ตัวแปรที่ไม่ได้คาดหมาย

“อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าไม่อยากให้สมองส่วนหน้าของคุณกลายเป็นเศษเหล็กหลอมละลาย” เสียงกระซิบแหบพร่าแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้นชิดใบหู เรย์หยุดชะงัก ร่างกายที่กำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เหล็กในมุมมืดของบาร์เถื่อน ‘นีออนสนิม’ แข็งทื่อไปชั่วขณะ เขาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง แต่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของกระบอกปืนพัลส์ที่จ่ออยู่ท้ายทอย “คุณรู้วิธีเปิดระบบป้องกันของบริษัทเอ็กโซดัสได้ยังไง ลูน่า?” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบไหวอยู่เบื้องหน้า ซึ่งกำลังรันโค้ดคำสั่งแปลกประหลาดที่เขาไม่ได้เป็นคนเขียน ลูน่าหัวเราะหึในลำคอ หญิงสาวขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นไอของโอโซนและน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยมาจากตัวเธอ “บางทีคุณอาจจะไม่ได้ฉลาดอย่างที่คิด หรือไม่... คุณก็แค่มองข้าม ‘รอยรั่ว’ ที่เห็นอยู่ตรงหน้ามาตลอด เรย์” เธอลดปืนลงช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมมานั่งฝั่งตรงข้าม แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียดอาบไล้ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาคมปลาบของเธอ เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง แต่วิธีการกดนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนนั่น บอกเรย์ชัดเจนว่าเธอไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ฝีมือดี เธอเป็นคนที่ ‘ถูกออกแบบมา’ เพื่อสิ่งนี้ “รอยรั่ว?” เรย์ทวนคำ เขาวางมือลงบนโต๊ะโลหะ สังเกตเห็นมือตัวเองที่สั่นเพียงเล็กน้อยจากผลกระทบของระบบประสาทที่กำลังทำงานหนักเกินพิกัด “ข้อมูลที่ผมขโมยมาจากศูนย์บัญชาการเซกเมนต์ที่ 0 มันเข้ารหัสไว้ซ้อนกันถึงเจ็ดชั้น ไม่มีทางที่ใครจะเจาะเข้ามาได้ภายในเวลาสิบนาที” “นั่นเพราะคุณกำลังมองมันในฐานะวิศวกรซอฟต์แวร์น่ะสิ” ลูน่าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ—มันดูว่างเปล่าเหมือนมองผ่านมิติที่เรย์มองไม่เห็น “แต่โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะหรอกนะ มันขับเคลื่อนด้วย ‘เจตจำนง’ ของผู้สร้างที่ทอดทิ้งพวกเราไว้ในกรงเหล็กที่เรียกว่ามหานครแห่งนี้” บรรยากาศในบาร์เงียบสนิทลงฉับพลัน เสียงพัดลมระบายอากาศที่เก่าคร่ำคร่าส่งเสียงครางฮือเป็นจังหวะเหมือนลมหายใจที่ใกล้หมดลง เรย์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อปรับจูนสมองเข้ากับระบบประสาทที่เชื่อมต่อกับโครงข่ายหลักของเมือง ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนอันแหลมสูงดังสนั่นก้องอยู่ในประสาทสัมผัส มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยปกติที่เขาคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงที่ ‘มีมวล’ ราวกับเหล็กกล้าที่ปะทะกันอย่างรุนแรง *“ระบบตรวจพบตัวแปรที่ไม่ได้คาดหมาย: ลำดับความสำคัญ [ระดับสูงสุด]”* หน้าจอสมองของเรย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่เขาพยายามถอดรหัสเมื่อครู่ถูกดึงออกไปจากหน้าจอโดยอัตโนมัติ รหัสลับจักรกลนิรันดร์ที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดสามปีในเขตควบคุมพิเศษกำลังปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วที่เหนือกว่าหน่วยประมวลผลควอนตัมใดๆ ในโลก “ลูน่า... นี่คุณทำอะไร?” เรย์เค้นเสียงถาม ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเหมือนถูกแผดเผาด้วยกระแสไฟฟ้า ลูน่าไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองหน้าจอในหัวของเรย์ด้วยความรู้สึกหลงใหลและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน “มันเริ่มแล้ว เรย์... หน้าต่างแห่งโอกาสที่เหลือเพียงบานเดียวที่จะทำให้พวกเราหลุดพ้นจากความเป็นทาสของระบบนี้” เรย์กัดฟันกรอด ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมองจนเขารู้สึกเหมือนกะโหลกจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันไม่ใช่แค่รหัส แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ของเมืองนี้ มันคือแผนผังที่ซ่อนเร้นของเซกเมนต์ที่ 0 สถานที่ที่ครอบครัวของเขาถูกกักขังไว้ในรูปแบบของข้อมูลดิจิทัล เขามองเห็นตัวเลขที่รันอยู่เบื้องหน้า: *00:00:10... 00:00:09...* “ถอยออกมา!” เรย์ตะโกนพลางผลักโต๊ะออกจนเสียงดังสนั่น ลูน่าผงะถอยหลังด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า มือของเขาเอื้อมไปที่ข้อมือเพื่อพยายามปิดการทำงานของระบบประสาท แต่ทว่า... ปุ่มยกเลิกกลับหายไป! *“ภารกิจใหม่ถูกบรรจุลงในระดับปฏิบัติการ: [SSS-Rank] - การทำลายล้างต้นกำเนิดแห่งรหัส”* *“คำเตือน: หากล้มเหลว โครงสร้างประสาทของโฮสต์จะถูกลบเลือนถาวรภายในหกสิบวินาที”* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังบาร์ที่พังทลายลง เงาร่างขนาดมหึมาที่แฝงตัวอยู่ในความมืดเริ่มขยับ มันไม่ใช่เครื่องจักรทั่วไป แต่เป็น ‘ผู้ดูแลระบบ’ (Sentinel) ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดข้อมูลที่รั่วไหล ดวงตาสีฟ้าครามของมันส่องสว่างท่ามกลางควันไฟ มันหันมาทางเขาทันที พร้อมกับเสียงจักรกลที่ขยับตัวอย่างสยดสยอง “เรย์... เราไม่มีทางเลือกแล้ว” ลูน่าชักมีดพกออกมา แววตามุ่งมั่นและดุดัน “เลือกระหว่างการตายอย่างผู้แพ้ในเงามืด หรือยอมให้ระบบที่คุณเกลียดชังกลายเป็นอาวุธที่ใช้ทำลายตัวมันเองซะ” วินาทีก่อนที่ผู้ดูแลระบบจะพุ่งเข้าใส่ เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิต เขาปล่อยให้รหัสระดับ SSS เข้ายึดครองสมองส่วนการสั่งการทั้งหมดโดยไม่ต้านทานอีกต่อไป ความเจ็บปวดมหาศาลถาโถมเข้ามา แต่สิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง *“ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอล ‘ศูนย์’... การเชื่อมต่อสมบูรณ์”* ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัด เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากเบื้องหลังกำแพงเหล็กที่กำลังพังทลายลงมา เรย์หันไปมองภาพสะท้อนในกระจกที่แตกร้าว และพบว่าใบหน้าของ ‘ผู้ดูแลระบบ’ ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่นั้น... แท้จริงแล้วคือใบหน้าของพ่อเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! หวังว่าทุกท่านจะสนุกกับการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ขอบคุณที่ติดตามครับ