บททดสอบจากความมืด

"ถ้าคิดจะใช้แค่ไหวพริบหลอกล่อเหมือนจับตุ๊กตาในตู้คีบละก็... ก้าวขาออกไปตอนนี้ยังทันนะครับ รินทร์" เสียงเรียบเย็นของอาจารย์จันทร์เจ้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่า กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและเหล็กสนิมคลุ้งอยู่ในอากาศ ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดกางเกงสแล็คสีดำขลับยืนกอดอกพิงเสาปูน แววตาคมกริบของเธอกำลังจับจ้องไปยัง 'บางอย่าง' ที่กำลังคลานอยู่บนเพดานเหนือศีรษะของชายหนุ่ม รินทร์ไม่ได้หันไปมองเป้าหมาย เขายังคงยืนนิ่งในท่ากึ่งผ่อนคลาย สายตาจดจ้องที่หน้าต่างโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสซึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผ่านดวงตาที่มองเห็นเพียงเขาคนเดียว [ระบบแจ้งเตือน: วิญญาณอาฆาตระดับ C (สัมภเวสีคลั่ง)] [ระดับอันตราย: สูง] [เงื่อนไขภารกิจ: กำจัดหรือทำให้วิญญาณสงบลงโดยไม่ใช้เครื่องทุ่นแรงระดับ B ขึ้นไป] [รางวัล: EXP +500, แต้มสกิล +2, ปลดล็อกทักษะ 'เนตรสยบวิญญาณขั้นต้น'] "ตุ๊กตาตัวนี้น่าสนใจดีครับอาจารย์" รินทร์ขยับยิ้มมุมปาก เขาหยิบเหรียญเงินสลักอักขระโบราณออกจากกระเป๋ากางเกง นิ้วเรียวยาวหมุนมันเล่นอย่างใจเย็น "แต่ดูเหมือนมันจะไม่อยากเป็นตุ๊กตาเท่าไหร่ มันอยากเป็น 'นักล่า' มากกว่า" ฉับพลัน! เงาดำมืดรูปร่างบิดเบี้ยวบนเพดานก็ทิ้งตัวลงมาด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ มันกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด เล็บยาวแหลมคมพุ่งตรงเข้าที่ลำคอของรินทร์ ชายหนุ่มไม่ขยับตัวหนี เขาเพียงแค่ก้าวเท้าซ้ายไปด้านหลังครึ่งก้าว จังหวะที่เงาดำนั้นพุ่งผ่านหน้าไปเพียงเสี้ยววินาที รินทร์ก็ดีดเหรียญเงินในมือออกไปในทิศทางที่คำนวณไว้แม่นยำ เหรียญนั้นไม่ได้พุ่งเข้าใส่วิญญาณโดยตรง แต่กลับกระทบกับท่อเหล็กที่ห้อยลงมา ก่อให้เกิดเสียงกังวานสะท้อนไปมา 'กริ๊ง!' เสียงนั้นเปลี่ยนทิศทางของพลังงานอาฆาตที่วิญญาณตนนั้นปล่อยออกมา มันชะงักไปครู่หนึ่งเพราะแรงสั่นสะเทือนที่รบกวนคลื่นความถี่ของมัน "พลาดแล้วครับ" รินทร์พึมพำ เขาไม่ได้ใช้เวทปราบผีชั้นสูง แต่เขาใช้ 'ความเข้าใจในกลไกของสสาร' ผสานกับการบังคับพลังปราณเพียงน้อยนิดที่ดึงออกมาจากระบบ ร่างของวิญญาณระดับ C พุ่งตัวกลับมาใหม่ คราวนี้มันดูโกรธเกรี้ยวขึ้น ดวงตาสีขุ่นมัวของมันจ้องมองเขาด้วยความหิวโหย รินทร์คว้าเอาด้ายสายสิญจน์ที่เตรียมไว้พันรอบนิ้วอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าหากปะทะตรงๆ ด้วยพลังเพียงเท่านี้ เขาไม่มีทางชนะภายในสิบนาทีอย่างที่จันทร์เจ้ากำหนดไว้ "อาจารย์ครับ ถ้าผมทำลายคลังอาวุธข้างหลังนั่น อาจารย์จะหักคะแนนจิตพิสัยผมไหมครับ?" รินทร์ถามพลางถอยหลังไปทางกองลังไม้เก่าๆ จันทร์เจ้าเลิกคิ้ว แววตาที่เคยนิ่งเฉยแฝงไปด้วยความประหลาดใจ "ถ้าเจ้าสามารถจัดการมันได้โดยไม่ทำให้ที่นี่พังพินาศจนหมดสิ้น ข้าก็ไม่ขัดข้อง" "ได้รับอนุญาตแล้วนะครับ" รินทร์ย่อตัวลง เขาคว้าเอาเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นขึ้นมา สองมือประสานกันเป็นมุทราเบาๆ พลังงานจากระบบไหลเข้าสู่ดวงตาของเขา ภาพของ 'สายใยพลังงาน' ที่เชื่อมต่อวิญญาณตนนี้กับจุดยึดเหนี่ยวในโกดังปรากฏชัดเจนขึ้น มันไม่ได้ยึดติดกับตัวคน มันยึดติดกับ 'ความพยาบาทของเจ้าของโกดัง' ที่ยังหลงเหลืออยู่ในแท่นพิมพ์เก่าที่วางอยู่มุมมืด "อยู่นั่นเอง" แทนที่จะพุ่งเข้าไปหาตัววิญญาณ รินทร์กลับวิ่งสวนทางไปทางแท่นพิมพ์เหล็กนั้น วิญญาณระดับ C เห็นท่าไม่ดีจึงรีบโฉบเข้าขวาง แต่รินทร์อาศัยจังหวะที่มันเสียหลักจากการกะระยะพลาดเพราะเหรียญเงินของเขาก่อนหน้า สไลด์ตัวลอดผ่านใต้ร่างที่เย็นเฉียบของมันไป อากาศโดยรอบลดต่ำลงจนเห็นเป็นไอหมอก รินทร์รู้สึกได้ถึงความเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงกระดูก แต่เขากัดฟันแน่น มือซ้ายคว้าขวดโหลใส่น้ำมนต์ที่เตรียมมาเทราดลงบนจุดศูนย์กลางของแท่นพิมพ์ พร้อมกับใช้เศษแก้วกรีดลงบนผนังโกดังเป็นวงเวทย์สั้นๆ "ปิดผนึก!" เสียงคำรามของวิญญาณเงียบลงทันทีเมื่อจุดยึดเหนี่ยวถูกตัดขาด ร่างที่เคยดูน่าเกรงขามเริ่มบิดเบี้ยวและเล็กลงจนเหลือเพียงกลุ่มควันสีเทาหมองๆ รินทร์รีบหยิบ 'สมุดบันทึกคดี' ออกมาเปิดกางออก แสงสีทองวาบขึ้นจากหน้ากระดาษ ดึงเอาไอวิญญาณนั้นเข้าไปเก็บไว้ภายใน ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง รินทร์หอบหายใจเบาๆ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวที่ยังคงมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผ่านไหมครับ อาจารย์จันทร์เจ้า?" จันทร์เจ้าเดินเข้ามาใกล้ รัศมีพลังเวทที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้รินทร์รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าพายุที่สงบนิ่ง เธอมองดูสมุดบันทึกในมือเขาครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนรินทร์ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งจากตัวเธอ "ใช้ไหวพริบแก้ปัญหา... ไม่ใช้กำลังปะทะโดยตรง... รินทร์ เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้เสมอ" เธอกล่าวเสียงแผ่ว แต่ทว่าแฝงความนัยบางอย่าง "แต่นี่แค่ระดับ C เท่านั้นนะ เจ้ายังไม่รู้อะไรอีกมากเกี่ยวกับความมืดที่อยู่ลึกลงไปกว่านี้" "ผมพร้อมเรียนรู้เสมอครับ" รินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทตามนิสัย จันทร์เจ้าไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของเขา สัมผัสนั้นเย็นเยียบจนรินทร์ต้องสะดุ้ง แต่สิ่งที่ตามมาคือเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวอยู่ในหัวจนเขาแทบเสียสมาธิ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาจากมิติที่ 4] [คำเตือน: เป้าหมายที่ท่านเพิ่งจับกุม ไม่ใช่แค่สัมภเวสีทั่วไป แต่มันคือ 'ส่วนหนึ่ง' ของตราประทับที่อาจารย์ของท่านปกปิดไว้] รินทร์ชะงัก กายของเขาเย็นวาบเมื่อเงยหน้าขึ้นมองจันทร์เจ้าอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ดูต่างจากเมื่อครู่... มันดูโศกเศร้าและลึกลับกว่าเดิม "รินทร์..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ในขณะที่เงาของเธอที่ทอดลงบนพื้นเริ่มขยับตัวแยกออกจากร่างจริง "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าที่ข้าเรียกเจ้ามาฝึกฝน เป็นเพียงเพราะต้องการลูกศิษย์?" เงามืดบนพื้นค่อยๆ ยืดขยายขึ้น โอบล้อมรอบตัวรินทร์ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยถาม เสียงกระซิบที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกสยดสยองก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขา "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ลูกศิษย์รัก" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ