กลยุทธ์ล่าวิญญาณร้าย

"ถ้าพวกคุณยังมัวแต่ยืนสวดมนต์ไล่ผีด้วยตำราเล่มเดิมๆ เหมือนการตบยุงในโบสถ์แบบนี้ อีกสิบปีข้างหน้าวิญญาณระดับเขตตัวนี้ก็ยังคงเดินเพ่นพ่านอยู่ดีครับ" เสียงทุ้มต่ำของรินทร์ดังขึ้นกลางวงสนทนาของเหล่าจอมขมังเวทย์ระดับแนวหน้าของเขตพื้นที่ ฝ่ามือของเขาวางลงบนแผนผังอาคารร้างที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่า นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดอับสายตาของกล้องวงจรปิดด้วยจังหวะที่มั่นคง บรรยากาศในห้องประชุมชั่วคราว ณ ชั้นใต้ดินของมูลนิธิเต็มไปด้วยไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากยันต์กันอาคมบนผนัง สายตาหลายคู่จ้องมองมายังเด็กหนุ่มด้วยความเคลือบแคลงใจ โดยเฉพาะหัวหน้าหน่วยปราบปรามที่พยายามรักษาสีหน้าสุขุม ทั้งที่ในใจกำลังเดือดดาลกับวาจาอวดดีของคนอายุน้อยกว่า "นายคิดว่านายเป็นใคร รินทร์" ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "พวกเราจัดการกับวิญญาณอาฆาตมานับร้อยคดี แต่ละวิธีกว่าจะได้มาต้องผ่านการทดลองและสังเวยด้วยเลือดเนื้อ นายเพิ่งจะเข้ามาวงการนี้ได้ไม่นาน อย่าได้คิดจะสอนจระเข้ว่ายน้ำ" รินทร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงเผยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนน้อมแต่กลับแฝงไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขาหันไปสบตากับอาจารย์จันทร์เจ้าที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้อง ใบหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับประกายความเชื่อมั่นที่ส่งผ่านมายังศิษย์รักอย่างเงียบเชียบ "การปราบผีไม่ได้ใช้แค่กำลังภายใน หรือพิธีกรรมที่ซับซ้อนนะครับ" รินทร์กล่าวพลางเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับระบบบันทึกคดีขึ้นมากลางโต๊ะ ภาพโฮโลแกรมสามมิติของอาคารร้างปรากฏขึ้นพร้อมกับเส้นกราฟพลังงานที่ไหลเวียนราวกับกระแสน้ำ "วิญญาณตัวนี้มีรูปแบบการเคลื่อนที่ที่เป็นระบบ มันไม่ได้สุ่มฆ่า แต่มันกำลัง 'สร้างตาข่าย' เพื่อรวบรวมพลังงานชีวิตของเหยื่อมาเป็นเครื่องสังเวยในการข้ามผ่านระดับ หากพวกคุณใช้วิธีบุกเข้าทางหน้าประตูแบบตรงไปตรงมา พลังงานที่พวกคุณปลดปล่อยออกมานั่นแหละครับ ที่จะเป็นอาหารอันโอชะให้มันแข็งแกร่งขึ้นไปอีก" ทุกคนในห้องเงียบกริบ แสงไฟสีนวลจากโฮโลแกรมสะท้อนบนใบหน้าที่ตื่นตะลึงของเหล่าจอมเวทย์ รินทร์เลื่อนนิ้วกวาดเส้นกราฟจนปรากฏจุดที่ดูเหมือนจุดบอดของอาคาร "เราจะไม่บุกครับ แต่เราจะสร้าง 'สนามปิดกั้นเลียนแบบ' ด้วยการวางค่ายกลลวงตาซ้อนทับกันห้าจุด ผมต้องการให้พวกคุณทุกคนหยุดใช้คาถาโจมตีในสิบนาทีแรก และเปลี่ยนมาเป็นการถ่ายเทพลังงานเข้าสู่จุดศูนย์กลางเพื่อดึงความสนใจของมัน แทนที่จะไล่ล่า เราจะบีบให้มันเลือกทางออกที่ผมเตรียมไว้ให้เพียงทางเดียวเท่านั้น" "วิธีนี้เสี่ยงเกินไป" จันทร์เจ้าเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ถ้ามันไหวตัวทันและหันมาโจมตีจุดที่เปราะบางที่สุดก่อนจะถึงเวลาที่กำหนด ค่ายกลของนายจะพังทลายทันที" รินทร์หันกลับมามองอาจารย์ของเขา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "นั่นคือเหตุผลที่ผมขอให้คุณเป็นคนคุมจุดศูนย์กลางครับอาจารย์... พลังไสยเวทของคุณคือเกราะที่แข็งแกร่งที่สุด และความลึกลับที่คุณเก็บซ่อนไว้ จะเป็นตัวแปรที่วิญญาณตัวนี้คาดไม่ถึง" คืนนั้น ณ สถานที่จริง กลิ่นอายความตายปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว วิญญาณร้ายระดับเขตปรากฏกายในรูปลักษณ์ของเด็กน้อยที่ใบหน้าบิดเบี้ยว มันกรีดร้องด้วยเสียงที่บาดแก้วหูจนกำแพงปูนเริ่มแตกร้าว เหล่าจอมเวทย์เริ่มร่ายคาถาตามคำสั่งของรินทร์อย่างสั่นๆ ในขณะที่เด็กหนุ่มยืนอยู่บนดาดฟ้า มองดูตัวเลขเลเวลที่เด้งขึ้นรัวๆ ในระบบบันทึกคดีของเขา *ติ๊ง!* *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบระดับพลังงานวิญญาณพุ่งสูงเกินขีดจำกัด! สถานะ 'โกรธเกรี้ยว' ของบอสเริ่มทำงาน!]* รินทร์ขยับแว่นสายตา รอยยิ้มของเขาเหยียดกว้างขึ้น "มาแล้วครับ... ช่วงเวลาที่ความอดทนต้องกลายเป็นอาวุธ" เขาสั่งการผ่านเครื่องสื่อสารด้วยเสียงที่เยือกเย็น "ทุกคน ถอยออกไปสามก้าว แล้วปล่อยให้ช่องว่างนั้นเปิดออก... อย่าได้ขัดขวางมันตอนที่มันกำลังจะเผยไต๋ออกมา" ทว่า ในวินาทีที่รินทร์คิดว่าแผนการดำเนินไปตามเส้นทางที่เขาวางไว้ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ไม่ใช่จากเครื่องสื่อสาร แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากความมืดมิดภายในห้องเก็บของร้างที่เขาเพิ่งจะตรวจสอบไปเมื่อครู่นี้ "เจ้าหนู... แผนการของเจ้าช่างเฉลียวฉลาดนัก... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ ว่าคนคุมเกมที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียว" ร่างเงาสีดำทมิฬที่ไม่มีรูปร่างชัดเจนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกของมิติ มันไม่ใช่แค่ผีระดับเขตที่เขาพยายามล่า แต่มันคือสิ่งที่มีสติปัญญา และกำลังจับจ้องมอง 'รินทร์' ราวกับว่าเขาคือตัวหมากที่น่าสนุกที่สุดบนกระดานนี้... และมือของมันที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งก็กำลังเอื้อมมาสัมผัสที่ลำคอของเขาจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินทร์และร่วมเป็นกำลังใจให้เขาผ่านพ้นคดีนี้ไปให้ได้นะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ