ข้อผิดพลาดในระบบ

"ถ้านายยังไม่หยุดนิ้วที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดนั่น... ฉันจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเศษเหล็กภายในสามวินาที" เสียงกระซิบเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างหู มาพร้อมกับแรงกดของวัตถุโลหะเย็นเฉียบที่แนบเข้ากับขมับขวา เรย์ไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ฉายรหัสโค้ดสีเขียวมรกตนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านดวงตา นิ้วมือของเขายังคงค้างอยู่บนแป้นควบคุมแบบสัมผัส "คนที่จะฆ่าฉันจริงๆ คงไม่บอกเตือนล่วงหน้าแบบนั้นหรอกครับ ลูน่า" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางปัดมือผ่านอากาศเบาๆ เพื่อขยายส่วนที่ผิดปกติของไฟล์อัปเดตระบบปฏิบัติการ 'เนโอ-เอเดน' ออกมาให้เด่นชัด "อีกอย่าง... ปืนพกพัลส์รุ่นเก่าเก็บนั่น ระบบล็อกนิรภัยของมันเสียไปตั้งแต่นาทีที่คุณถอดชิปควบคุมออกแล้ว" แรงกดที่ขมับผ่อนลงทันที พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน ลูน่าเก็บอาวุธเข้าซองข้างกายพลางกอดอก ดวงตาของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยประกายคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการใช้งานมานับครั้งไม่ถ้วน "นายกำลังหาเรื่องใส่ตัว" ลูน่าเดินเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโอโซนและน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเธอ "การเจาะเข้าไปในไฟล์อัปเดตของศูนย์ควบคุมเมืองไม่ใช่การเล่นขายของ ถ้า 'เซนติเนล' ตรวจพบตำแหน่งของนาย พรุ่งนี้เช้าเราคงได้ไปอยู่ในสถานกักกันระดับสูงแทนที่จะได้มานั่งเถียงกันในรูหนูแห่งนี้" "มันไม่ใช่การเจาะระบบเพื่อความสนุกครับ" เรย์เลื่อนแถบบาร์โค้ดไปมาจนกระทั่งหยุดที่จุดหนึ่งซึ่งดูเหมือนรอยตำหนิเล็กๆ ในมหาสมุทรข้อมูล "มองนี่สิ... ดูค่าอัลกอริทึมตรงบรรทัดที่ 4096-B นี่คือคำสั่งการจัดสรรทรัพยากรพลังงานรายวัน แต่เห็นเศษเสี้ยวของมันไหม? มันไม่ได้ไหลไปที่โรงไฟฟ้า... แต่มันกำลังไหลย้อนกลับเข้าไปในเซกเมนต์ที่ 0" ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง เธอโน้มตัวลงมาดูหน้าจอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้พอที่จะทำให้เรย์ได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายโลหะของเมืองดิสโทเปียแห่งนี้ "เซกเมนต์ที่ 0... พื้นที่ที่ถูกลบออกจากแผนที่เมืองเมื่อยี่สิบปีก่อนน่ะหรือ?" ลูน่าพึมพำ คิ้วเรียวขมวดมุ่น "นายกำลังจะบอกว่า ระบบหลักของเมืองกำลังแอบส่งพลังงานไปหล่อเลี้ยงพื้นที่ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง?" "และมันไม่ได้ส่งไปเฉยๆ" เรย์กดสั่งการรันโปรแกรมถอดรหัสในจังหวะสุดท้าย หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเครื่องจักรที่ทำงานหนักภายใต้เท้า "มันกำลังเขียนทับไฟล์ความทรงจำของประชากรทุกคนที่อัปเดตระบบในคืนนี้ด้วย... ดูสิ... ข้อมูลที่ถูกลบออกไปคืออะไร" บนหน้าจอแสดงภาพโฮโลแกรมสั่นไหว ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าที่คุ้นเคยสำหรับเรย์ ภาพของผู้คนจำนวนมากที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงภาพของผู้เป็นพ่อที่เขายังคงตามหามาตลอดหลายปี ทั้งหมดถูกระบุสถานะว่า 'Discontinued' หรือ 'สิ้นสุดการใช้งาน' "นี่มันไม่ใช่แค่บั๊กของระบบ" เรย์เค้นเสียง "มันคือการทำความสะอาดครั้งใหญ่... และพวกเขากำลังเริ่มมันในคืนนี้" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะดึงข้อมูลสำรองออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง ผนังเหล็กกล้ารอบด้านเริ่มสั่นสะเทือนจากแรงกดมหาศาล ระบบป้องกันตัวของตึกเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ ลูน่าคว้าข้อมือของเรย์ทันทีด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าคนปกติ "ไปเดี๋ยวนี้! ระบบตรวจจับเส้นทางของเราได้แล้ว!" เธอตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่บาดแก้วหู "ยังไม่ได้! ข้อมูลนี้คือหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าพ่อยังไม่ตาย!" เรย์ขืนตัวไว้ นิ้วมือยังคงรัวลงบนแผงควบคุมอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามเด้งขึ้นมากลางจอ ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่กำลังบดขยี้โครงสร้างตึก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ต้องห้ามระดับสูงสุด - 'รหัสลับจักรกลนิรันดร์'] [คำเตือน: คุณได้ปลุก 'ผู้เฝ้าประตู' แห่งเซกเมนต์ที่ 0 ให้ตื่นจากการหลับใหล] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: รอดชีวิตจากเงื้อมมือของหน่วยล้างบาง และหลบหนีออกจากพื้นที่ควบคุมภายใน 300 วินาที] ทันใดนั้น หน้าจอก็ดับมืดลงเหลือเพียงจุดแสงสีน้ำเงินที่ค่อยๆ กะพริบเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนที่ประตูห้องนิรภัยที่ควรจะล็อกแน่นหนาจะถูกกระชากจนบิดเบี้ยวด้วยเงาสีดำขนาดมหึมาที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังแสงไฟวูบวาบ ลูน่าชักมีดเลเซอร์คู่ใจออกมาเตรียมพร้อม แต่เมื่อเธอมองไปยังสิ่งมีชีวิตที่ก้าวเข้ามา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างจนแทบหยุดหายใจ "นั่นไม่ใช่หุ่นยนต์เซนติเนล..." ลูน่าเสียงสั่น "เรย์... ดูดวงตาของมันสิ" ท่ามกลางเงามืด ร่างนั้นก้าวออกมาเผยให้เห็นเครื่องจักรสังหารที่มีเค้าโครงใบหน้าคล้ายมนุษย์อย่างน่าสะพรึงกลัว และที่กลางอกของมัน มีจี้ห้อยคอสีเงินที่เรย์จำได้ดีว่าเป็นของพ่อเขา... สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มันไม่ได้มาเพื่อฆ่า แต่เสียงที่สังเคราะห์ขึ้นจากลำโพงของมันกลับเป็นเสียงที่เขาโหยหามาตลอดกาล "ลูกชาย... รีบหนีไปก่อนที่ 'พวกมัน' จะรู้ว่าแกมีความทรงจำที่ถูกลบทิ้งไปแล้ว" นี่คือของขวัญและคำสาปจาก "ไซเบอร์พังค์2099" หวังว่าทุกท่านจะสนุกกับการเดินทางครั้งนี้นะครับ