สู่สถาบันลี้ลับลับตาคน

"ยินดีต้อนรับสู่สถาบันวิจัยไสยเวทภาคพื้นพุทธันดรครับคุณรินทร์... น่าเสียดายที่เก้าอี้ตัวนี้มันแคบเกินกว่าจะแบ่งให้คนอื่นนั่งดูความล้มเหลวของคุณ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะปิดสนิท กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและควันธูปจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องสอบสัมภาษณ์ลับใต้ดิน เบื้องหน้าของผมคือโต๊ะไม้สักทองตัวใหญ่ที่มีชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลทับด้วยเสื้อคลุมอาคมสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองผมราวกับกำลังผ่าตัดศพเพื่อหาความผิดปกติ ผม หรือ 'รินทร์' ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วมือขวายังคงเคาะเบาๆ ที่ต้นขาตัวเองเป็นจังหวะสามช่าเพื่อควบคุมสติ ท่าทีสุขุมนุ่มลึกนี้ไม่ใช่เพราะผมใจกล้าหาญชาญชัยอะไรหรอกครับ แต่เป็นเพราะหน้าต่างสีฟ้าใสของระบบที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศกำลังทำหน้าที่ฟ้องข้อมูลทุกอย่างที่ผมจำเป็นต้องรู้ [ ตรวจพบเป้าหมาย: ศ.ดร.ภาคภูมิ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาคมสายมืดระดับ 5 ] [ ระดับความอันตราย: สูง ] [ คำแนะนำจากระบบ: อย่าไปมองตาเขาตรงๆ นานเกินห้าวินาที เพราะจิตวิญญาณของคุณอาจจะถูกดึงลงไปในกระจกเงาสาปที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก ] ผมกะพริบตาถี่ๆ เล็กน้อยเพื่อขับไล่ภาพเงาดำที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาทางประสาทสัมผัส ก่อนจะคลี่ยิ้มสุภาพตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนจิตมาเป็นอย่างดี "ขอบพระคุณสำหรับคำต้อนรับอันอบอุ่นครับอาจารย์ภาคภูมิ แต่เก้าอี้ตัวนี้ต่อให้มันแคบแค่ไหน... ถ้าผมทำคะแนนสอบภาคปฏิบัติทะลุเพดาน เดี๋ยวทางสถาบันก็คงต้องขยายห้องให้มันกว้างขึ้นเองแหละครับ" คำพูดกวนประสาทแบบนิ่มนวลของผมทำให้มุมปากของศาสตราจารย์ผู้เคร่งขรึมกระตุกวูบ บรรยากาศภายในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น แรงกดดันทางจิตวิญญาณแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำ แต่นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ เพื่อทดสอบขีดจำกัดของตัวเองและระบบบันทึกคดีที่อัปเกรดขึ้นมาจากบททดสอบรอบที่แล้ว "ปากกล้าดีนี่... คิดว่าการผ่านด่านกสิณไฟของอาจารย์จันทร์เจ้ามาได้ จะทำให้คุณใหญ่คับฟ้าในสถาบันนี้หรือไง?" ภาคภูมิเหยียดยิ้ม เขาเลื่อนแฟ้มประวัติสีแดงฉานมาตรงหน้า "ในประวัติบอกว่าคุณเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่บังเอิญไปรู้เรื่องไสยเวทเข้า แต่ผลการประเมินวิญญาณในระบบของผม... กลับบอกว่าคุณมีสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS สิง สถิตอยู่ในร่าง... ว่าไงล่ะ จะสารภาพดีๆ หรือให้ผมใช้ 'ยันต์ถอดจิต' ควักมันออกมาดูด้วยตัวเอง?" ผมเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง มันไม่มีการแจ้งเตือนอันตรายระดับวิกฤต มีเพียงข้อความตัวอักษรสีทองวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว [ ปลดล็อกเควสต์ลับเฉพาะกิจ: 'การพิสูจน์ตัวตนต่อหน้าสภาไสยเวท' ] [ เงื่อนไข: ตอบคำถามของ ศ.ดร.ภาคภูมิ โดยไม่เปิดเผยตัวตนของระบบ และทำให้เขาต้องยอมรับผลคะแนนด้วยความจำยอม ] [ รางวัล: แต้มทักษะ x500, ฉายา 'ผู้เหนือกว่าความคาดหมาย', และสิทธิ์เข้าถึงหอสมุดต้องห้ามชั้น 3 ] หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่วิ่งพล่านไปทั่วกระแสเลือด ผมประสานมือไว้บนตัก น้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาทแบบสุภาพบุรุษ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "อาจารย์ครับ... ของบางอย่าง ถ้ามันอยู่ในมือคนโง่ มันก็เป็นแค่คำสาปที่รอวันย้อนกลับมาฆ่าตัวตาย แต่ถ้ามันอยู่ในมือคนที่รู้วิธีใช้งาน... มันก็เป็นเครื่องมือชั้นดีในการกวาดล้างพวกที่ชอบใช้อำนาจมืดรังแกคนอื่น" ผมหยุดเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเป็นกันเอง "อาจารย์คิดว่าผมจัดอยู่ในประเภทไหนล่ะครับ?" ภาคภูมิถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แววตาที่เคยดูแคลนแปรเปลี่ยนเป็นความฉงนปนระแวง เขากำลังประเมินผมใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือหาข้ออ้างอื่นมาขัดขวาง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกใต้ดิน *กริ๊งงงงงงง!* ไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบววาบสลับกับความมืดมิด แรงสั่นสะเทือนจากชั้นใต้ดินลึกยิ่งกว่านี้กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยที่ดังทะลุกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กเข้ามา ภาคภูมิลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้! ผนึกที่ห้องเก็บศพอาคมแตกได้อย่างไร!?" ผมลุกขึ้นยืนตามอย่างสงบ หยิบเนคไทขึ้นมาจัดให้เข้าที่เรียบร้อย พลางส่งยิ้มบางๆ ให้กับศาสตราจารย์ผู้กำลังตื่นตระหนก "ดูเหมือนว่าการสอบภาคปฏิบัติของผมจะเริ่มเร็วกว่ากำหนดนะครับอาจารย์... สนใจให้ผมช่วยเดินนำทางไปดูหน้าตาสิ่งที่กำลังแหกคุกออกมาหน่อยไหมครับ?" ผมพูดจบโดยไม่รอฟังคำอนุญาต หน้าต่างระบบเด้งเตือนเสียงใสพร้อมกับตัวเลือกเควสต์ใหม่ที่ทำให้ผมต้องยิ้มกริ่มในใจ [ คำเตือนจากระบบ: คุณกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนอันตรายระดับสูงสุด... และบางสิ่งที่รอคุณอยู่หลังประตูนั้น คือเงาอดีตของอาจารย์จันทร์เจ้าที่คุณไม่มีทางคาดคิด ] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร้ายไปกับผม "เข็มทิศมองวิญญาณ" นะครับ