รอยร้าวในสภาไสยเวท

"ถอยไป รินทร์... อย่าขยับเข้าใกล้รอยแยกนั่นอีกแม้แต่ก้าวเดียว" เสียงของอาจารย์จันทร์เจ้าเย็นเยียบจนเกือบจะแข็งค้างไปกับอากาศ เธอไม่ได้หันมามองผม แต่แผ่นหลังที่ตึงเครียดภายใต้ชุดคลุมสีเข้มนั้นสื่อสารทุกอย่างได้ชัดเจนยิ่งกว่าคำเตือนใดๆ นิ้วเรียวยาวของเธอที่ถักทออาคมสีทองสั่นระริก สายตาจับจ้องไปที่ความมืดมิดที่กำลังปริแตกตรงหน้า ซึ่งบัดนี้มันไม่ใช่แค่รอยแยกของมิติ แต่มันคือประตูที่กำลังถูกใครบางคน ‘พัง’ เข้ามา เสียงหัวเราะต่ำๆ ที่เล็ดลอดออกมานั้นไม่ใช่เสียงของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป มันทรงอำนาจ กดดัน และแฝงไปด้วยความรู้สึกของการเยาะเย้ย เหมือนผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อพยายามดิ้นรนในตาข่าย "คุณหนูครับ" ผมเรียกเธอเสียงแผ่ว พลางกระชับ 'บันทึกคดีวิญญาณ' ในมือแน่น "ดูเหมือนว่าสภาไสยเวทจะไม่ได้ส่งคนมาเจรจาอย่างที่ท่านประธานว่านะครับ" "นั่นไม่ใช่สภา" จันทร์เจ้าตอบสวนทันควัน "นั่นคือตัวแทนของความล่มสลายที่พวกเขากลัวนักหนา" ทันใดนั้น แรงอัดมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกราวกับน้ำป่าไหลหลาก ผมรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของไอเย็นที่เข้มข้นจนทำให้ผิวกายรู้สึกเหมือนถูกมีดโกนกรีด แรงดันมิตินี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายร่างกาย แต่มันพุ่งเป้าไปที่ 'แก่นจิต' ของคนในห้อง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบแรงดันวิญญาณระดับภัยพิบัติ (Disaster Class)]* *[คำเตือน: ความเสถียรของพื้นที่ปัจจุบันลดลงเหลือ 14% กรุณาหาทางยับยั้งก่อนมิติพังทลาย]* หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในสายตาผม ผมไม่ได้ตื่นตระหนก ความกลัวเป็นเพียงปฏิกิริยาเคมีที่ผมเลือกจะควบคุมมันไว้ในซอกหลืบของสมอง รินทร์คนนี้ไม่ได้มาถึงจุดนี้ได้ด้วยความโชคดี แต่มันคือการคำนวณความเสี่ยงที่ผมทำมาตลอด "อาจารย์ครับ ถ้าเราไม่ปิดมันเดี๋ยวนี้ โลกฝั่งนี้กับฝั่งโน้นจะกลายเป็นที่เดียวกัน" ผมก้าวไปข้างหน้ายืนเคียงข้างเธอ "ผมขออนุญาตใช้ 'วิธีของผม' นะครับ" "เจ้าจะทำอะไร" เธอหันมามอง ผมเห็นความกังวลชั่ววูบในดวงตาคู่นั้น แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่นในเสี้ยววินาที "ดึงความสนใจของมันไว้ให้ผมสามวินาทีพอครับ" ผมกระซิบก่อนจะเปิดหน้ากระดาษในบันทึกที่สว่างวาบขึ้นด้วยอักขระสีเงิน จันทร์เจ้าไม่ถามซ้ำ เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดที่เริ่มปรากฏร่างของ 'ชายชุดเหล็ก' ที่มีกรามเป็นฟันเฟืองและดวงตาสีเลือด เธอสะบัดมือ พัดคู่กายของเธอกางออก แสงอาคมที่สว่างจ้าดุจเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้าปะทะกับเงามืดนั้นจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท นี่คือการเมืองของโลกวิญญาณที่ผมเคยอ่านเจอในตำราที่เก็บงำไว้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนตาย แต่คือการแย่งชิงอำนาจในการควบคุม 'ช่องโหว่ของกาลเวลา' สภาไสยเวทอาจกำลังเล่นเกมสกปรกเพื่อรักษาเสถียรภาพของตัวเอง โดยการผลักภาระความยุ่งเหยิงทั้งหมดมาให้คนนอกอย่างพวกเรา *หนึ่งวินาที...* ผมอ่านค่ายกลที่ซ่อนอยู่ในบันทึก มันคือวิชาที่ผมเพิ่งปลดล็อกได้จากภารกิจปราบวิญญาณคุกใต้ดิน 'โซ่ตรวนแห่งพันธสัญญา' *สองวินาที...* เงาร่างมหึมาเริ่มก้าวเท้าข้ามรอยแยกเข้ามา มันชักดาบสีดำสนิทที่อาบไปด้วยเลือดวิญญาณออกมา จันทร์เจ้าเริ่มเสียเปรียบ แสงอาคมของเธอถูกบดขยี้ด้วยพละกำลังมหาศาล *สามวินาที!* "ปิด!" ผมตะโกนลั่น พร้อมกับกระแทกฝ่ามือลงบนพื้นดิน แรงดึงดูดมหาศาลจากบันทึกพุ่งตรงไปยังรอยแยก ไม่ใช่เพื่อปิดกั้น แต่เพื่อ 'ดึง' สิ่งที่อยู่ข้างในออกมาให้เร็วขึ้นและบีบอัดมันให้กลับคืนสู่สภาวะพลังงานบริสุทธิ์ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของปีศาจก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง แสงสีเงินจากบันทึกพันธนาการร่างของมันไว้ได้ชั่วขณะ แต่มันกลับหัวเราะออกมาอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าพันธสัญญาของสภาไสยเวทต่ำต้อยเพียงเท่านี้หรือ เด็กน้อย?" เสียงของมันสั่นประสาทจนกระจกในห้องแตกกระจาย จันทร์เจ้าทรุดลงคุกเข่า มุมปากมีเลือดไหลซึม เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของอาจารย์ที่มองลูกศิษย์ แต่เป็นสายตาของคนที่เพิ่งตระหนักว่า 'ความลับ' ที่เธอปกปิดไว้กำลังจะถูกเปิดเผยโดยศัตรู "รินทร์... หยุดเดี๋ยวนี้!" เธอร้องเตือนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มันไม่ได้มาเพื่อสู้ มันมาเพื่อ 'ระบุตัวตน' เจ้า!" ผมชะงัก นิ้วที่กำลังแตะหน้าบันทึกสั่นน้อยๆ เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนจอมอนิเตอร์ระบบ มันไม่ใช่ค่าพลังของศัตรูอีกต่อไป แต่มันคือข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน *[ภารกิจระดับ SSS: รอยร้าวในสภาไสยเวท]* *[สถานะปัจจุบัน: ผู้อ้างสิทธิ์ (The Claimant) ได้ระบุตัวตนเป้าหมาย... คือผู้ถือครองบันทึกคดีวิญญาณคนที่ 13]* ปีศาจที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อยๆ ก้มศีรษะลงช้าๆ ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อสิ่งของในมือผม และในวินาทีที่แสงจางลง ผมก็เห็นเงาที่สะท้อนจากคมดาบของมัน... ไม่ใช่ภาพของตัวมันเอง แต่เป็นภาพของชายชราในชุดสภาไสยเวทที่กำลังจับจ้องมาที่ผมจากในเงาของรอยแยกมิติ เขากำลังยิ้ม ยิ้มอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกกระดาน "ถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับคืนสู่จุดกำเนิดแล้ว... ทายาทคนที่สิบสาม" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินทร์และอาจารย์จันทร์เจ้ามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ ครับ