหร่ อำนาจต่อรองในมือก็จะยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นเท่านั้น "กลยุทธ์อย่างนั้นหรือครับ?" เรนวางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันเบา ๆ ดังก้องในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "โลกนี้ช่างตลกเสียจริง ตอนที่ผมยังเป็นแค่อดีตฮันเตอร์ไร้ชื่อเสียงที่ถูกขับไล่ออกจากกิลด์เก่า พวกเขาเรียกผมว่า 'ตัวถ่วง' แต่พอตัวถ่วงคนนี้ใช้สมองและระบบที่พวกเขาสะตอนมองข้าม... กลับมองว่ามันคือความลับสุดยอดที่ต้องไขคว้า" เอลาร่า ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังโซฟาขยับตัวเล็กน้อย แว่นตาสีชาสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้า เธอปรายตามองรายงานในมือแล้วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นเต้น "เรียนท่านประธาน หากกิลด์ระดับท็อปเหล่านั้นต้องการทราบวิธีปฏิบัติการ พวกเขาคงต้องส่งตัวแทนมาเจรจาการค้าในฐานะ 'พันธมิตร' ไม่ใช่ในฐานะ 'ผู้สอบสวน' นะครับ เพราะตามกฎหมายสมาคมฮันเตอร์สากล การเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S โดยชอบธรรม กรรมสิทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ย่อมตกเป็นของกิลด์ผู้พิชิต... ซึ่งในตอนนี้ ก็คือ กิลด์ซีโร่เมทริกซ์ แต่เพียงผู้เดียว" คำพูดของเอลาร่าเปรียบเสมือนหมัดฮุกตรงเข้าที่ปลายคางของประธานสมาคม เขาหน้าซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้รวบรวมกำลังพลทั้งหมดของสมาคมในตอนนี้ ก็ไม่มีทางเทียบเท่าพลังอำนาจที่เรนเพิ่งแสดงให้โลกประจักษ์ในดันเจี้ยนทั้งสี่แห่งนั้นได้เลย ชื่อเสียงของเรน และกิลด์ซีโร่เมทริกซ์ ได้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วข้ามคืน สำนักข่าวทั่วโลกต่างพาดหัวข่าวใหญ่ด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน การปรากฏตัวของบุรุษปริศนาผู้สามารถสั่งการดันเจี้ยนได้ราวกับเล่นหมากรุก กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันดับหนึ่งในทุกแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย แต่สำหรับเรนแล้ว นี่เป็นเพียงแค่ 'จุดเริ่มต้น' ของกระดานจริงเท่านั้น "ฝากบอกพวกเขาด้วยนะครับว่า ผมยินดีต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองเสมอ" เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทสีดำสนิทของตนให้เข้าที่อย่างเนียบกริบ "แต่ถ้าใครคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงทรัพยากรที่ควรจะเป็นของผม... ก็เตรียมตัวรับผลลัพธ์ที่จะตามมา บนกระดานนี้... คนที่จะเป็นคนเดินหมากตัวสุดท้าย... มีเพียงผมคนนี้เท่านั้นครับ" หลังกล่าวจบ เรนและเอลาร่าก็เดินออกจากห้องประชุมทิ้งให้ประธานสมาคมทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ทว่า ในขณะที่รถลีมูซีนกันกระสุนเคลื่อนตัวออกจากอาคารสมาคมฮันเตอร์ ท้องฟ้าภายนอกกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ระบบแจ้งเตือนในสมองของเรนก็ดังขึ้นด้วยเสียงก้องกังวานที่แปลกประหลาด—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนระบบดันเจี้ยนปกติ แต่มันคือสัญญาณชีพจรสีแดงจากจุดอับสัญญาณที่เรนไม่เคยพบมาก่อน หน้าต่างโฮโลแกรมสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าเรน พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่ทำให้ดวงตาคู่คมของเขาหรี่ลงเล็กน้อย [ ตรวจพบการแทรกแซงระบบแม่ข่ายจากบุคคลนิรนาม... ] [ รหัสผู้บุกรุก: 'ซีโร่-ไพรม์' ] [ คำเตือน: เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังฐานบัญชาการลับของคุณ... ในอีก 3 นาที ] ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะครับ