หน้ากากที่หลุดลุ่ย

"เจ้าไม่ได้ฉลาดขึ้นเลยนะ... รินทร์" เสียงกระซิบที่แหบพร่าราดรดลงบนต้นคอ เย็นเยียบยิ่งกว่าไอหมอกในสุสานโบราณ สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะอยู่บนผิวหนังไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนผีเร่ร่อนทั่วไป แต่มันมีน้ำหนัก มีเนื้อหนัง และที่สำคัญที่สุด... มันมีกลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นมะลิเจือจางที่เขาคุ้นเคยจนเกินไป รินทร์ไม่ยอมหันหลังกลับไปมองทันที สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ถูกหล่อหลอมผ่านคดีลี้ลับนับไม่ถ้วนบอกให้เขานิ่ง คุมจังหวะลมหายใจให้สม่ำเสมอ แม้ว่าหน้าจอระบบสีฟ้าใสจะเด้งเตือนรัวจนแสบตา [คำเตือน! ตรวจพบจิตสังหารระดับสูงสุดจากสิ่งมีชีวิตเบื้องหลัง] [ระบบกำลังประเมินสถานะ... ⚡ คำเตือน: เป้าหมายมิใช่วิญญาณเร่ร่อน แต่มันคือ "ผู้ควบคุมอาคม" ตัวจริง] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: หน้ากากแห่งความจริงกำลังจะหลุดลุ่ย...] รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบสะท้อนเงาของกำแพงห้องวิจัยไสยเวทที่เปิดไฟสลัว เขายกมือขึ้นปัดป้องอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับร่างที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ท่ามกลางความมืดมิดของมุมห้องที่ควรจะปลอดภัยที่สุด ดวงตาของร่างนั้นถูกบังไว้ด้วยความมืด แต่มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยันกลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร "นั่นสินะครับ... ผมน่าจะเอะใจตั้งนานแล้ว ว่าทำไมอักขระอาคมตรึงวิญญาณในเขตวงแหวนนี้ ถึงมีช่องโหว่ตรงตำแหน่งที่ 'คุณ' เป็นคนอาสาตรวจสอบพอดี" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับเพื่อนสนิท มากกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายที่สุดในรอบปี ร่างเบื้องหน้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาดำ แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบไหวเผยให้เห็นใบหน้าที่รินทร์คุ้นเคยเป็นอย่างดี—รอยยิ้มอบอุ่นที่มักจะใช้ปลอบประโลมเขาในยามคับขัน แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจอมปลอม และท่าทีที่ดูน่าเชื่อถือมาตลอด "เธอฉลาดเกินไป รินทร์ ความรู้เรื่องไสยเวทของเธอมันก้าวกระโดดเกินกว่าเด็กอายุเท่านี้จะรับมือไหว... ถ้าเจ้าไม่รู้มากเกินไป เรื่องราวคงไม่จบลงแบบนี้" เสียงนั้นเปลี่ยนกลับมาเป็นโทนปกติ น้ำเสียงที่อ่อนโยนและคุ้นหูยิ่งทำให้บรรยากาศน่าขนพองสเก๊ามากขึ้นไปอีก อาจารย์จันทร์เจ้า—หรือผู้ที่สวมรอยเป็นอาจารย์ของเขามาตลอด—ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบหน้ากากหนังมนุษย์บางเฉบที่แนบเนียนออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่ลากผ่านดวงตาซ้าย และรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจดีมาเนิ่นนาน รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย หัวสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลในระบบบันทึกคดีถูกดึงขึ้นมาวิเคราะห์ทีละบรรทัด เขาย้อนนึกถึงทุกคดีที่ผ่านมา ทุกร่องรอยอาคมที่ถูกลบอย่างแนบเนียน ทุกครั้งที่ศัตรูรู้ทันแผนการของเขาก่อนเสมอ... ทุกอย่างกระจ่างชัดในพริบตา "ที่ผ่านมา... อาจารย์ไม่ได้ช่วยผมปิดคดี เพื่อช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์สินะครับ" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างประหลาด "แต่ทำไปเพื่อเก็บเกี่ยว 'พลังงานวิญญาณ' ที่เข้มข้นจากการไขคดี... ไปบ่มเพาะอะไรบางอย่างในร่างของอาจารย์เองต่างหาก" จันทร์เจ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความกระหายใคร่รู้และความบ้าคลั่งที่ถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากผู้ดี "ฉลาดมาก... เด็กน้อย เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงปล่อยให้เจ้าจับผีพวกนั้นมาเล่นเป็นตุ๊กตาตามใจชอบล่ะ? ก็เพราะว่า 'ความผูกพัน' ระหว่างเจ้ากับพวกมัน กำลังสร้างเครื่องเซ่นไหว้ชั้นดีที่เปี่ยมด้วยอารมณ์และความทรงจำยังไงล่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของจันทร์เจ้า อักขระสีดำทมิฬนับร้อยสายพุ่งทะยานออกจากพื้นห้อง ถักทอเป็นกรงขังอาคมขนาดยักษ์ที่ปิดตายทุกทางหนี เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของรินทร์ จนทำให้เขาต้องยกมือขึ้นกุมขมับ [แจ้งเตือนด่วน! ผู้ใช้ตกอยู่ในเขตอาคมระดับปรมาจารย์: กรงเล็บทมิฬกลืนวิญญาณ] [พลังชีวิตลดลงต่อเนื่อง 15% ต่อนาที!] [ระบบไม่สามารถติดต่อกับฐานข้อมูลภายนอกได้... เนื่องจากการแทรกแซงของคลื่นความถี่ไสยเวทระดับสูง] รินทร์กัดฟันแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามเส้นประสาท ร่างกายเริ่มไร้เรี่ยวแรงจากการสูญเสียพลังวิญญาณ แต่ทว่า... บนมุมปากของเด็กหนุ่มกลับปรากฏรอยยิ้มบางเบาขึ้นมาแทนที่จะเป็นความตื่นตระหนก จันทร์เจ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น "เจ้ายังยิ้มได้อีกงั้นรึ? ในสถานการณ์ที่แม้แต่ปาฏิหาริย์ก็ช่วยอะไรไม่ได้เนี่ยนะ" รินทร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับคนที่เคยเคารพรักอย่างไม่เกรงกลัว มือข้างหนึ่งคว_านเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างเชื่องช้า "อาจารย์ลืมไปอย่างหนึ่งสินะครับ..." รินทร์เอ่ยกระซิบ เสียงของเขานิ่งสงบจนน่าประหลาด "ว่านักสืบที่เก่งกาจ... เขาจะไม่ยอมเดินเข้าสู่ที่ลับตาโดยไม่มีแผนสำรองเด็ดขาด" ทว่า ก่อนที่รินทร์จะทันได้กดใช้งานไอเทมลับในมือ แสงไฟนีออนบนเพดานก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด! ความมืดมิดสนิทเข้าปกคลุมห้องวิจัยในเสี้ยววินาที ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังของจันทร์เจ้าอย่างไม่มีเสียง และก่อนที่จันทร์เจ้าจะทันได้หันกลับไปมอง ปลายดาบอาคมเล่มหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านความมืด... มาจ่ออยู่ที่กลางหลังของเธอพอดิบพอดี พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากเงามืดอีกสายหนึ่ง "ปล่อยเด็กคนนั้นซะ... จันทร์เจ้า หรือควรจะเรียกว่า 'นักเชิดหุ่นตัวจริง' ดีล่ะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินทร์นะครับ